Πριν από όλα έχει γίνει ήδη φανερό το τι ακριβώς συνέβη με τα περιβόητα στοιχήματα για την πρώτη θέση που παρέσυραν σε υπερβολικές ή και λανθασμένες εκτιμήσεις πολλούς και πολλές στις περισσότερες χώρες οι οποίες συμμετείχαν στον διαγωνισμό και πιο πολύ από όλες βέβαια στην Ελλάδα.
Λειτουργώντας ως καρτέλ οι στοιχηματικές εταιρείες – με μεθόδους τόσο αυτονόητες ώστε δεν είναι ανάγκη να αναφερθούμε σε αυτές – ανέβασαν κατά πολύ τις πιθανότητες για την πρώτη θέση τραγουδιών που άρεσαν στο ευρωπαϊκό κοινό και γενικότερα φαίνονταν ότι είχαν μια δυναμική. Ακόμα και αν ένα από εκείνα ήταν πρώτο τα κέρδη από τα αυξημένα στοιχήματα σε αυτό και στα υπόλοιπα περισσότερο ή λιγότερο κατασκευασμένα «φαβορί» θα υπερέβαιναν κατά πολύ τα χρήματα που θα έπρεπε να μοιραστούν σε όσους/ες στοιχημάτιζαν υπέρ του. Δεν συνέβη καν αυτό, την πρώτη θέση κατέκτησε η Βουλγαρία που – αξίζει να το υπογραμμίσουμε – οι πιθανότητες της για την νίκη αυξήθηκαν ξαφνικά (και με φυσιολογικό τρόπο σε αυτή την περίπτωση) σε λιγότερο από σαράντα οκτώ ώρες, μετά την πανηγυρική πρώτη θέση της στον δεύτερο ημιτελικό δηλαδή.
Από την άλλη ένα εμπεριστατωμένο άρθρο/ανάλυση των New York Times λίγες ημέρες μετά τον τελικό ξεκαθάρισε κάποια πράγματα που είναι ίσως πιο ευδιάκριτα στις ΗΠΑ οι οποίες δεν συμμετέχουν στον διαγωνισμό από ό,τι σε εμάς εδώ στην Ευρώπη. Όπως ανέφερε αυτό το άρθρο τα παραδοσιακά «μπλοκ» αλληλοϋποστήριξης, διαμέσου των επιτροπών αλλά και του κοινού, στον διαγωνισμό, των σκανδιναβικών χωρών, εκείνων της Βαλτικής και σε μικρότερο βαθμό των βαλκανικών, έχουν πλέον διαρραγεί, δεν ισχύουν και στη θέση τους διαμορφώνονται με γρήγορο ρυθμό νέα με κριτήρια διαφορετικά από εκείνα της γειτονίας.
Παράδοξα ή μη ένα από τα πολύ βασικά εφετινά τέτοια «μπλοκ» ήταν των χωρών που δεν ήθελαν την συμμετοχή του Ισραήλ εναντίον εκείνων που αντίθετα την ήθελαν. Αν λάβουμε αυτό υπόψη εξηγούνται πολλά από τα αποτελέσματα, ειδικά όσον αφορά στην ψήφο των επιτροπών.
Κάτι ακόμα και πολύ σχετικό που αποκαλύπτει το προαναφερθέν άρθρο είναι ότι εδώ και περισσότερο από πέντε χρόνια το Ισραήλ έχει επίσημα ιδρύσει ειδικό ταμείο για την συμμετοχή του στον διαγωνισμό της Eurovision, μη κρατώντας καν πια τα προσχήματα της παρουσίας του σε έναν μουσικό/τηλεοπτικό διαγωνισμό αλλά αναδεικνύοντας την σε ξεκάθαρο μέσο προπαγάνδας.
Είναι προφανές ότι το «μπλοκ» των χωρών που εναντιώνονται στην συμμετοχή του Ισραήλ θα ισχυροποιηθεί, πιθανόν και θα αυξηθεί αριθμητικά με την χυδαία και ιταμή συμπεριφορά του φασίστα υπουργού άμυνας του Ισραήλ ελάχιστες ημέρες μετά τον διαγωνισμό. Εννοώ φυσικά το βίντεο στο οποίο το στέλεχος της κυβέρνησης του Νετανιάχου σαν κοινός τραμπούκος βάζει να γονατίσουν τα πληρώματα του στολίσκου βοήθειας στη Γάζα που είχαν συλληφθεί λίγο πριν και ειρωνεύεται τους ειρηνιστές και τις ειρηνίστριες αντιμετωπίζοντας τους σχεδόν σαν αιχμαλώτους πολέμου. Δεν είναι συμπτωματικό ότι ο πρωθυπουργός της Ισπανίας που, αν και είναι μία από τις «big five» απέσυρε την συμμετοχή της από την εφετινό διαγωνισμό ακριβώς ως ένδειξη διαμαρτυρίας για εκείνη του Ισραήλ, δήλωσε ότι ο υπουργός άμυνας του είναι πλέον ανεπιθύμητη πρόσωπο για την Ισπανία και αν θελήσει να την επισκεφθεί θα του απαγορευθεί η είσοδος.
Ας πούμε όμως δυο λόγια και για τα καθ’ ημάς «μεθεόρτια» του διαγωνισμού. Δεν χρειάστηκαν ούτε καν δύο ημέρες για την ακροδεξιά για να επιτεθεί, απροκάλυπτα και επώνυμα, στην ελληνική συμμετοχή και τον Ακύλα προσωπικά. Όχι φυσικά επειδή δεν κατέκτησε την αναμενόμενη για πολλούς-ές πρώτη θέση αφού δεν υποτιμούν απλά, απεχθάνονται τον διαγωνισμό αλλά για το ποιος είναι ο Ακύλας και τι εκπροσωπεί, την ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα και συνολικά την διαφορετικότητα. Θα περιμέναμε από την ΕΡΤ που διοργανώνει το ελληνικό σκέλος του διαγωνισμού να απαντήσει κατηγορηματικά και επίσημα σε επονείδιστα δημοσιεύματα και αναρτήσεις τύπου «θέλουμε για πρότυπα Ακύλες και Καπουτζίδηδες;».
Από την άλλη όμως ο Ακύλας μετά τον τελικό έχει αρχίσει να υπερβάλλει σε κάτι το οποίο ούτως ή άλλως έκανε από την στιγμή που αναδείχθηκε σε εκπρόσωπο της χώρας μας στον εφετινό διαγωνισμό. Ναι, το «Ferto» έχει ένα συγκεκριμένο θέμα και περιεχόμενο με το οποίο είναι πολύ συνδεδεμένος συναισθηματικά. Είναι φυσικό λοιπόν να τον χαροποιούν μηνύματα νέων παιδιών που του λένε ότι συγκινήθηκαν και εμπνεύστηκαν από αυτό και να εκφράζει τη χαρά του. Μετά τον τελικό όμως – και πιθανότατα λόγω της απογοήτευσης του για το ότι η δέκατη θέση ήταν πολύ κατώτερη από την επιθυμία αλλά και προσδοκία του – άρχισε να το επαναλαμβάνει ακόμα περισσότερο και να του δίνει μεγαλύτερες διαστάσεις από όσες πραγματικά έχει.
Θα επαναλάβω ότι ο Ακύλας αναδείχθηκε δίκαια εκπρόσωπος της χώρας μας στον διαγωνισμό, εργάστηκε και προετοιμάστηκε πολύ σκληρά, έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε και η δέκατη θέση κρίνεται ως επιτυχημένη. Παράλληλα – και αυτό είναι επίσης πολύ σημαντικό - ευχαριστήθηκε πάρα πολύ την συνολική διαδικασία, πραγματικά έζησε το όνειρο του. Κανείς και καμία δεν απαίτησε από εκείνον το τραγούδι του να έχει «μήνυμα» και πολύ περισσότερο να γίνει πρότυπο για οποιονδήποτε και οποιαδήποτε, ανεξάρτητα από το αν αυτό συνέβη ή όχι. Κάτι τέτοιο είναι περισσότερο και από υπερβολικό για τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision και κανείς λογικός άνθρωπος δεν το περιμένει, για να είμαστε ειλικρινείς εκ των πραγμάτων δεν θα μπορούσε να συμβεί ποτέ.
Θα το ξαναπούμε, δεν πρόκειται παρά για ένα διασκεδαστικό τηλεοπτικό σόου με επίκεντρο τραγούδια από πολλές χώρες, όσο και αν τα ποικίλα (γεω)πολιτικά αλλά και εθνικιστικά συμφέροντα προσπαθούν να του προσδώσουν άλλη σημασία και κυρίως νοήματα.
