Αν είναι κάτι που, πάνω απ' όλα, εξασφάλισε ο ΣΥΡΙΖΑ από την κάλπη της 25ης Μαΐου, είναι αυτό ακριβώς που του έλειπε. Τον αέρα του νικητή. Πράγματι, όσο και αν προπορευόταν από καιρό, περισσότερο ή λιγότερο, στις δημοσκοπήσεις, ήταν γενική η εκτίμηση πως δεν είχε ακόμη κατορθώσει να κερδίσει δυναμική νίκης.
Αυτόν λοιπόν τον αέρα του νικητή τού τον παραχώρησε απλόχερα η ευρωκάλπη. Ε, από κει και πέρα, είναι στο δικό του χέρι να αξιοποιήσει το πλεονέκτημα. Και να το γονιμοποιήσει...
Η διεθνής αναγνώριση του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα, όπως θεαματικά αποτυπώνεται στις σελίδες του διεθνούς Τύπου. Το γεγονός ότι η Ελλάδα αποτελεί τη μοναδική ευρωπαϊκή χώρα όπου η «ανατροπή» σημειώθηκε από τ' αριστερά. Από κόμμα μάλιστα της ριζοσπαστικής, πλην γνήσια ευρωπαϊκής Αριστεράς. Σε πλήρη αντίθεση προς την ευρωφοβική ακροδεξιά «παλινόρθωση», σε όλες τις άλλες περιπτώσεις. Ακόμη και το γεγονός πως ο ΣΥΡΙΖΑ, η δυναμική του, αλλά και ο πρόεδρός του προσωπικά, συνετέλεσαν ώστε να αναγεννηθούν, εκλογικά, αριστερά κινήματα του ευρωπαϊκού Νότου. Όλ' αυτά λοιπόν αποτελούν τα στοιχεία, εξ αιτίας των οποίων οι διεθνείς προβολείς στρέφονται στο κόμμα της ελληνικής ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Αλλά κι εδώ σ' εμάς, στο εσωτερικό μέτωπο, πριν καλά-καλά προλάβει να στεγνώσει το μελάνι της «καθαρογραφής» των εκλογικών αποτελεσμάτων, ακούσαμε τον Γιώργο Παπανδρέου να συνιστά (για εντελώς δικούς του λόγους ασφαλώς) τον προσανατολισμό της Κεντροαριστεράς σε συμπόρευση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Από κοντά και μεγαλοστελέχη τύπου Ρέππα και Σκανδαλίδη. Είδαμε τα όργανα, όπως και σημαντικά στελέχη της ΔΗΜ.ΑΡ. να προτείνουν το ίδιο, ως απάντηση στην εκλογική καχεξία του κόμματός τους. Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αυτή την ώρα πώς εισπράττονται τα σχετικά από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Σημασία έχει το κλίμα που διαμορφώνουν. Πολύ περισσότερο που ανάλογης λογικής εισηγήσεις διατυπώνονται κι από το συντηρητικό στρατόπεδο. Να συνταχθεί «εθνικό σύμφωνο» με τον ΣΥΡΙΖΑ προτείνει ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, ενώ η Ντόρα Μπακογιάννη διατυπώνει την άποψη ότι απαιτείται minimum συνεννόηση με τον ΣΥΡΙΖΑ για τα μεγάλα θέματα του τόπου. Βοήθησε, όσο νά 'ναι, και ο Βενιζέλος με την εξόφθαλμα ηττοπαθή ιδέα για κατάργηση του bonus των 50 εδρών. Ε, λοιπόν, τι άλλο άραγε χρειάζεται ώστε να διαμορφωθεί η εικόνα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έρχεται...
Οι «σταθμισμένες» παράμετροι
Ο ΣΥΡΙΖΑ έρχεται λοιπόν; Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Ούτε τόσο ευθύγραμμα ή τόσο αυτονόητα. Εκκινεί μεν σήμερα από πολύ καλύτερες θέσεις, το κλίμα δίνει όντως αέρα στα πανιά του, όμως δεν αρκεί. Το «αν θα έρθει ή δεν θα έρθει» ο ΣΥΡΙΖΑ εξαρτάται από μια σειρά παραμέτρους. Διόλου αστάθμητες πάντως. Παραμέτρους οι οποίες εξαρτώνται εν πολλοίς από τον ίδιον.
-Παράμετρος πρώτη. Χρωστάει εδώ και τώρα να αποσαφηνίσει τις προγραμματικές του θέσεις. Με άξονες τον ρεαλισμό και την πειστικότητα. Δεδομένου ότι δεν έχει ακόμη πείσει την πλειονότητα του λαού πως αν του δοθεί η ευκαιρία, μπορεί να τα καταφέρει. Ή ότι δεν θα βάλει τη χώρα σε περιπέτειες. Ας μην παραβλέπεται το γεγονός ότι διατήρησε μεν την εκλογική του επιρροή του 2012, πράγμα διόλου ασήμαντο ασφαλώς, μιας και απέδειξε πως δεν ήταν συγκυριακή η εκτόξευσή του πριν από δύο χρόνια. Όμως δεν την βελτίωσε. Απλώς έχασαν οι αντίπαλοί του.
-Παράμετρος δεύτερη. Οφείλει να περιγράψει τις δυνάμει συμμαχίες του. Και, προπάντων, να καλλιεργήσει το έδαφος γι' αυτές. Όταν μιλά για «κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ», θα πρέπει να εξηγήσει στον λαό ποιες φαντάζεται πως μπορεί να είναι οι δυνάμεις που θα πλαισιώσουν αυτό τον «κορμό». Διόλου εύκολο εγχείρημα ασφαλώς, πολύ περισσότερο αφού θα πρέπει, εκτός των άλλων, να πείσει και το εσωτερικό του μέτωπο πως οι επίδοξοι κυβερνητικοί εταίροι δεν μπορεί να είναι πάντα της απόλυτης επιλογής τους. Ούτε του απόλυτου γούστου τους.
-Παράμετρος τρίτη. Θα πρέπει να δει τι θα κάνει με τον «ενδιάμεσο χώρο» της επιρροής του. Με τα όργανα και τους θεσμούς που συνδέουν το πολιτικό υποκείμενο με τον εκλογικό χώρο αναφοράς του. Εκείνους που εξασφαλίζουν στέρεη και διαρκή σχέση με την κοινωνία. Οι πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές ανέδειξαν το, γνωστό από καιρό ωστόσο, πρόβλημα. Το γεγονός ότι δεν κατάφερε να αναδείξει νικηφόρες αυτοδιοικητικές κινήσεις, σε Περιφέρειες και σε δήμους που την αμέσως επόμενη Κυριακή σημείωσε θεαματική εκλογική πρωτιά. Όπως άλλωστε συμβαίνει και στο συνδικαλιστικό πεδίο, όπου οι παρατάξεις της επιρροής του υπολείπονται σημαντικά των εκλογικών του επιδόσεων στους αντίστοιχους χώρους. Θα πρέπει λοιπόν να ενεργοποιήσει τα αντίστοιχα κομματικά ανακλαστικά. Προκειμένου να καλυφθεί το δυσαρμονικό κενό. Είναι χαρακτηριστικό, αλλά και αποκαλυπτικό το γεγονός ότι, όπως προκύπτει από την ανάλυση των εκλογικών αποτελεσμάτων, τον ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε το 44% του σπουδαστικού εκλογικού σώματος. Την ίδια ώρα που η καταγραφή των προσκείμενων σ' αυτόν παρατάξεων στις φοιτητικές εκλογές δεν ξεπερνά το 7%.
-Παράμετρος τέταρτη. Οφείλει ο ΣΥΡΙΖΑ να καταρτίσει και να θέσει υπ' όψιν των πολιτών ένα «εθνικό σχέδιο δράσης», για την περίοδο μετά τα Μνημόνια, μετά την κρίση. Ένα σχέδιο που θα περιγράφει πως βλέπει ένα κόμμα εξουσίας της Αριστεράς την Ελλάδα «του μέλλοντός μας». Πέραν του πολιτικά αναγκαίου της κίνησης, θα απαντήσει έτσι και στην εναντίον του προπαγανδιστική εκστρατεία των αντιπάλων του, ότι επιδιώκει να γυρίσει τη χώρα στα απεχθή πολιτικά και κοινωνικά δεδομένα του 2009. Εκείνα που μας έφεραν ώς εδώ.
- Παράμετρος Πέμπτη. Να ελέγξει, όσο μπορεί και όσο γίνεται, δίχως ασφαλώς να τεθεί σε δοκιμασία η θεσμοθετημένη εσωκομματική δημοκρατία, την πολυφωνία και, προπάντων, την κακοφωνία στο εσωτερικό του. Να πείσει τα στελέχη του ότι οφείλουν να μην θολώνουν, να μην αλλοιώνουν την κομματική εικόνα. Πολύ περισσότερο αφού, σε κάθε γωνία, καραδοκεί η μονταζιέρα...
