Κοίτα να δεις που, σ' αυτή την περίπτωση, ο Βενιζέλος είναι εκείνος που έσωσε την παρτίδα. Έσωσε τον Σαμαρά συγκεκριμένα. Απίστευτο; Απίστευτο κι όμως αληθινό. Δεδομένου ότι η «αντοχή» του ΠΑΣΟΚ διά της Ελιάς (η όποια αντοχή του ΠΑΣΟΚ τέλος πάντων) είναι η παράμετρος που μπορεί να θεωρηθεί πως διαμορφώνει εικόνα ανθεκτικότητας για το κυβερνητικό μπλοκ. «Εικόνα» ανθεκτικότητας μονάχα, όχι κάτι περισσότερο και ουσιαστικότερο, αλλά, βλέπεις, στην εποχή της εικόνας ζούμε και μ' αυτήν πορευόμαστε. Και, τέλος πάντων, κάτι μπορούν σήμερα να ψελλίσουν, προς υπεράσπιση της υπόστασής τους, οι κυβερνητικοί εταίροι...
Δικαιούται άραγε η σημερινή κυβέρνηση να συνεχίσει να κυβερνά, σαν να μην συνέβη τίποτα; Προφανώς δικαιούται. Το πολίτευμα της χώρας είναι Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, και η συγκυβέρνηση Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ διαθέτει (ακόμη...) την κοινοβουλευτική δεδηλωμένη. Οριακά μεν αλλά την διαθέτει. Το ζήτημα είναι αν θα πρέπει να το κάνει. Αν έχει το πολιτικό, το δεοντολογικό και το ηθικό δικαίωμα να το κάνει. Δεδομένου ότι, σαφέστατα και αναντίρρητα, έχει στην εντέλεια απολέσει την «κοινωνική δεδηλωμένη». Δεδομένου ότι, χωρίς αμφιβολία, έχει μεταβληθεί ο πολιτικός χάρτης της χώρας. Δεδομένου ότι έχει υποστεί, και κατά τα δύο της σκέλη αλλά και συνολικά, δεινή εκλογική ήττα, προσμετρούμενη στις 11,5 (7,5 + 4) εκατοστιαίες μονάδες. Δεδομένου ότι δεν εκπροσωπεί σήμερα παρά μόλις το 30,73% του εκλογικού σώματος. Δεδομένου ότι άλλη πολιτική δύναμη, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης συγκεκριμένα, διαθέτει την ηγεμονία στο πολιτικό σύστημα της χώρας, με απολύτως διακριτή διαφορά από τον κεντρικό του αντίπαλο.
Και τι πιο φυσικό και εύλογο, τι πιο πολιτικά γενναίο, κατόπιν τούτου, από το να προκαλέσει με πρωτοβουλία της η κυβέρνηση την άμεση προσφυγή σε εθνική κάλπη. Προκειμένου να καταδειχθούν, και δι' αυτής, οι πραγματικοί συσχετισμοί της ελληνικής κοινωνίας. Πολύ περισσότερο αφού, όπως η ίδια υποστηρίζει, η αποδοκιμασία της σήμερα οφείλεται εν πολλοίς στη «χαλαρότητα» της ευρωκοινοβουλευτικής ψήφου. Οπότε, ιδού η Ρόδος...
Βλέπετε, σύμφωνα με το Σύνταγμα της χώρας (καλό, κακό, μας αρέσει, δεν μας αρέσει, έτσι είναι), η -προφανής- δυσαρμονία Βουλής και λαού, δεν προκαλεί αυτομάτως εκλογές. Ούτε βέβαια με πρωτοβουλία του Προέδρου της Δημοκρατίας, ούτε κανενός άλλου. Η δε αξιωματική αντιπολίτευση, μόνο να ζητάει, να αξιώνει έστω εθνικές εκλογές δικαιούται. Τίποτα περισσότερο. Μονάχα ο πρωθυπουργός (μαζί με τον συγκυβερνώντα αντιπρόεδρο εν προκειμένω) έχει δικαίωμα να ζητήσει πρόωρες εκλογές από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Με την επίκληση εξαιρετικής εθνικής σημασίας ζητήματος. Τέτοιου που θα απαιτούσε νωπή λαϊκή εντολή. Και ποιο περισσότερο εξαιρετικής εθνικής σημασίας ζήτημα, που να απαιτεί νωπή λαϊκή εντολή, υπάρχει στ' αλήθεια από κείνο της διευθέτησης του χρέους της χώρας;
Κόντρα στην απλή λογική
Από κει και πέρα, και δεδομένου ότι η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου δεν είναι πολύ πιθανό ούτε δείχνει διατεθειμένη να προχωρήσει στο πολιτικά αυτονόητο, ας δείξει ότι -τουλάχιστον- έχει συναίσθηση της νέας πραγματικότητας. Κι ότι, βρ' αδερφέ, διαθέτει ψήγματα πολιτικής φιλοτιμίας. Ας μην δεσμεύσει, ας πούμε, την επόμενη κυβέρνηση, διορίζοντας για πέντε ολόκληρα χρόνια, τον Έλληνα επίτροπο στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας. Όχι τουλάχιστον πρόσωπα της αποκλειστικά δικής της επιλογής. Τέτοια με τα οποία δεν θα μπορεί να συνεργαστεί ομαλά και παραγωγικά η επόμενη κυβέρνηση. Ας μην προσποιείται δε πως λησμονεί ότι, με τους ευμενέστερους για κείνη υπολογισμούς, η διάρκεια της περαιτέρω ζωής της δεν είναι μεγαλύτερη από κάποιους (λίγους) μήνες. Αφού τον προσεχή Μάρτιο, δεν είναι πρακτικά (αριθμητικά) δυνατόν να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Οπότε οι εθνικές εκλογές θα προβάλουν τότε ως αναπότρεπτες. Κάτι τέτοιο, προφανώς, εννοούσε ο Αλέξης Τσίπρας όταν, βγαίνοντας από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αξίωσε από τον πρωθυπουργό να μην αυθαιρετήσει. Και ποιος θα μπορούσε να του ρίξει άδικο εν προκειμένω;
Ποιος θα μπορούσε να ρίξει άδικο στον νικητή των ευρωεκλογών αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και όταν ζήτησε από τον Αντώνη Σαμαρά να μην προχωρήσει, τώρα στα τελειώματα, στην ιδιωτικοποίηση ζωτικής σημασίας για τον λαό δημόσιων αγαθών; Του νερού, ας πούμε, και των παραλιών της χώρας. Ας μην λησμονείται δε πως τις ίδιες απαιτήσεις επ' αυτών διατύπωνε και προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ. Πόσο μάλλον τώρα, με το αυξημένο πολιτικό κύρος ή, αν θέλετε, με το μειωμένο για την κυβέρνηση πολιτικό κύρος.
Κανονικά, η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου, εφ' όσον δεν επιθυμεί να πράξει το πολιτικά και ηθικά δέον, θα έπρεπε να περιοριστεί, για όσο χρόνο της απομένει, σε «υπηρεσιακού χαρακτήρα» διαχείριση. Προφανώς δεν είναι κάτι που το επιθυμεί. Δεν είναι κάτι και που θα μπορούσε ή που θα έπρεπε να γίνει, με βάση τις ιδιαίτερης σοβαρότητας επείγουσες εκκρεμότητες της χώρας. Δεν προκύπτει όθεν ως μοναδική, σύμφωνα με τη στοιχειώδη πολιτική λογική, λύση η άμεση προσφυγή σε εθνικές εκλογές; Τόσο απλά...
