Ο Βαρδάρης που περιμέναμε να φυσήξει χτες στη Θεσσαλονίκη σκάλωσε στα τσιμέντα και τα τείχη που όρθωσαν απέναντι στην έντιμη πληροφόρηση τα συστημικά Μέσα Ενημέρωσης.
Από την άλλη, η τρίτη κάλπη που έστησαν οι κινηματικές οργανώσεις της Θεσσαλονίκης, με τη στήριξη και των 11 από τους δήμους του πολεοδομικού συγκροτήματος, έδωσε μια κλωτσιά μεγατόνων στη μνημονιακή κυβέρνηση.
Οι απειλές του ανεκδιήγητου υπουργού Μιχελάκη, που επιχείρησε να εμπλέξει δικαιοσύνη και αστυνομία σε μια αντισυνταγματική και φασίζουσα μεθόδευση για να μη γίνει το δημοψήφισμα υπέρ ή κατά του δημόσιου χαρακτήρα του νερού, έμειναν παρακαταθήκη στις ονειρώξεις του. Το δημοψήφισμα έγινε και το αποτέλεσμα είναι συντριπτικό ενάντια στην άθλια μεθόδευση για το ξεπούλημα της ΕΥΑΘ.
Αυτή η πρωτοφανής για τα ελληνικά δεδομένα διαδικασίας που άρχισε με την πρωτοβουλία αρχικά της παράταξης Θεσσαλονίκη - Ανοιχτή Πόλη και τον αγώνα του επικεφαλής της, Τριαντάφυλλου Μηταφίδη, δεν αφήνει κανένα περιθώριο στην κυβέρνηση της διαπλοκής να συνεχίσει τις λοβιτούρες της. Δεν εκφράστηκε όμως και στην αυτοδιοικητική κάλπη.
Χρήσιμες συγκρίσεις
Στις άλλες δύο κάλπες, δηλαδή για τον Δήμο Θεσσαλονίκης και για την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, τα ποσοστά που συγκέντρωναν -ώς την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές- οι προσκείμενες στον ΣΥΡΙΖΑ παρατάξεις εκ πρώτης όψεως δεν είναι θετικά, συγκρινόμενα με τα ποσοστά των εθνικών εκλογών του Ιουνίου 2012. Ωστόσο, μια πιο προσεκτική ανάγνωση κάνει τα ποσοστά συγκρίσιμα με αυτά των εκλογών του Μαΐου 2012 και πολλαπλάσια αυτών που είχαν λάβει οι αντίστοιχοι συνδυασμοί στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010.
Για του λόγου το αληθές, η Ανοιχτή Πόλη είχε λάβει το 2010 3,8% και τώρα τετραπλασιάζει τα ποσοστά της, ενώ ο συνδυασμός για την Περιφέρεια στις εκλογές του '12 έλαβε γύρω στο 6% και τώρα ο συνδυασμός με επικεφαλής τη Δέσποινα Χαραλαμπίδου υπερδιπλασιάζει το ποσοστό αυτό.
Δύο είναι κατά την άποψή μου οι παράγοντες που δεν βοήθησαν να ξεπεραστούν οι στόχοι αυτοί:
* Πρώτον, η σκανδαλώδης υπερπροβολή από τα πανεθνικής εμβέλειας μέσα ενημέρωσης των μνημονιακών υποψηφίων Μπουτάρη - Καλαφάτη, Ιωαννίδη, Τζιτζικώστα. Δεν είναι τυχαίο μάλιστα ότι ο Τριαντάφυλλος Μηταφίδης και η Δέσποινα Χαραλαμπίδου δεν υπήρχαν καν όλο αυτό το διάστημα στα συστημικά μέσα τα οποία -αντιθέτως- αφιέρωσαν συνεντεύξεις και σε υποψήφιους στηριζόμενους από πολύ μικρές πολιτικές δυνάμεις.
* Δεύτερον, η συντήρηση στη μνήμη ψηφοφόρων που δεν παρακολουθούν στενά τις πολιτικές εξελίξεις τής κάποτε προοδευτικής τοποθέτησης υποψηφίων όπως ο κ. Μπουτάρης. Ο τελευταίος, μολονότι στηρίχτηκε επίσημα από το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜ.ΑΡ. δήλωνε ανεξάρτητος και τα ποσοστά του είναι πολλαπλάσια του μονοψήφιου αθροίσματος αυτών των κομμάτων. Η εξέλιξη του κ. Μπουτάρη και η διολίσθησή του (παράλληλα με το ΠΑΣΟΚ) σε θέσεις ασύμβατες με την προοδευτική παράταξη προφανώς και δεν έγινε αντιληπτή από μεγάλη μερίδα ψηφοφόρων.
Ένα συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι οι παρατάξεις του Τριαντάφυλλου Μηταφίδη και της Δέσποινας Χαραλαμπίδου έλαβαν ποσοστά ανώτερα από το 2010, δείχνοντας ότι η συσπείρωση αυτών που επέλεξαν το 2012 τον ΣΥΡΙΖΑ στις εθνικές εκλογές είναι ικανοποιητική.
Η επόμενη Κυριακή θα δώσει και τις απαντήσεις που λείπουν. Όπως αν όντως οι ψηφοφόροι ταύτισαν ή όχι τους αυτοδιοικητικούς υποψήφιους που στήριξε ο ΣΥΡΙΖΑ με το κόμμα αυτό καθαυτό.
