Δεν φτάνει που ο Αντώνης Σαμαράς θεωρεί πως έχει το πολιτικό περιθώριο να μιλάει, αυτός, για «Νέα Ελλάδα». Αμφισβητεί κιόλας στους άλλους το δικαίωμα να κάνουν το ίδιο. Του υπεξαίρεσαν, λέει, το κεντρικό προεκλογικό σύνθημα. Και το οικειοποιήθηκαν. Τη «Νέα Ελλάδα». Ο Αντώνης Σαμαράς...
Πώς την έλεγαν εκείνη την παλιά αμερικάνικη ταινία; «Κοίτα ποιος μιλάει». Έτσι την έλεγαν. Και ταιριάζει γάντι στην περίπτωσή του...
Όταν, το 1974, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ονόμασε το καινούργιο του κόμμα «Νέα Δημοκρατία» ήταν, προφανώς, επειδή μόλις βγαίναμε από μια δικτατορία. Και στο κάτω-κάτω, εκείνος τίμησε, με τον τρόπο του και από τη δική του οπτική, την επιλογή. Ήρθε (και το απέδειξε) εντελώς διαφορετικός απ' ό,τι είχε φύγει. Άλλος ήταν ο Καραμανλής της περιόδου 1955-1963, κι άλλος στη μεταπολίτευση. Ο Αντώνης Σαμαράς από πού κι ώς πού; Πώς νομίζει ότι δικαιούται να χρησιμοποιεί αυτός τον όρο «νέο» ή «νέα» για οτιδήποτε; Αυτός, ο επίμονος εραστής του αφόρητα παλιού.
Ο Αντώνης Σαμαράς λοιπόν μιλάει για τη «Νέα Ελλάδα», διεκδικεί μάλιστα την αποκλειστικότητά της. Απ' ό,τι δε επιμένουν οι πληροφορίες, σχεδίαζε (ή μήπως σχεδιάζει ακόμη, εξ ου και η ενόχληση;), να μετονομάσει εν καιρώ το κόμμα του σε «Νέα Ελλάδα». Προκειμένου να στεγάσει σ' αυτό ολόκληρη τη δεξιο-ακροδεξιά «πολυκατοικία», άντε και τίποτα κεντρώους, έτσι για ξεκάρφωμα.
Αλλά τι «νέο» μπορεί άραγε να συμβολίσει και να εκφράσει ο σημερινός πρωθυπουργός; Ο περιτριγυρισμένος από την πιο ακροδεξιά ομάδα στενότατων συνεργατών που γνώρισε η μεταπολιτευτική Ελλάδα. Ομάδα στην οποία θα συμμετείχε βεβαίως και ο Τάκης Μπαλτάκος, αν δεν είχε προκύψει η στραβή. Στην οποία ωστόσο μετέχει ο Φαήλος Κρανιδιώτης κι ένα σωρό άλλοι ομόφρονές του. Ο σημερινός πρωθυπουργός, ο φέρων τις πιο σκουριασμένες, τις πιο «παλιές» ιδέες εφ' όλης της ύλης. Με προνομιακή -ως προς την παλαιότητά της- «ύλη» τα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής, όπως εκφράστηκαν από την αλήστου μνήμης ΠΟΛ.ΑΝ. και όπως επιχειρεί σήμερα να τα «κληροδοτήσει» στη Ν.Δ. Αλλά και στη λογική της προωθημένης ξενοφοβίας, αυτός που θα «απελευθέρωνε τις πόλεις» από τους μετανάστες. Αυτός που έστησε τα πογκρόμ του «Ξενίου Διός». Αυτός που εγκαινίασε τα τρισάθλια στρατόπεδα συγκέντρωσης των μεταναστών. Αυτός... αυτός... αυτός...
Αυτός, εντέλει, που το 'χει βάλει σκοπό να επαναφέρει την υπό την ηγεσία του σημερινή Δεξιά στη λογική (και στις πρακτικές) της εποχής Αβέρωφ, αν όχι ακόμη πιο πίσω, στην εποχή Παπάγου...
Επιλογή θράσους
Και επιτέλους, από πού κι ώς πού η Ν.Δ. ή και το ΠΑΣΟΚ, τα κόμματα της παρακμής και της σήψης, μπορούν σήμερα να μιλούν για Νέα Ελλάδα; Πώς μπορεί να θεωρούν πως το δικαιούνται; Τα κόμματα που, μόνα αυτά, μας έφτασαν ώς εδώ. Τα κόμματα των οποίων επιφανή στελέχη βρίσκονται πίσω από τα κάγκελα επί διακεκριμένη διαφθορά. Τα κόμματα που, σ' ολόκληρη τη διαδρομή τους, οδήγησαν στις απίστευτες στρεβλώσεις του δημόσιου βίου, αυτές που σήμερα υφιστάμεθα. Τα κόμματα που, κατά την προτελευταία τους τουλάχιστον εκδοχή, στην εποχή Κώστα Καραμανλή και Γιώργου Παπανδρέου, έστησαν με τα χέρια τους την οικονομική κρίση που επέπεσε επί της κεφαλής μας. Τα κόμματα που, κατά τη σημερινή τους εκδοχή, επί Σαμαρά και Βενιζέλου, έχουν γονατίσει την κοινωνία και έχουν ξεπουλήσει την αξιοπρέπεια της χώρας. Ό, τι δεν κατάφεραν, όχι τουλάχιστον στην εντέλεια, να το πετύχουν το καθένα μόνο του, είπαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να το κατορθώσουν. Για να μας αποτελειώσουν.
Και πώς, με τι πολιτικά κότσια, βρ' αδερφέ, αμφισβητούν στην Αριστερά, στον ΣΥΡΙΖΑ εν προκειμένω, το δικαίωμα να οραματίζεται τη Νέα Ελλάδα; Και να υπόσχεται ότι θα παλέψει για την οικοδόμησή της. Στον ΣΥΡΙΖΑ που, αν μη τι άλλο, δεν έχει δοκιμαστεί, δεν έχει αποτύχει, δεν έχει διαψεύσει τις προσδοκίες του λαού, δεν έχει παρακμάσει, δεν ευθύνεται για τα δεινά της χώρας και του λαού της. Στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος σε κάποιους μπορεί να μην αρέσει, κάποιοι να τον φοβούνται, ουδείς όμως είναι σε θέση ν' αμφισβητήσει πως αντιπροσωπεύει το νέο, το φρέσκο, το διαφορετικό. Το εντελώς διαφορετικό.
Στο κάτω - κάτω ο όρος «Νέα Ελλάδα» δεν είναι μονάχα ένας τίτλος. Ούτε μονάχα ένα σύνθημα. Έχει και περιεχόμενο. Και το περιεχόμενο που προσδίδουν, που προσέδωσαν ήδη σ' αυτόν με τα πεπραγμένα τους η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, το ξέρουμε, το ζήσαμε, το ζούμε. Απαιτείται όθεν απύθμενο θράσος για να το επικαλούνται και να επενδύουν σ' αυτό οι ολετήρες των πάντων. Η έμπνευση λοιπόν δεν είναι παρά θρασύτατη πρόκληση. Απέναντι στη νοημοσύνη, αλλά και στις στοιχειώδεις ευαισθησίες του ελληνικού λαού...
