Όταν ήμασταν παιδιά, μια από τις «απολαύσεις» που μας επέβαλλαν ήταν η παρακολούθηση παιδικής παράστασης στο τότε Στρατιωτικό (!) Θέατρο, εκεί που σήμερα βρίσκεται το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, στην οδό Μανόλη Ανδρόνικου.
Το όλο πράγμα είχε μιαν αισθητική ανάλογη του μετεμφυλιοπολεμικού κλίματος που αναπαρήγαγαν οι ιδιώτες θεατρώνες οι οποίοι γύρναγαν τα σχολεία προς άγραν πελατών (ομαδικά και με παρουσίες).
Αυτήν την εικόνα παρουσιάζουν εσχάτως στο Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης, οι δυο κυβερνητικές - μνημονιακές παρατάξεις που, συνεχίζοντας την κωμωδία τριών ετών, εφαρμόζουν πλήρως και μέχρι κεραίας, σκούζοντας πότε πότε για το θεαθήναι, τα όσα τα κόμματά τους (ΠΑΣΟΚ Βενιζέλου και Ν.Δ. Σαμαρά) ψηφίζουν για να διαλύσουν πλήρως την αλαλιασμένη ελληνική κοινωνία η οποία υποδύεται τους άφωνους θεατές. Κι έχουν σηκώσει οι γαλαζοπράσινοι μια παντιέρα αδιευκρίνιστου χρώματος προσδοκώντας να ασημώσουν οι πολίτες το κυβερνητικό μπακιρένιο νόμισμα (κορόνα Καλαφάτης, γράμματα Μπουτάρης).
Πρόσφατη απόπειρα να κρατήσουν τους ψηφοφόρους τους στο μαντρί ήταν η πρόταση του δήμαρχου και η αποδοχή της από το Δημοτικό Συμβούλιο να εκφραστεί η πλήρης αντίθεση στην εφαρμογή του νόμου για τη δήθεν αξιολόγηση των δημοτικών υπαλλήλων. Επί της ουσίας, πρόκειται για προγραφές συμφωνημένες με την Task Force της τρόικας.
Ανεξάρτητοι κυβερνητικοί
Τα κανάλια θα λαλήσουν, οι μνημονιακές εφημερίδες θα γράψουν ότι βγήκαν στο βουνό οι Μπουτάρης - Γκιουλέκας (δηλαδή Καλαφάτης) και όχι ότι η διαφωνία του κ. Μπουτάρη και της νεοδημοκρατικής παράταξης έγκειται στο προτεινόμενο σύστημα αξιολόγησης διότι «με την εφαρμογή του δεν επιτυγχάνεται το προσδοκώμενο αποτέλεσμα». Η εφαρμογή μάς μάρανε, όχι το γκεμπελικής έμπνευσης μέτρο.
Ομολογώ ότι τέτοια μπαταριά στον αέρα ούτε ο κ. Παναγόπουλος, πρόεδρος ακόμη της ανύπαρκτης πλέον ΓΣΕΕ, δεν κατάφερε να ρίξει.
Τώρα, με εφόδια τον «αντιμνημονιακό» τους λόγο, ο κ. Μπουτάρης και ο αντικαταστάτης του κ. Γκιουλέκα, ο υπουργός έως πρόσφατα της κυβέρνησης, κ. Καλαφάτης, απευθύνονται στο πόπολο και καταδικάζουν αυτά που ο ένας ψήφισε στη Βουλή κι ο άλλος επαινούσε έως την έναρξη της προεκλογικής περιόδου.
Οι ίδιοι εντιμότατοι κύριοι εμφανίζονται σαν ανεξάρτητοι. Αλλά όταν έρχεται η ώρα της μοιρασιάς των δημόσιων χώρων, όπου δικαιούνται να αναρτούν τα πληροφοριακά τους συστήματα οι υποψήφιοι, θεωρούν τον κ. Καλαφάτη διάδοχο του κ. Γκιουλέκα. Τόση ανεξαρτησία.
Η έκφραση του συστήματος Βενιζέλου - Σαμαρά, που στη Θεσσαλονίκη είναι Μπουτάρη - Καλαφάτη, είναι η πλήρης πλέον αδιαφορία για το τι συμβαίνει στην πόλη. Μέχρι κι η Τροχαία ενοχλήθηκε από το κλείσιμο δρόμων από δέσποτα ΙΧ. Η διοίκηση του δήμου, τίποτα. Τα ψηφαλάκια των άνομων διεκδικών, όχι των σοβαρών πολιτών.
Το «επιχειρείν»
Οι «επιχειρηματίες», σύμβολα του κ. Μπουτάρη, κλείνουν πεζοδρόμια και πλατείες, πεζόδρομους και παραλίες με τα τραπεζοκαθίσματά τους και τις ασήκωτες πλέον ειδικές σιδερένιες κατασκευές (που διαθέτουν και συρόμενες πόρτες ώστε το βράδυ να αποκλείεται η διέλευση των πεζών).
Στα προγράμματά τους οι υποψήφιοι των δυο μνημονιακών σχηματισμών κάνουν λόγο για οικολογία, σύγχρονα συστήματα καθαριότητας, καραβάκια και τρενάκια, αλλά στην πράξη τα σκουπίδια ξεχειλίζουν από τους κάδους και οι αρουραίοι κάνουν πάρτι (εκτός από τις πλούσιες γειτονιές). Για να διασχίσεις κεντρικούς δρόμους, όπως λόγου χάρη η Εθνικής Αμύνης, αντί για δυο λεπτά κάνεις έως και μισή ώρα, χάρη στο ελεύθερο τετραπαρκάρισμα (δύο από δεξιά, δύο κι απ' αριστερά για να μην παραπονιόμαστε).
Την πολυσυζητημένη, τέλος, μέριμνα για τους άνεργους γονείς, τους πεινασμένους μαθητές και τους πεταμένους στον δρόμο αρρώστους, η διοίκηση του δήμου, χέρι χέρι με τη μείζονα και δεξιότατη «αντιπολίτευση», έχουν εναποθέσει στον κ. Ανθιμο -τους πρώτους-, στον κ. Σόρος -τους δεύτερους- και στον Ύψιστο - τους τρίτους.
Και όσο συνεχίζει να αρνείται ο κ. Μπουτάρης (που λέει χωριάτες τους Θεσσαλονικείς) να αντιμετωπίσει τους άλλους υποψήφιους σε έναν πολιτισμένο προεκλογικό διάλογο και όχι σε πρετεντερικές ανακρίσεις, τόσο θα φουντώνει η οργή για τον άνθρωπο που υποσχέθηκε πολλά και αποδείχτηκε ελάχιστος.
Τα χρόνια πέρασαν, τα κουρελιασμένα σκηνικά διαλύθηκαν, τα παιδάκια, ηθοποιοί γέρασαν και το πόπολο πρόλαβε να δει και παραστάσεις με καλό θέατρο. Ήρθε η ώρα να κατέβουν απ' το πατάρι οι διατεταγμένοι, να κλείσει η μπούκα με τους υποβολείς!
