Η οξύθυμη αντίδραση Βενιζέλου στη γελοιογραφική επίδειξη όψιμης ευαισθησίας Σαμαρά για τους αστέγους θα μπορούσε να είναι ένα επεισόδιο της στιγμής. Άλλωστε η γνωστή κινηματογραφική υπόθεση με τους Μαυρογιαλούρους αποτελεί σκηνοθετική προσομοίωση του αδίστακτου αλλά και καταγέλαστου πελατειακού κράτους, μια διακωμώδηση των σχέσεων πατρωνίας με φόντο τη μετεμφυλιοπολεμική Ελλάδα. Φαίνεται όμως ότι οι χαρακτήρες διατηρούν τη διαχρονική επικαιρότητά τους...
Στην περίπτωση των κατά Βενιζέλο Μαυρογιαλούρων, αποδεικνύεται ότι μεταξύ Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ υπάρχει λυκοφιλία. Ο Σαμαράς προσπαθεί να διασωθεί αναλώμασι Βενιζέλου. Κι αυτός με τη σειρά του δεν μπορεί να παραιτηθεί του στοιχειώδους... δικαιώματος "αμύνεσθαι περί πάρτης"! Να θυμίσουμε ότι είχαν προηγηθεί η υπόγεια αντιπαράθεση για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, καθώς και η γνωστή παλινωδία με την τροπολογία για την απέλαση των μεταναστών. Ασφαλώς είναι θέματα χαμηλής κυβερνητικής πολιτικής. Στα μεγάλα διαπιστώνεται πλήρης συναντίληψη και ταύτιση. Αλλά από τα "μικρά" μπορεί να συμβούν "ατυχήματα" μεγάλα. Ιδιαιτέρως, μάλιστα, μετά τα εκλογικά αποτελέσματα.
Οι κινήσεις διαφοροποίησης μεταξύ των δύο εταίρων της παραπαίουσας κυβέρνησης συνιστούν προειδοποιήσεις για τα όσα θα επακολουθήσουν από την 26η Μαΐου. Τα όσα είπε ο Σαμαράς περί "σταθερών βημάτων" εξελίσσονται σε φαρσοκωμωδία, που μπορεί συντόμως να προσλάβει χαρακτήρα πολιτικής αστάθειας. Αυτή η εξέλιξη όμως δεν ξορκίζεται. Η υπέρβασή της προϋποθέτει την ανατροπή των πολιτικών συσχετισμών, την αντιστοίχισή τους με την κοινωνική δυναμική κατά της λιτότητας. Και τότε, κάθε Μαυρογιαλούρος στον πάγκο του!
Αν.Σεβ.
