Στα... ακλόνητα θεμέλια της "δημιουργικής στατιστικής" και της "δημιουργικής λογιστικής" βασίζεται το "success story" Νο 2 που διαλαλεί η κυβέρνηση Σαμαρά, επισημαίνουν κύκλοι του ΣΥΡΙΖΑ τονίζοντας πως τα πρόσφατα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η ΕΛΣΤΑΤ για την ύφεση διαψεύδουν πλήρως την προεκλογική φιέστα που επιχειρεί να στήσει το κυβερνητικό μπλοκ.
Την ίδια στιγμή οι ίδιοι κύκλοι τονίζουν πως, παρά τους ισχυρισμούς του μνημονιακού μπλοκ περί της βελτίωσης της κατάστασης στους κεντρικούς στόχους της εφαρμοζόμενης οικονομικής πολιτικής, δηλαδή στη δημοσιονομική προσαρμογή, την εξυγίανση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, η κατάσταση, με βάση τους διακηρυγμένους στόχους του Μνημονίου, είναι απογοητευτική.
Η πρόσφατη ανακοίνωση της ΕΛΣΤΑΤ είναι ενδεικτική του τρόπου που "μαγειρεύονται" τα στοιχεία ώστε να στηριχτεί ο ισχυρισμός της κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και άλλων ότι το τρέχον μνημονιακό πρόγραμμα προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας στέφεται με επιτυχία και ότι οδηγούμαστε στην ανάκαμψη και την έξοδο από την κρίση, σημειώνουν κύκλοι του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Επεξηγώντας τη θέση τους αυτή, σημειώνουν πως με την αναθεώρηση της ΕΛΣΤΑΤ μειώνεται το ΑΕΠ του 2012, άρα αυξάνεται η ύφεση το 2012 από 6,4% σε 7%, πράγμα που σημαίνει ότι "μεταφέρεται" ύφεση από το 2013 στο 2012, οπότε οι κυβερνητικοί ισχυρισμοί για ύφεση το 2013 "μικρότερη από την αναμενόμενη με βάση τις εκτιμήσεις του Μνημονίου" και για "επιστροφή στην ανάπτυξη το 2014" είναι, στην καλύτερη περίπτωση, έωλοι.
Από 'κεί και πέρα οι ίδιοι κύκλοι, αναλύοντας την ασκούμενη πολιτική σε σχέση με το αν αυτή τους ίδιους τους στόχους της, διαπιστώνουν την πλήρη αποτυχία του προγράμματος. Μια αποτυχία, βέβαια, που δεν είναι απλώς λογιστικού τύπου, καθώς συνοδεύεται από φτώχεια, ανεργία, υπερχρέωση, υπερφορολόγηση των μικρομεσαίων εισοδημάτων και η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους (κοινωνική ασφάλιση, υγεία και παιδεία), τα οποία συνιστούν οδυνηρά βιώματα της συντριπτικής πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας, που διαψεύδουν εμπράκτως το "success story" της κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου. Γι' αυτό υπογραμμίζουν πως οι επερχόμενες εκλογές θα πρέπει να αξιοποιηθούν από τον ελληνικό λαό ως αφετηρία μιας πολιτικής που θα κινείται στον αντίποδα της σκληρής και αναποτελεσματικής λιτότητας.
Δημοσιονομική προσαρμογή: Από το 120% στο 180% του ΑΕΠ το χρέος
Σ' ό,τι αφορά τον μηδενισμό των ελλειμμάτων και τη δημιουργία του περίφημου πρωτογενούς πλεονάσματος, για το οποίο πανηγυρίζει η κυβέρνηση, πηγές του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρουν πως ο τρόπος που σχεδιάστηκε και πραγματοποιήθηκε η δημοσιονομική προσαρμογή κάθε άλλο παρά επιτυχημένη και ελπιδοφόρα μπορεί να θεωρείται. Κι αυτό γιατί, καταρχήν, η βαθιά ύφεση, που δημιούργησαν η δραστική περικοπή δημόσιων δαπανών (μισθοί, συντάξεις, κοινωνικές παροχές) και η υψηλή φορολογία των μικρομεσαίων εισοδημάτων, κατέστησε το δημόσιο χρέος μη βιώσιμο, παρά τα δύο "κουρέματά" του (το μεγάλο κούρεμα με το PSI Plus την άνοιξη του 2012, και το πολύ ελαφρύτερο κούρεμα τον χειμώνα του 2012). Με άλλα λόγια, η Ελλάδα μπήκε στο Μνημόνιο διότι δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει ένα χρέος 130% του ΑΕΠ για να φθάσει, μετά από 4 χρόνια σκληρής λιτότητας και δύο κουρέματα, το χρέος να προσεγγίζει το 180% του ΑΕΠ! Στο πλαίσιο αυτό κύκλοι του κόμματος αναρωτιούνται αν είναι δυνατόν να πιστέψει κανείς ότι η σχεδιαζόμενη "έξοδος στις αγορές" που διατυμπανίζει η κυβέρνηση, θα βασίζεται σε ρεαλιστικά δεδομένα, στην περίπτωση που γίνει.
Οι ίδιοι κύκλοι υπενθυμίζουν πως, σε αντίθεση με την ελληνική κυβέρνηση, όλοι οι σοβαροί οικονομικοί αναλυτές, πολλοί διεθνείς οργανισμοί και το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής προειδοποιούν ότι το δημόσιο χρέος είναι μη βιώσιμο και ότι θα εξακολουθήσει να είναι ο βασικότερος ανασταλτικός παράγοντας για την επιστροφή της Ελλάδας στην ανάπτυξη.
Το πρωτογενές πλεόνασμα δεν είναι διατηρήσιμο
Επιπλέον, υπογραμμίζουν ότι δεν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι τα πρωτογενή πλεονάσματα είναι διατηρήσιμα. Αντίθετα, είναι εξαιρετικά απίθανο να επιτευχθούν στο ύψος που προβλέπεται στο Μνημόνιο δηλαδή στο 1,6% του ΑΕΠ ή 2,7 δισ. το 2014, 3% του ΑΕΠ ή 5,7 δισ. το 2015 και 4,5% του ΑΕΠ ή 8,9 δισ. το 2016, ύψος στο οποίο θα πρέπει να παραμείνει επί χρόνια, ιδιαίτερα χωρίς νέα επώδυνα μέτρα, όπως κοροϊδεύει προεκλογικά η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου.
Ακόμα υπενθυμίζουν πως, για να γίνει το χρέος βιώσιμο, όχι μόνο πρέπει μετά το 2016 να έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα 4,5% του ΑΕΠ, αλλά την ίδια στιγμή πρέπει να έχουμε ανάπτυξη πάνω από 3% κάθε χρόνο. Αυτό στηρίζεται στην παράλογη, σύμφωνα με τα οικονομικά στοιχεία, υπόθεση ότι το κράτος θα απομυζά 9 δισ. και πλέον κάθε χρόνο από την ιδιωτική οικονομία και η ιδιωτική οικονομία θα αναπτύσσεται με αυτούς τους ρυθμούς. Τα στοιχεία, όμως, δείχνουν ότι η ικανότητα των Ελλήνων να αντεπεξέρχονται στις υποχρεώσεις τους έχει φτάσει στα όριά της.
Πέραν των παραπάνω, οι ίδιες πηγές σημειώνουν πως ο τρόπος που πραγματώνεται η δημοσιονομική προσαρμογή υπονομεύει βαθύτατα τους δύο άλλους στόχους της οικονομικής πολιτικής: τη χρηματοπιστωτική εξυγίανση και τις αναπτυξιακές προοπτικές της ελληνικής οικονομίας.
Χρηματοπιστωτική εξυγίανση: Ακόμα και το ΔΝΤ την αμφισβητεί
Η χρηματοπιστωτική εξυγίανση είναι προφανές ότι δεν πέτυχε παρά την περσινή ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με 40 και πλέον δισ. ευρώ, καθώς η ΤτΕ ανακοίνωσε νέες κεφαλαιακές ανάγκες για τις τράπεζες ύψους 6,5 δισ. ευρώ, σημειώνουν πηγές της Κουμουνδούρου. Αυτές προκύπτουν σύμφωνα με το βασικό σενάριο που ακολουθεί για τα έτη 2014-16, δηλαδή τις πάντοτε υπεραισιόδοξες μακροοικονομικές εκτιμήσεις των Μνημονίων. Επιπλέον τα νούμερα της ΤτΕ αμφισβητούνται από το ΔΝΤ και όχι μόνο.
Το χρηματοπιστωτικό σύστημα αποσταθεροποιήθηκε εξαιτίας του κουρέματος των ομολόγων του Δημοσίου και, κυριότερα, συνεχίζει να αποσταθεροποιείται εξαιτίας της σκληρής λιτότητας και της ύφεσης που εκτοξεύει τα κόκκινα δάνεια... "στο κόκκινο": σύμφωνα με εκτιμήσεις της αγοράς τα κόκκινα δάνεια υπολογίζονται σε 35% στο τέλος του 2013 και 40% στο τέλος του 2014, ενώ επίσης είναι γνωστό ότι αυτά θα συνεχίσουν να αυξάνονται για τουλάχιστον 1 χρόνο μετά το τέλος της ύφεσης.
Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω είναι η πιστωτική ασφυξία των επιχειρήσεων, η απειλή λουκέτου ακόμα και για υγιείς επιχειρήσεις και το υψηλό κόστος χρήματος που υπονομεύει την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών επιχειρήσεων.
Στο πλαίσιο αυτό υπενθυμίζουν πως ακόμα και ο ίδιος ο διοικητής της ΤτΕ έχει παραδεχτεί πως τα επόμενα χρόνια οι ελληνικές επιχειρήσεις θα πρέπει να αναζητήσουν εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης, καθώς το ελληνικό τραπεζικό σύστημα δεν θα μπορέσει να τους χορηγήσει τα κεφάλαια που χρειάζονται.
Ανταγωνιστικότητα: Οι εξαγωγές παραμένουν στάσιμες
Η ανταγωνιστικότητα και η βελτίωση των αναπτυξιακών προοπτικών της ελληνικής οικονομίας επιδιώχθηκαν σχεδόν μονόπλευρα και δογματικά, πέραν του ξεπούληματος της δημόσιας περιουσίας, μέσω της μείωσης των μισθών και της πλήρους απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων, τονίζουν οι ίδιες πηγές.
Αυτό, σε συνδυασμό με τον τρόπο που πραγματώνεται η δημοσιονομική προσαρμογή (ύφεση, υψηλή ανεργία, συνεχής μείωση των δημόσιων επενδύσεων) είχε αποτέλεσμα όχι τη βελτίωση αλλά τη ραγδαία επιδείνωση των αναπτυξιακών προοπτικών, πράγμα που το πιστοποιεί, μεταξύ άλλων, η εξαιρετικά μικρή αύξηση των εξαγωγών την μνημονιακή τετραετία και η στασιμότητα του διεθνούς μεριδίου των ελληνικών εξαγωγών, όπως παρατηρεί το ΔΝΤ στην τελευταία του έκθεση το καλοκαίρι του 2013.
Άλλωστε, υπογραμμίζουν, ο ίδιος ο Προβόπουλος σημειώνει στην τελευταία του έκθεση ότι η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας πλήττεται από τους υψηλούς έμμεσους φόρους και το κόστος ενέργειας.
