Όταν τη δεκαετία του '30 ζητήθηκε από μια επιτροπή σοφών -δεν έχει σημασία ποιοι την αποτελούσαν, έμειναν στη λήθη της Ιστορίας- να καταθέσει τις προτάσεις της για να βγει η αμερικανική οικονομία από τη "μεγάλη ύφεση", οι -υποτιθέμενοι- σοφοί πρότειναν την επιβολή νέων φόρων και την περικοπή δαπανών του προϋπολογισμού!
Ο Κέυνς, με το γνωστό φλεγματικό του χιούμορ, είχε χαρακτηρίσει την πρόταση ώς τη μεγαλύτερη ανοησία που είχε διαβάσει ποτέ. Ο Ρούσβελτ, όταν ανέλαβε τα ηνία των ΗΠΑ, πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων εκείνες τις υφεσιακές προτάσεις των υποτιθέμενων σοφών και εφάρμοσε, παρά τις λυσσώδεις αντιδράσεις του χρηματοπιστωτικού κατεστημένου, μια κεϋνσιανή επεκτατική πολιτική, η οποία έβγαλε τελικά τις ΗΠΑ από την οικονομική κατάρρευση.
Η πολιτική που έχει επιβάλει η τρόικα στην Ελλάδα και ακολουθεί πιστά η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου με πρόσχημα τη σωτηρία της χώρας είναι ουσιαστικά ίδια με την αλήστου μνήμης πρόταση της επιτροπής των σοφών, για τους οποίους δεν έμεινε παρά η χλεύη της Ιστορίας. Κι αν δεν ταυτίζεται, έχει αναλογίες τουλάχιστον στις βασικές της πλευρές. Αυτή η υφεσιακή πολιτική εκτόξευσε την ανεργία στις ΗΠΑ στο ένα τέταρτο του εργατικού δυναμικού, ενώ η πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης με ταυτόχρονη αύξηση των φόρων και μείωση των δαπανών στην Ελλάδα εκτόξευσε την ανεργία ακόμη περισσότερο, στο ένα τρίτο του εργατικού δυναμικού.
Η κυβέρνηση στην Αθήνα έχει εγκλωβιστεί σε μια πολιτική που συνθλίβει τη χώρα και εναποθέτει όλες τις προσδοκίες της σε "ρυθμίσεις" μετά τις γερμανικές εκλογές. Ενώ, όμως, οι επιπτώσεις είναι δραματικές, οι ελπίδες ίσως αποδειχθούν φρούδες, καθώς το δημόσιο χρέος είναι ο μοχλός πίεσης για την εφαρμογή των πολιτικών - σοκ και τη μετατροπή της χώρας σε πειραματόζωο. Γι' αυτό το δημόσιο χρέος έπρεπε να είχε ρυθμιστεί πριν ακόμη από την υπαγωγή της χώρας σε οποιαδήποτε δανειακή σύμβαση.
Τώρα η Ελλάδα είναι δέσμια της γερμανικής στρατηγικής για την Ευρώπη και η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι, με τη σειρά της δέσμια της, ίδιας στρατηγικής, πυρήνας της οποίας είναι η αύξηση της ανταγωνιστικότητας μέσω της συμπίεσης της εργασίας και του περιορισμού, δραματικού ορισμένες φορές, των κοινωνικών δαπανών. Η ανεργία είναι δυστυχώς το ταχύτερο μέσο για την επιβολή της εσωτερικής υποτίμησης, που προωθούν τα ζόμπι της γερμανικής πολιτικής και όσοι έχουν προσδεθεί στο άρμα τους, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις.
