Η λαϊκή ρήση "κράτα με να σε κρατώ, να ανεβούμε το βουνό" προσιδιάζει στη στάση που έχουν υιοθετήσει ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜ.ΑΡ. μετά τις εξελίξεις που σηματοδότησε η απόρριψη του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου Ρουπακιώτη από τον Αντ. Σαμαρά. Η άρνηση ενός βασικού αιτήματος των Φ. Κουβέλη και Ευ. Βενιζέλου, στο οποίο, μεταξύ όλων των άλλων, είχαν εναποθέσει τις προσδοκίες τους να δώσουν ένα διαφορετικό πολιτικό και ιδεολογικό στίγμα προς τους χώρους τους, στη λογική ότι "συγκυβέρνηση δεν είναι μόνο το Μνημόνιο και η οικονομία".
Το ζήτημα της ταύτισης των δύο κομμάτων με τον Αντ. Σαμαρά και τη μνημονιακή πολιτική της συγκυβέρνησης αποτελεί για το ΠΑΣΟΚ, αλλά και για τη ΔΗΜ.ΑΡ., μείζον πρόβλημα, που τα επηρεάζει και που τα επικοινωνιακά επιτελεία τους εξετάζουν εδώ και καιρό, χωρίς πάντως να μπορούν να το αντιμετωπίσουν. Κάτι που αποτυπώνεται ανάγλυφα σε όλες τις δημοσκοπήσεις της τελευταίας περιόδου, έχοντας δημιουργήσει έντονη ανησυχία στους δύο πολιτικούς αρχηγούς. Ο Ευ. Βενιζέλος ήρθε αντιμέτωπος με αυτό το θέμα πριν μια εβδομάδα ακούγοντας τα μέλη της ΚΠΕ να εκφράζουν σε πρωτόγνωρο τόνο την ανησυχία τους για το μέλλον και την επιβίωση του κόμματός τους, βλέποντάς το να "διαλύεται μέσα από το χωνευτήρι του Σαμαρά". Παρόμοια είναι και η διαπίστωση στην Αγ. Κωνσταντίνου και ως προς αυτό αποφασίστηκε στην τελευταία συνεδρίαση της Εκτελεστικής Επιτροπής το κόμμα να κάνει "διακριτό" τον χαρακτήρα του μέσα από διακριτές κυβερνητικές πρωτοβουλίες και καλύτερη επικοινωνιακή προβολή τους.
Η διαμόρφωση ενός κοινού ενδοκυβερνητικού μετώπου με αφορμή το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, η οποία εκφράστηκε με την κατάθεση κοινής πρότασης νόμου στο πνεύμα του νομοσχεδίου Ρουπακιώτη, μοιάζει να γίνεται αντιληπτή από τους προέδρους των δύο κομμάτων ως "όρος επιβίωσής" τους. Ο Ευ. Βενιζέλος το ζητούσε εδώ και καιρό, ο Φ. Κουβέλης απέφευγε να τοποθετηθεί, όπως αρνούνταν και την οποιαδήποτε προσέγγιση με το ΠΑΣΟΚ και σε επίπεδο συνεργασίας εκτός του κυβερνητικού πλαισίου. Όπως φαίνεται να εκτιμούν τα δύο κόμματα, η προσπάθεια διάσωσής τους -από τη στιγμή που συμμετέχουν στην "κυβέρνηση Σαμαρά" και δεν επιθυμούν να αποχωρήσουν- είναι ο αυτόπροσδιορισμός τους μέσα από την "ιδεολογική αντιπαράθεση" με τον πρωθυπουργό, αλλά και με την αξιωματική αντιπολίτευση, τον ΣΥΡΙΖΑ.
Αυτοπροσδιορίζονται με "επίθεση" σε Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ
Αν και κοντράρονται με τον Αντ. Σαμαρά και κυρίως με τη Ν.Δ., ταυτόχρονα του αναγνωρίζουν... ελαφρυντικά ως προς τους σκοπούς που θέλει να εξυπηρετήσει με την άρνησή του να φέρει το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο. Διότι εάν δεν το έκαναν, δεν θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την παραμονή τους στην κυβέρνηση. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Σπ. Λυκούδης δήλωσε ότι δεν θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι η Ν.Δ. έπαψε να είναι, όπως είπε, η μεγάλη συντηρητική παράταξη που έχει βάλει τα όρια από την Ακροδεξιά και να δεχτεί αναλύσεις περί προσπάθειας του Αντ. Σαμαρά να εγκλωβίσει τους δύο εταίρους του. Από την άλλη, το ΠΑΣΟΚ έχει υψώσει περισσότερο τους τόνους κατά της Ν.Δ. με τους εκλογικούς στόχους της οποίας "δεν εναρμονίζεται η μετωπική σύγκρουση με τη Χ.Α.". Όμως είναι και το κόμμα μεταξύ των δύο που, αν και επιτίθεται ισχυρότερα στον Αντ. Σαμαρά, την ίδια στιγμή διατυμπανίζει και την επιθυμία του να μπει στο κυβερνητικό σχήμα με πολιτικά στελέχη.
Παράλληλα, τα δύο κόμματα δέχονται και ισχυρή πολιτική πίεση από τον ΣΥΡΙΖΑ, απέναντι στον οποίο τοποθετούνται εξίσου επιθετικά -αν όχι με μεγαλύτερη ορμή απ' ό,τι προς τη Ν.Δ.- και για τον λόγο ότι έτσι δικαιολογούν τη συμμετοχή τους στην κυβέρνηση, αφού διαφοροποιούνται από αυτόν. Αυτό έκαναν είτε μέσω διαρροών (ΔΗΜ.ΑΡ.) είτε με επίσημη ανακοίνωση (ΠΑΣΟΚ) όταν ο Αλ. Τσίπρας προανήγγειλε κατάθεση αντιρατσιστικού νομοσχεδίου από τον ΣΥΡΙΖΑ.
"Δεν θα ρίξουμε την κυβέρνηση"
Άλλωστε Ιπποκράτους και Αγ. Κωνσταντίνου έσπευσαν αμέσως μετά τη σύσκεψη των τριών αρχηγών, όπου ο Αντ. Σαμαράς τους κατέστησε σαφή την άρνησή του να προωθήσει το νομοσχέδιο, ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος για τη συνοχή της κυβέρνησης. "Το ΠΑΣΟΚ θα επιμείνει στον ρόλο του ως εγγυητή της κυβερνητικής σταθερότητας", ανέφεραν στην Ιπποκράτους την Παρασκευή και ενώ διαμήνυαν ότι δεν θα στηρίξουν την τροπολογία της Ν.Δ. για προσθήκες στον ισχύοντα νόμο κατά του ρατσισμού. Ενδεικτική της στάσης του ΠΑΣΟΚ είναι και η αναφορά πως θα επιμείνει και "στις ιδεολογικοπολιτικές διαφορές του ΠΑΣΟΚ με τη Ν.Δ. ως εκφραστή της συντηρητικής παράταξης".
Με την υποχώρηση απέναντι στον Αντ. Σαμαρά και στο θέμα του αντιρατσιστικού ν/σ, ο Ευ. Βενιζέλος "έκαψε" ουσιαστικά από μόνος του το "χαρτί" που ρίχνει τελευταία ότι "χωρίς το ΠΑΣΟΚ δεν σχηματίζεται πλειοψηφία". Σε πανομοιότυπο πνεύμα, ο Φ. Κουβέλης δήλωσε ότι οι διαφωνίες δεν πρέπει να θεωρούνται "απαρχή ρηγμάτωσης", ότι "δεν θέλουμε να κινδυνεύσει η σταθερότητα της κυβέρνησης" και πως "οι ιδεολογικές και πολιτικές μας διαφορές είναι παρούσες και σαφείς" σε σχέση με τη Ν.Δ.
Ξαναζεσταίνονται για... Κεντροαριστερά
"Οι συνεργασίες προκύπτουν από τις συνθήκες, με αιχμή κάποιο κοινωνικό ζήτημα, όχι από συνεννοήσεις μεταξύ ηγεσιών", έλεγε στην "Αυγή" της Κυριακής κορυφαίο στέλεχος της Ιπποκράτους, σχολιάζοντας το ενδεχόμενο η συγκυριακή αυτή συμπόρευση των δύο κομμάτων να λάβει πιο μόνιμο χαρακτήρα. Η Ιπποκράτους δεν έχει άρει ποτέ τη σχετική της πρόσκληση προς τη ΔΗΜ.ΑΡ., ακόμα κι αν ο Ευ. Βενιζέλος εκφράστηκε με δυσφορία προσφάτως απέναντι στις διαρκείς αρνήσεις του Φ. Κουβέλη. Άλλωστε βλέπει ότι το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε κατάσταση πραγματικής κατάρρευσης, με ολοένα και περισσότερα στελέχη να αποστασιοποιούνται ή να αποχωρούν (όπως έκανε πρόσφατα και ο ανεξάρτητος πλέον ευρωβουλευτής Κρ. Αρσένης) και εκτιμά ότι η συμπόρευση με τη ΔΗΜ.ΑΡ. θα λειτουργήσει "ανανεωτικά" για τον χώρο.
Από την πλευρά της, η ΔΗΜ.ΑΡ. συνεχίζει να κρατά αποστάσεις και να διατηρεί επιφυλάξεις, ωστόσο έχει διαφοροποιήσει την σχεδόν απαξιωτική στάση που διατηρούσε απέναντι στο ΠΑΣΟΚ και τον πρόεδρό του το τελευταίο διάστημα. Ενδεικτική είναι και η θέση που εξέφρασε (new-deal.gr) ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΔΗΜ.ΑΡ. Β. Οικονόμου ότι "η κοινωνία χρειάζεται μια συμπαράταξη των κεντροαριστερών δυνάμεων, ιδίως στα κρίσιμα κοινωνικά ζητήματα", κάτι που "δεν δημιουργεί απαραίτητα προϋποθέσεις κοινής εκλογικής καθόδου, ούτε όμως τις αποκλείει".
