Για "άκρως επικίνδυνη αλλοίωση των θεσμών", για "μετάλλαξη της δημοκρατίας σε τηλεδημοκρατία", έκανε λόγο στην ομιλία του ο Βασίλης Μουλόπουλος.
"Το δίκαιο και το άδικο, το νόμιμο και το παράνομο, το ηθικό και το ανήθικο δεν το κρίνουν το κράτος δικαίου με τους θεσμούς του, αλλά το κράτος της τηλεόρασης", σημείωσε με έμφαση ο υπεύθυνος του Τομέα Ενημέρωσης του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ, εξηγώντας στη συνέχεια: "Τα εμπορεύματα της Ενημέρωσης είναι πολλά και ποικίλα, γιατί απευθύνονται σε πολλά και ποικίλα κοινά, αλλά προτείνουν όλα την ιδία ομογενοποιημένη οπτική της πραγματικότητας: αυτή του μοναδικού κόσμου του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Υπερβολή; Το 1977, σε μια κρίση ειλικρίνειας, ο διασημότερος τότε ancorman της γαλλικής TV, ο Πατρίκ Πουάβρ ντ' Αρβόρ, ερωτώμενος περιέγραψε το περιεχόμενο της δουλειάς του: 'Είμαστε εδώ για να δώσουμε μια επίπεδη εικόνα του κόσμου'".
Εστιάζοντας δε στα της κρίσης, ο Β. Μουλόπουλος είπε: "Η στρατηγική του κεφαλαίου για την έξοδο από την κρίση ανάγκασε τα μίντια, ακόμα και το πιο έγκυρα και τα πιο σοφιστικέ, να παίξουν ωμά τον ρόλο τους. Να ταχτούν ανοιχτά με τα συμφέροντα του κόμματος της διαπλοκής. Αποκάλυψε στο αγοραστικό κοινό ότι ούτε ανεξάρτητα ούτε αντικειμενικά είναι.
Η χειραγώγηση της κοινής γνώμης είναι σήμερα η βασική αποστολή των μίντια. Στοχεύουν στο να εγκλωβίσουν τα μυαλά των πολιτών στην ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού. Να περάσουν στη συνείδηση των ανθρώπων ότι η πολιτική των Μνημονίων είναι μονόδρομος".
Και, εν τέλει, "αποτελούν τον ιδεολογικό βραχίονα του ενιαίου κόμματος του Μνημονίου. Αποστολή τους είναι να καταστέλλουν τις κοινωνικές συγκρούσεις, να υπονομεύουν τις διεκδικήσεις των εργαζομένων να ποινικοποιούν κάθε αμφισβήτηση, να διαμορφώνουν κλίμα συναίνεσης στις αδύναμες τάξεις".
Όπως εξήγησε δε σε άλλο σημείο ο ομιλητής, "η ελευθερία του Τύπου περιέχει δύο διαφορετικά δικαιώματα, κανένα από τα οποία δεν συνδέεται με την ιδιοκτησία (σ.σ.: των Μέσων). Το ένα είναι η ελευθερία της έκφρασης και το άλλο η ελευθερία της ενημέρωσης.
Το πρώτο ανήκει στη σφαίρα των ατομικών δικαιωμάτων [...] Το δεύτερο είναι ένα κοινωνικό δικαίωμα [...] Και τα δύο δικαιώματα μπορούν να αναιρεθούν ή να περιοριστούν, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, με δύο τρόπους: ή με την απαγόρευσή τους, μέθοδο που χρησιμοποιούν τα αυταρχικά καθεστώτα, ή με τη συγκέντρωση των μίντια και τον έλεγχό τους από ισχυρά οικονομικοπολιτικά συμφέροντα.
Η συγκέντρωση των μίντια στα χέρια εργολάβων, προμηθευτών του Δημοσίου, εμπόρων όπλων, επιχειρηματικών ομίλων, τραπεζών και άλλων ευαγών ιδρυμάτων αλλοιώνει σήμερα αυτά τα δικαιώματα και τείνει να τα καταργήσει", επεσήμανε ο Β. Μουλόπουλος, συμπεραίνοντας, "από την ελευθερία της ενημέρωσης, περνάμε, μέσω ενός ολιγοπωλίου των μίντια, στην ελευθερία της ιδιοκτησίας. Είναι ένα φαινόμενο που επιδεινώνεται και εδραιώνεται με την τηλεόραση. [...] H τηλεόραση, από MME -Μέσο Μαζικής Επικοινωνίας-, αναδεικνύεται ο κατ' εξοχήν προνομιούχος χώρος που παράγει εξουσία. Που υπαγορεύει τον χρόνο και τον τρόπο του πολιτικού διαλόγου: 'ή παίζεις το παιχνίδι μου ή δεν υπάρχεις'".
