Με ανακοίνωση που εξέδωσε το τμήμα Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης του ΣΥΡΙΖΑ–ΠΣ αναφέρεται στην Παγκόσμια Ημέρα για την Υγεία και Ασφάλεια στην Εργασία (28 Απριλίου), με έμφαση φέτος στην ανάγκη για υγιές ψυχοκοινωνικό εργασιακό περιβάλλον.
Επιπλέον τονίζεται ότι παράγοντες όπως η εντατικοποίηση της εργασίας, η ανασφάλεια, η αδικία, ο εκφοβισμός και η παρενόχληση επιβαρύνουν σοβαρά την υγεία των εργαζομένων.
Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ σημειώνει ότι στην Ελλάδα του 2026 οι συνθήκες εργασίας επιδεινώνονται, με εργατικά ατυχήματα και επαγγελματικές ασθένειες που παραμένουν αόρατα. Επιπλέον η ψυχική υγεία και η αξιοπρέπεια των εργαζομένων διαβρώνεται καθημερινά.
Στην ανακοίνωση του, το τμήμα Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης του ΣΥΡΙΖΑ–ΠΣ κατηγορεί την κυβέρνηση για απορρύθμιση της εργασίας, ενίσχυση της υπερεργασίας και αποδυνάμωση των μηχανισμών προστασίας, ενώ επισημαίνει και την επιδείνωση των συνθηκών λόγω της κλιματικής κρίσης.
Η τραγωδία στη Βιολάντα παρουσιάζεται ως η πιο σκληρή επιβεβαίωση αυτής της πραγματικότητας και των συνεπειών αυτής της πολιτικής που θυσιάζει ανθρώπινες ζωές στο βωμό της εργοδοτικής αυθαιρεσίας.
Τέλος, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ προτείνει μια σειρά από μέτρα για την ενίσχυση των εργασιακών δικαιωμάτων και της υγείας και ασφάλειας (όπως συλλογικές συμβάσεις, κατάργηση αντεργατικών ρυθμίσεων, ενίσχυση θεσμών ΥΑΕ και προστασία από κλιματικούς κινδύνους), με βασικό μήνυμα ότι η εργασία είναι δικαίωμα και η ανθρώπινη ζωή δεν είναι αναλώσιμη.
Ακολουθεί το κείμενο της ανακοίνωσης:
«Η 28η Απριλίου έχει καθιερωθεί από τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας ως Παγκόσμια Ημέρα για την «Υγεία κι Ασφάλεια στην Εργασία (ΥΑΕ)» κι έχει οριστεί από το Παγκόσμιο Συνδικαλιστικό Κίνημα και ως Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων από τα Εργατικά Ατυχήματα.
Η φετινή επέτειος, με τίτλο «Ας διασφαλίσουμε ένα υγιές ψυχοκοινωνικό εργασιακό περιβάλλον», επιδιώκει να αναδείξει την αναγκαιότητα προστασίας από ψυχοκοινωνικούς παράγοντες, όπως ο φόρτος και ο χρόνος (εντατικοποίηση), η εργασιακή ανασφάλεια, οι μη δίκαιες και διαφανείς διαδικασίες, αλλά και μορφές συμπεριφοράς όπως ο εκφοβισμός, η βία και η παρενόχληση. Πρόσθετοι δηλαδή επιβαρυντικοί επαγγελματικοί παράγοντες που μετατρέπονται σε σοβαρούς ψυχοκοινωνικούς κινδύνους με αρνητικές ψυχολογικές, σωματικές και κοινωνικές επιπτώσεις.
Στην Ελλάδα του 2026, η εργασία γίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνη, πιο επισφαλής και πιο εξαντλητική. Τα εργατικά ατυχήματα και οι επαγγελματικές ασθένειες παραμένουν σε μεγάλο βαθμό αόρατα, ενώ το άγχος, η εξουθένωση, η ανασφάλεια, η κατάθλιψη διαβρώνουν καθημερινά την ψυχική υγεία και την αξιοπρέπεια των εργαζομένων.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η κυβέρνηση δεν ενισχύει την προστασία της εργασίας. Επιλέγει συνειδητά την απορρύθμιση: διευρύνει τα εξαντλητικά ωράρια, νομιμοποιεί την υπερεργασία, αποδυναμώνει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς και υποβαθμίζει το κρίσιμο πεδίο της ΥΑΕ. Μετατρέπει την εργασία σε πεδίο φθηνής και απροστάτευτης εκμετάλλευσης.
Την ίδια στιγμή, η κλιματική κρίση επιβαρύνει δραματικά τις συνθήκες εργασίας. Εργαζόμενοι σε κατασκευές, γεωργία και βαριά επαγγέλματα εκτίθενται σε καύσωνες και ακραία φαινόμενα χωρίς ουσιαστική προστασία. Η απουσία στοχευμένων πολιτικών πρόληψης και προστασίας αποδεικνύει, ότι η ανθρώπινη ζωή δεν αποτελεί προτεραιότητα.
Η τραγωδία στη Βιολάντα δεν είναι «μεμονωμένο περιστατικό». Είναι η πιο σκληρή επιβεβαίωση αυτής της πραγματικότητας: μιας πολιτικής που επιτρέπει να χάνονται ανθρώπινες ζωές στον βωμό του κόστους και της εργοδοτικής αυθαιρεσίας. Όταν εργαζόμενοι δεν επιστρέφουν από τη βάρδια τους, δεν μιλάμε για ατύχημα - μιλάμε για ευθύνη. Και αυτή η ευθύνη είναι πολιτική. Σε μια χώρα όπου άνθρωποι σκοτώνονται στη δουλειά, η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα - είναι συνενοχή.
Ο ΣΥΡΙΖΑ–ΠΣ δηλώνει ξεκάθαρα: η εργασία δεν μπορεί να είναι πεδίο φθοράς και εκμετάλλευσης. Απαιτείται ένα ολοκληρωμένο σχέδιο που θα προστατεύει την εργασία και τη ζωή.
Για την εργασία συνολικά:
- Επέκταση των συλλογικών συμβάσεων με στόχο την κάλυψη του 80% των εργαζομένων
- Επαναφορά της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας για τον καθορισμό του κατώτατου μισθού
- Κατάργηση των αντεργατικών ρυθμίσεων που επιβάλλουν υπερεργασία και εξαντλητικά ωράρια
- Καταπολέμηση των ελαστικών μορφών απασχόλησης και κατάργηση της εικονικής εργολαβίας
- Κατοχύρωση της αρχής «ίση αμοιβή για ίση εργασία»
Για την Υγεία και Ασφάλεια στην Εργασία:
- Ίδρυση Φορέα Ασφάλισης Επαγγελματικού Κινδύνου
- Αναβάθμιση των λειτουργιών του Εθνικού Συστήματος ΥΑΕ και του ΣΥΑΕ
- Αναβάθμιση του Συμβουλίου ΥΑΕ με ισότιμη συμμετοχή των εργαζομένων και πραγματική λογοδοσία
- Ενεργοποίηση των Περιφερειακών Επιτροπών ΥΑΕ
- Ενδυνάμωση των Επιτροπών ΥΑΕ σε κάθε επιχείρηση σε Ιδιωτικό και Δημόσιο Τομέα , με ουσιαστικές αρμοδιότητες και ενεργοποίηση των Περιφερειακών Επιτροπών ΥΑΕ
- Δημιουργία αξιόπιστου και ενιαίου συστήματος καταγραφής εργατικών ατυχημάτων και επαγγελματικών ασθενειών
Για την κλιματική διάσταση της εργασίας:
- Θεσμοθέτηση μέτρων προστασίας από καύσωνες και ακραία καιρικά φαινόμενα
- Διασφάλιση δίκαιης πράσινης μετάβασης με κοινωνικές ρήτρες, εκπαίδευση και ποιοτικές θέσεις εργασίας
Καμία ζωή δεν είναι αναλώσιμη.
Το «Vision Zero» δεν είναι σύνθημα — είναι πολιτική υποχρέωση.
Δεν αποδεχόμαστε μια χώρα όπου ο εργαζόμενος φοβάται αν θα επιστρέψει σπίτι.
Δεν αποδεχόμαστε μια οικονομία που μετρά τα κέρδη και αγνοεί τις ανθρώπινες απώλειες.
Η εργασία δεν είναι κόστος. Είναι δικαίωμα».
Γ. Γαβρήλος: Μήνυμα για Παγκόσμια Ημέρα Υγείας και Ασφάλειας στην Εργασία
«Η 28η Απριλίου είναι παγκοσμίως μια μέρα αφιερωμένη στην Υγεία και την Ασφάλεια στην Εργασία, με πολλές δράσεις και εκδηλώσεις να λαμβάνουν χώρα για την ισχυροποίηση του θεσμικού πλαισίου που θα περιορίσει τα εργατικά ατυχήματα και δυστυχήματα.
Δυστυχώς μια τέτοια μέρα, η χώρα μας δεν μπορεί να υπερηφανευτεί ότι τα έχει κάνει όλα καλά ή ότι έχει έστω πετύχει κάτι σε αυτόν τον τομέα τα τελευταία 7 χρόνια. Η δραματική αύξηση των εργατικών δυστυχημάτων και ατυχημάτων, σε απόλυτους αριθμούς και με βάση τις μετρήσεις ανεξάρτητων εργατικών φορέων, έχει δημιουργήσει ένα άκρως επικίνδυνο περιβάλλον για τους εργαζόμενους στην Ελλάδα. Σχεδόν πια καθημερινά ακούμε για έναν εργαζόμενο που τραυματίστηκε ή, ακόμη χειρότερα, που δεν γύρισε ποτέ στο σπίτι του από την βάρδιά του, ενώ μόνο λίγοι μήνες έχουν περάσει από το εργατικό έγκλημα στο εργοστάσιο στα Τρίκαλα που στοίχισε την ζωή 5 εργατριών μέσα σε ένα βράδυ.
Είναι τυχαία όλα αυτά, την ώρα που την τελευταία 7ετία εφαρμόζεται, παράλληλα, η μεγαλύτερη ανατροπή των εργασιακών δικαιωμάτων και η μεγαλύτερη νεοφιλελεύθερη σκούπα στο εργατικό δίκαιο; Προφανώς και όχι. Η υπερεργασία, τα 8ωρα που γίνανε 13ωρα, η 5νθημερη εργασία που έγινε 7ημερη, η απλήρωτη και ανασφάλιστη εργασία, η υποβάθμιση των ελεγκτικών μηχανισμών, η ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης, η μη ενίσχυση των Συλλογικών διαπραγματεύσεων, η αποδυνάμωση των Συλλογικών Συμβάσεων, οι κοινωνικές συνθήκες που αναγκάζουν τους συνταξιούχους ακόμη και στα 70 τους να εργάζονται σε χειρονακτικές εργασίες για να μπορέσουν να ζήσουν και φυσικά οι χαμηλοί μισθοί και η γενικευμένη φτωχοποίηση των εργατικών στρωμάτων είναι κύριοι παράγοντες για την υποβάθμιση της ποιότητας των εργασιακών συνθηκών.
Όλα τα παραπάνω, από το 2019 μέχρι τώρα, είναι πια Νόμοι του Κράτους με την υπογραφή της ΝΔ, καταδεικνύοντας την δομημένη και σταθερή πολιτική της Κυβέρνησης για μια χώρα που θα έχει φτηνά και αναλώσιμα εργατικά χέρια, χωρίς ισχυρό πλαίσιο προστασίας της εργασίας και όλα αυτά για χάρη του εργοδοτικού κέρδους και μάλιστα των μεγάλων ομίλων και συμφερόντων που τυχαίνει να είναι και κολλητοί της.
Εκεί που σε άλλες χώρες η 28η Απριλίου είναι μια μέρα αφιερωμένη σε ημερίδες και ανάληψη πρωτοβουλιών για την περαιτέρω ενίσχυση της Υγείας και της Ασφάλειας στην Εργασία, στην Ελλάδα είναι πλέον μια μέρα που οφείλει να σηκώσει το πέπλο των φτηνών επικοινωνιακών δηλώσεων εκ μέρους της Κυβέρνησης και να μιλήσει ανοιχτά για το συνεχιζόμενο έγκλημα ενάντια στον κόσμο της Εργασίας.
Όσο συνεχίζει αυτή η Κυβέρνηση να νομοθετεί με βάσει τις ιδεοληψίες της, ικανοποιώντας ορισμένα συμφέροντα που επιζητούν το κέρδος εις βάρος των εργαζομένων, τόσα ματωμένα μεροκάματα θα μετράμε κάθε χρόνο και τόσο θα απομακρυνόμαστε, σα χώρα, από τους ευρωπαϊκούς δείκτες και οδηγίες για την Υγεία και την Ασφάλεια στην Εργασία».
