«Η Ελλάδα βρίσκεται στο προσκήνιο των διεθνών εξελίξεων... Είμαστε εκείνοι οι οποίοι συνδιαμορφώνουμε τις εξελίξεις και δεν τις παρακολουθούμε απλά». Η δήλωση του Γιώργου Γεραπετρίτη μετά τη συνάντησή του με τον Μάρκο Ρούμπιο στην Ουάσιγκτον (26/2) ανέδειξε ακόμα ένα κυνήγι ευκαιρίας από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία μετά τη χωρίς όρια και αυτοσυγκράτηση ένταξη στα σχέδια πέριξ της ουκρανικής κρίσης τώρα ανακάλυψε την ευκαιρία να ενταχθεί στα πολεμικά σχέδια για τη Μέση Ανατολή. Μόνο που αυτή τη φορά η «ευκαιρία» είναι πολλαπλώς πιο επικίνδυνη για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα, διότι το έδαφος είναι σαθρό, αβέβαιο και κρύβει πολλές παγίδες για το άμεσο μέλλον.
Βεβαίως από το βήμα της Βουλής ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι «σε αυτό το εξαιρετικά σύνθετο τοπίο, η θέση της πατρίδας μας είναι σαφής: υποστηρίζουμε την αποκλιμάκωση των ενεργών συγκρούσεων και την επιστροφή της διπλωματίας με σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο, με ιδιαίτερη έμφαση στην ελευθερία και στην ασφάλεια της διεθνούς ναυσιπλοΐας. Είναι μια θέση την οποία, εξάλλου, διατυπώσαμε αμέσως και στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών».
Όλες οι κινήσεις όμως, κατά τη διάρκεια της κρίσης στη Γάζα στα παλαιστινιακά εδάφη, στο Ισραήλ, ήταν στην αντίθετη κατεύθυνση. Συμμετοχή στο λεγόμενο Συμβούλιο Ειρήνης του Τραμπ, στήριξη των απόλυτων θέσεων των Τραμπ και Νετανιάχου. Κινήσεις που προετοίμασαν και τη συνέχεια. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν ήθελε, αλλά και δεν μπορούσε στη συνέχεια να δηλώσει ένσταση και να κρατήσει αποστάσεις από τις εξελίξεις. Άλλωστε, οι δηλώσεις του πρωθυπουργού και του υπουργού Εξωτερικών έδειξαν τη συμφωνία με τον βασικό στόχο. Πρέπει να αλλάξει το καθεστώς στο Ιράν.
Από σύρραξη σε σύρραξη
Οι κινήσεις και οι θέσεις Μητσοτάκη δεν ήταν ούτε τυχαία ούτε από αμηχανία. Τόσο στην ουκρανική κρίση όσο και στην κρίση στη Μέση Ανατολή ο αρχηγός της Ν.Δ. είδε ευκαιρίες. Και στις δύο περιπτώσεις ο Κ. Μητσοτάκης θέλησε (και θέλει) να φανεί αρεστός στον κάτοικο του Λευκού Οίκου. Πρώτα στον Μπάιντεν (πρωτοστατώντας στη στήριξη των σχεδίων για την Ουκρανία και κατά της Ρωσίας). Χωρίς, μάλιστα, να δείξει ότι κατάλαβε πότε έπρεπε να κάνει ένα βήμα πίσω, λόγω της έλευσης Τραμπ. Και χωρίς να υπολογίσει τις γενικότερες συνέπειες για την αγροτική και ενεργειακή οικονομία της χώρας.
Τώρα, θέλοντας (έστω και με καθυστέρηση) να γίνει αρεστός στον Τραμπ αλλά και στον Μπενιαμίν Νετανιάχου (που είναι φίλος του Έλληνα πρωθυπουργού), τρέχει και πάλι να πει «ναι» σε ό,τι σχεδιάζεται από τις ΗΠΑ για την περιοχή της Μέσης Ανατολής. Τα σχέδια Νετανιάχου-Τραμπ αποσκοπούν στη δημιουργία μιας χαοτικής κατάστασης στη Μέση Ανατολή και στο Κέρας της Αφρικής. Χαοτική κατάσταση στη Συρία, χωρίς κυβέρνηση το Ιράκ (με ευθύνη των ΗΠΑ), πόλεμος με το Ιράν, διαλυμένος Λίβανος, τεράστια ανθρωπιστική κρίση (εθνοκάθαρση) στα εδάφη της Παλαιστίνης, Δυτική Όχθη και Γάζα.
Η χαοτική αυτή κατάσταση δεν εξυπηρετεί σε τίποτε τα διαχρονικά ελληνικά συμφέροντα. Ούτε αποτελεί απάντηση στην τουρκική απειλή. Χρήσιμος για τον Τραμπ, και μάλιστα με ισχυρά ανταλλάγματα, είναι και ο Ερντογάν. Ειδικά με οφέλη στη Συρία, σε βάρος του Κούρδων, στη Λιβύη, ακόμα και στην Σομαλία. Η αντιπαράθεσή του με το Ισραήλ δεν γνωρίζουμε πώς θα καταλήξει και κυρίως ποιες μοιρασιές θα προκύψουν.
Η επικράτηση στο εσωτερικό, ο εκλογικός ορίζοντας
Το βασικό αφήγημα του Κ. Μητσοτάκη είναι η σταθερότητα. Υποστηρίζει ότι, παρά τις δυσκολίες, σε έναν αβέβαιο κόσμο με πολέμους και ανακατατάξεις η μόνη σταθερή δύναμη είναι ο ίδιος και η κυβέρνησή του. Αρνούμενος να αποδεχθεί ότι τα αποτελέσματα της πολιτικής του, ειδικά στην οικονομία, είναι αρνητικά για την πλειονότητα νοικοκυριών και μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων. Αρνούμενος ότι δεν υπάρχουν ήρεμα νερά με την Τουρκία.
Οι αποστάσεις που προσπαθούν τουλάχιστον να κρατήσουν από την πολιτική και τα σχέδια Τραμπ ακόμα και μεγάλες χώρες της Ε.Ε. (έστω και με καθυστέρηση) δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας ιδεοληψίας ή ιδεολογικής προσέγγισης αλλά του φόβου για τις επιπτώσεις. Ο Κ. Μητσοτάκης, όμως, δείχνει να αδιαφορεί για τις συνέπειες. Προσπαθεί να μετατρέψει την ανασφάλεια σε ευκαιρία, για τη δική του θέση στην πυραμίδα της εξουσίας. Δηλώνει με κάθε ευκαιρία ότι η οικονομική κρίση είναι εισαγόμενη.
Είμαστε ήδη σε προεκλογική περίοδο, το εύρος της οποίας ελέγχει απολύτως ο Κ. Μητσοτάκης. Αφήνει όλα τα ενδεχόμενα σενάρια να πέφτουν στη δημόσια συζήτηση, αν και ο ίδιος δεν δείχνει καθόλου να βιάζεται να οδηγήσει τη χώρα σε πρόωρες εκλογές. Εκτιμώντας ότι και η σύγκρουση με το Ιράν θα τραβήξει σε χρόνο, αλλά και ότι οι συνέπειες, πρωτίστως η ανασφάλεια, θα του δώσουν νέα ευκαιρία να στηρίξει το βασικό του αφήγημα περί του μόνου εγγυητή της σταθερότητας. Συγχρόνως θα επιδιώξει να αξιοποιήσει και τις επιπτώσεις στην Τουρκία. Οι κινήσεις Ερντογάν δεν είναι εύκολες, οι αποφάσεις του θα είναι στην κόψη του ξυραφιού. Το Ιράν είναι φιλική χώρα, με την οποία υπάρχει ένα στοιχείο σύνδεσης: η αντιπαλότητα με τους Κούρδους. Η γεωγραφική θέση της Ελλάδας αποκτά μεγάλη σημασία για τον ατλαντικό παράγοντα, όσο και αν έχει ρωγμές λόγω της αντιπαλότητας του Τραμπ με την Ε.Ε.
Όλα αυτά μπορεί να φαίνεται ότι εξυπηρετούν τον Κ. Μητσοτάκη, με στόχο την παραμονή του στην εξουσία. Δεν εξυπηρετούν όμως τα βραχυπρόθεσμα και μακροχρόνια εθνικά συμφέροντα. Το χάος το πληρώσαμε και το πληρώνουμε ακριβά. Από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας έως την κατάρρευση της Λιβύης και της Συρίας.
