Απομονωμένη, με την πλάτη στον τοίχο και εν μέσω διασταυρούμενων πυρών από την κεντροαριστερή αντιπολίτευση αλλά και από το εσωτερικό της δεξιάς παράταξης, βρίσκεται η κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Οι διαφορετικές αλλά αλληλοσυμπληρούμενες υποθέσεις -υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ, Τέμπη, σύμβαση με τη Chevron- επισωρεύουν πολιτικό κόστος καθώς λειτουργούν προσθετικά, αποσαθρώνουν το έδαφος στο οποίο πατά η κυβέρνηση, την απαξιώνουν σε διαφορετικές κοινωνικές κατηγορίες και αποδομούν το συνολικό της αφήγημα. Μέσα στην πολιτική ατμόσφαιρα που δηλητηριάζει η αποφορά των σκανδάλων, η διεκδίκηση της τρίτης τετραετίας από τον Κυριάκο Μητσοτάκη ακούγεται σαν κακόγουστο αστείο, το οποίο υπηρετούν πλέον μόνο ο θηριώδης επικοινωνιακός μηχανισμός των ενσωματωμένων δημοσκοπικών εταιρειών και των ΜΜΕ. Το μόνο επιχείρημα ότι «οι άλλοι είναι χειρότεροι» κατατείνει στην πλήρη ηθική εξαχρείωση της κοινωνίας, εάν στις εκλογές υποκύψει στον εκβιασμό Μητσοτάκη.
Ενώ η θεσμική παρακμή είναι πλέον πανθομολογούμενη, το επιχείρημα της οικονομικής ανάπτυξης καταρρίπτεται από την υποβάθμιση των συνθηκών διαβίωσης που καταγράφεται στις μετρήσεις ως αίσθηση της πλειονότητας των πολιτών (το 52% δηλώνει ότι περνά χειρότερα από το 2019 έναντι μόνο 27%) και υποστηρίζεται από τα επίσημα στοιχεία της Eurostat. Αλλά και το αφήγημα της σύνδεσης της εξωτερικής και γεωπολιτικής ασφάλειας με την ενεργειακή πολιτική καταρρίπτεται από την αποκάλυψη της ρήτρας στη σύμβαση με την Chevron. Μέσα στην ευρύτερη εικόνα δεν είναι δίχως σημασία ότι ήδη έχει ακυρωθεί εν μέρει η στρατηγική Μητσοτάκη για την εκμετάλλευση της συνταγματικής αναθεώρησης, από την ισοπεδωτική παρέμβαση του Ευάγγελου Βενιζέλου.
Σκελετοί στην ντουλάπα του Μαξίμου
Η υπόθεση των υποκλοπών αποδείχθηκε για τον Κυριάκο Μητσοτάκη σκελετός στην ντουλάπα του Μεγάρου Μαξίμου. Η απόφαση του δικαστηρίου για τους φυσικούς αυτουργούς διασώζει κάτι από την τιμή της Δικαιοσύνης και επαναφέρει στην πρώτη γραμμή της πολιτικής αντιπαράθεσης τον καταλογισμό των ευθυνών στους πραγματικά ιθύνοντες που όλοι κατονόμασαν ως τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον τότε διευθυντή τού γραφείου του Γρηγόρη Δημητριάδη. Ήδη ο Νίκος Ανδρουλάκης -που από την πλευρά του επιχειρεί να πιστωθεί την εξέλιξη- και η προοδευτική αντιπολίτευση συμφωνούν στην σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής και προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών. Το Μαξίμου αμύνεται κατηγορώντας την αντιπολίτευση ότι επιχειρεί να μετατρέψει την πολιτική ζωή σε ένα ατέλειωτο δικαστήριο για να καλύψει τα πολιτικά της κενά. Χαρακτηριστικό όμως της αμηχανίας είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είπε τίποτε στη Βουλή την Παρασκευή για τις υποκλοπές. Ο δε Γρηγόρης Δημητριάδης έστειλε εξώδικο στον Αλέξη Τσίπρα.
Ούτε όμως και με την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ καθάρισε η κυβέρνηση καθώς σύσσωμη η προοδευτική αντιπολίτευση την κατηγορεί για συγκάλυψη μέσω της Εξεταστικής και επιμένει εκ νέου σε Προανακριτική για τους δύο πρώην υπουργούς. Όσο και αν το θέμα κινδυνεύει να γίνει γραφικό λόγω της καθυστέρησης, επάνω από το Μαξίμου επικρέμεται η δεύτερη δικογραφία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες μάλιστα η Ευρωπαία Εισαγγελέας διερευνά την δυνατότητα να απευθύνει κατηγορίες στους εμπλεκόμενους πρώην υπουργούς, παρακάμπτοντας τη διαδικασία του άρθρου 86 του Συντάγματος. Οι ανησυχούντες βουλευτές της Ν.Δ. δεν κρύβουν την αγωνία τους ότι «με μία δεύτερη δικογραφία δύσκολα θα επιβιώσει η κυβέρνηση».
Εάν η υπόθεση των υποκλοπών απαξιώνει την κυβέρνηση σε ένα κοινό με δημοκρατικές ευαισθησίες, η υπόθεση των Τεμπών εξακολουθεί να συνεγείρει το συναίσθημα της πλειονότητας των πολιτών, όπως έδειξε και το χθεσινό συλλαλητήριο και ενώ επίκειται και η δίκη.
Εμφύλιος στη Δεξιά
Ενώ οι υποθέσεις σκανδάλων την ευτελίζουν και προκαλούν την συντονισμένη κεντροαριστερή αντιπολίτευση, το Μέγαρο Μαξίμου ανοίγει μέτωπο και στα δεξιά του με τον Αντώνη Σαμαρά με αφορμή την τελευταία επίθεση που εξαπέλυσε ο πρώην πρωθυπουργός για τη σύμβαση με τη Chevron, όπου κατηγόρησε την κυβέρνηση για δυνητική εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων. Πέρα από το εάν η ρήτρα στην οποία αναφέρονται οι δύο πλευρές είναι συνήθης σε τέτοιου είδους συμβάσεις, καταρρίπτεται το αφήγημα της ενεργειακής διπλωματίας και το επιχείρημα ότι δήθεν οι συμβάσεις με μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες αποτελούν ψήφο εμπιστοσύνης στην Ελλάδα και θωράκιση έναντι των διεκδικήσεων της Τουρκίας. Η κυβέρνηση με τη ρήτρα ομολογεί ότι ενδεχομένως υποχωρήσει ακόμη και από τη μέση γραμμή απέναντι στη Λιβύη και όχι μέσω παραπομπής στη Χάγη αλλά μέσω διαιτησίας. Σε κάθε περίπτωση, διαχωρίζεται το οικονομικό σκέλος των συμφωνιών που, ούτως ή άλλως, θα έχουν αμφίβολα οφέλη για την κοινωνία από τη γεωπολιτική διάσταση.
Μετά την τελευταία επίθεση Σαμαρά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης απάντησε ευθέως με εξαιρετικά σκληρό τρόπο κάνοντας λόγο για «επαγγελματίες ανησυχούντες» και αμφισβητώντας τον πατριωτισμό του. Συνδέεται αυτή η αλλαγή με τις πληροφορίες που έχει το Μέγαρο Μαξίμου ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν έχει εγκαταλείψει την πρόθεσή του για ίδρυση κόμματος. Το πώς θα λειτουργήσει ένας εμφύλιος στο εσωτερικό της δεξιάς παράταξης δεν είναι βέβαιο. Το Μαξίμου θα επιχειρήσει να συσπειρώσει το κομματικό κοινό απέναντι στον «διασπαστή Σαμαρά». Η στρατηγική όμως εν μέρει ακυρώνεται από τη συμπόρευση του Κώστα Καραμανλή, αλλά και από τις αιτιάσεις στελεχών, όπως ο Νίκος Δένδιας και ο Ευριπίδης Στυλιανίδης, ότι το κόμμα έχει απομακρυνθεί από το DNA της παράταξης.
Καθώς το συγκολλητικό υλικό στη Δεξιά είναι πάντα η εξουσία, το επιχείρημα ότι το εμπόδιο σε μία συμμαχική κυβέρνηση της Ν.Δ. είναι ο τοξικός Κυριάκος Μητσοτάκης, αρχίζει να κερδίζει έδαφος μέσα στο κόμμα. Για τις ευθύνες Μητσοτάκη στα σκάνδαλα που θα αναζητηθούν και μετά τις εκλογές, έχουν μιλήσει από τον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., τη Νέα Αριστερά και το ΠΑΣΟΚ μέχρι τον Ευάγγελο Βενιζέλο και (υπαινικτικά) ο Αντώνης Σαμαράς. Τείνει να διαμορφωθεί μια συνθήκη όπου ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα αναγκάζει τη Ν.Δ. να τον υπερασπίζεται με κίνδυνο να τη συμπαρασύρει στην πτώση του.
