Συμμαχίες, μέτωπα και γέφυρες από τα κάτω μεταξύ των προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων παντού, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, αυτή είναι η απάντηση που προκρίνει η Ρένα Δούρου απέναντι στο ιμπεριαλιστικό δόγμα και στην απειλή του τραμπισμού. Αναφερόμενη στις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις, η βουλεύτρια και τομεάρχισσα Εξωτερικών του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. στη συνέντευξή της στην ΑΥΓΗ της Κυριακής επισημαίνει με νόημα ότι η νοικοκυρά στο Αιγάλεω και ο εργαζόμενος δεν ενδιαφέρονται για τα πολιτικά παζάρια των βουλευτών.
Υπάρχει διέξοδος από τη νέα ολιγαρχία που εισάγει ο Τραμπ στην Αμερική και στον κόσμο;
Τιμήσαμε προχθές την Ημέρα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Τιμήσαμε τον αγωνιστή που έκανε πράξη το όνειρό του για δικαιοσύνη, ισότητα, ειρήνη, ευημερία όλων. Πάλεψε σε καιρούς δύστηνους όπως οι σημερινοί. Ένωσε και διεκδίκησε. Και κέρδισαν οι πολλοί. Κέρδισε το δίκαιο. Εντός και εκτός ΗΠΑ. Πιστεύω λοιπόν ότι ο αγώνας εκείνος είναι όχι μόνο επίκαιρος αλλά επιτακτικός. Εμπνέει και μπολιάζει το σήμερα. Απέναντι στην απειλή του τραμπισμού, απέναντι στο ιμπεριαλιστικό δόγμα του, απέναντι στον «αγώνα της ολιγαρχίας κατά της δημοκρατίας», όπως χαρακτηριστικά σημειώνει ο Τομά Πικετί, η επιλογή είναι μία. Ανυποχώρητος αγώνας για δημοκρατία, δικαιοσύνη, δικαιώματα και ελευθερίες των πολλών. Συμμαχίες, μέτωπα και γέφυρες από τα κάτω, στις κοινωνίες, μεταξύ των προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων παντού. Σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Ειδικά οι ευρωπαϊκές προοδευτικές δυνάμεις οφείλουν να πρωτοστατήσουν, διεκδικώντας την Ευρώπη του Μανιφέστου του Βεντοτένε του αντιφασίστα Σπινέλι και απορρίπτοντας την ψυχροπολεμική, δουλική στις ΗΠΑ Ευρώπη των υπερεξοπλισμών και των ανισοτήτων της Φον ντερ Λάιεν και του Ρούτε. Προωθώντας παράλληλα ένα σαφές, ολιστικό πρόγραμμα για μια νέα Ευρώπη με κοινωνική συνοχή, πόλο ειρήνης και ανάχωμα κατά της Ακροδεξιάς και της ολιγαρχίας.
Επέμβαση στη Βενεζουέλα, στη Γροιλανδία, απειλές για επέμβαση στην Κούβα και στο Ιράν. Το Διεθνές Δίκαιο καταστρατηγείται στην πράξη. Πώς κρίνετε τη στάση της Ευρώπης και της ελληνικής κυβέρνησης;
Οι εξελίξεις με το νεοαποικιακό δόγμα Τραμπ κάνουν επίκαιρη μια παρατήρηση του Φρανσουά Μιτεράν στη δύση της ζωής του: «Η Γαλλία δεν το γνωρίζει αλλά είμαστε σε πόλεμο με την Αμερική». Έναν πόλεμο «μόνιμο, ζωτικό, οικονομικό, έναν πόλεμο χωρίς εμφανείς θανάτους» απέναντι στους «άπληστους» Αμερικανούς, που «θέλουν εξουσία χωρίς αντίπαλο στον κόσμο». Τριάντα χρόνια από τον θάνατο του Μιτεράν, οι σημερινοί ηγέτες της Ευρώπης δείχνουν ότι έχουν ξεχάσει τη σύγχρονη Ευρωπαϊκή Ιστορία. Επιλέγουν τη σύμπλευση και τον κατευνασμό του Τραμπ. Επιλέγουν να γίνουν δορυφόροι του τραμπισμού. Επιβεβαιώνουν ότι η ηγεσία της Ε.Ε. και κυβερνήσεις χωρών όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία κ.ά. τη θέλουν υποτελή εταίρο της Ουάσιγκτον και ήσσονος σημασίας παράγοντα. Μια κουκκίδα, δηλαδή, στο διεθνές πολυπολικό σκηνικό... Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, ο κ. Μητσοτάκης υποβιβάζει το Διεθνές Δίκαιο σε είδος ανθυπολεπτομέρειας που δεν είναι καν της παρούσης, επιλέγοντας συνειδητά να θυσιάσει το πάγιο δόγμα της ελληνικής διπλωματίας για να γίνει αρεστός στον πλανητάρχη. Η δήλωσή του δεν ήταν γκάφα. Δεν ήταν περίεργη. Ήταν συνειδητή. Εντάσσεται στην ευρύτερη προσπάθεια της δεξιάς κυβέρνησης να απαξιώσει θεσμούς όπως το ΔΠΔ ή το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, αποδυναμώνοντας τη θέση της Ελλάδας απέναντι σε μια αναθεωρητική δύναμη όπως είναι η Τουρκία. Μια επικίνδυνη θέση που δημιουργεί αρνητικό προηγούμενο, καθιστώντας τη χώρα ευάλωτη σε περίοδο μεγάλης διεθνούς ανασφάλειας κι αβεβαιότητας.
Είστε αισιόδοξη για τις εξελίξεις στην Κεντροαριστερά;
Δεν είναι θέμα αισιοδοξίας αλλά ανάγκης να μπει τέλος σε αυτή τη δεξιά εξουσία που έχει απαξιώσει τη δημοκρατία, το Κράτος Δικαίου, που έχει εξαντλήσει την... επιτελικότητά της στην παραγωγή σκανδάλων, απευθείας αναθέσεων. Που οδηγεί σε οικονομικό γκρεμό, ενώ με την εξωτερική πολιτική του δεδομένου, προβλέψιμου και, πλέον, δουλικού συμμάχου των ΗΠΑ υπονομεύει την κυριαρχία της χώρας. Άραγε τα επιτελεία των προοδευτικών κομμάτων που το 2023 έκλεισαν την πόρτα της απλής αναλογικής στον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. ανοίγοντας την πόρτα στη δεύτερη θητεία Μητσοτάκη έχουν πάρει το μάθημά τους; Γιατί είναι βαθιά νυχτωμένοι αν πιστεύουν ότι η νοικοκυρά στο Αιγάλεω που μετρά και το τελευταίο ευρώ στο σούπερ μάρκετ ή ο εργαζόμενος που ο μισθός του τελειώνει στα μέσα του μήνα ενδιαφέρονται για το πολιτικό μέλλον του ενός ή του άλλου ή για τα παζάρια των βουλευτών που αντιμετωπίζουν την έδρα τους όχι ως ευθύνη έναντι των πολιτών αλλά ως αντικείμενο πλειστηριασμού. Για τον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. τα πράγματα είναι καθαρά. Δηλώνει «παρών» στον διάλογο για την ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων καταθέτοντας τη θετική κυβερνητική του εμπειρία και τις κομβικές προτάσεις νόμου ως αντιπολίτευση, αναγνωρίζοντας την ανάγκη ενότητας για κοινωνική προωθητική δυναμική για αλλαγή και ελπίδα. Για δίκαιη ανάπτυξη, με ισχυρό ΕΣΥ, ισχυρή δημόσια Παιδεία. Για να ξαναπιάσουμε το νήμα, που έκοψε η σημερινή κυβέρνηση, της πολυδιάστατης, ενεργητικής εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης Τσίπρα. Για να γίνει ξανά η Ελλάδα πόλος ειρήνης, διαλόγου και σταθερότητας.
Ποιες συνέπειες μπορεί να υπάρξουν από την υπογραφή της συμφωνίας Ε.Ε.-Mercosur;
Η ελληνική κυβέρνηση για άλλη μια φορά δεν έδωσε μάχη και δεν υπερασπίστηκε τα στοιχειώδη δικαιώματα των Ελλήνων μικρών και μεσαίων αγροτών και των κτηνοτρόφων. Έδειξε αδιαφορία για τους ανθρώπους του πρωτογενούς τομέα της πατρίδας μας. Υποκριτικά, επέλεξε ξανά την επικοινωνιακή προσέγγιση, συμβάλλοντας μάλιστα στην αντιδημοκρατική μεθόδευση της Κομισιόν προκειμένου να παρακαμφθεί η Ευρωβουλή. Η κυβέρνηση έδωσε έτσι το πράσινο φως, σε επίπεδο Συμβουλίου των Μόνιμων Αντιπροσώπων της Ε.Ε., σε μια συμφωνία που πλήττει τη δημόσια υγεία, το περιβάλλον, τη βιοποικιλότητα, τα δικαιώματα των εργαζομένων, προς όφελος των πολυεθνικών και των μεγάλων εμπορικών συμφερόντων. Στον αντίποδα, ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ βρίσκεται σταθερά στο πλευρό των αγωνιζόμενων αγροτών, με τις συγκεκριμένες προτάσεις του για σύγχρονο πρωτογενή τομέα και για να μπει τέλος στην εξαθλίωση και την ερήμωση της υπαίθρου.
