Η γενιά μου δεν θα ζήσει σε μια Ελλάδα-dashboard. Ούτε σε μια Ελλάδα όπου οι παππούδες μας δουλεύουν από ανάγκη.
Κι ας ακούμε σήμερα πανηγύρια. Κι ας μας λένε “επιτυχία”. Κι ας χειροκροτούν μια “πορεία”.
Ο Κυριάκος Πιερρακάκης εξελέγη πρόεδρος του Eurogroup και αναλαμβάνει από 12 Δεκεμβρίου 2025. Και κάποιοι θέλουν να το παρουσιάσουν σαν τρόπαιο: “να, δείτε, φτάσαμε”.
Εγώ θα το πω αλλιώς: Δεν κρίνω τους τίτλους. Κρίνω την κατεύθυνση. Γιατί η γενιά μου δεν έχει λόγο να χειροκροτά καριέρες.
Έχει λόγο να ρωτά: τι κοινωνία χτίζεται πάνω σ’ αυτές; Και κάτι ακόμη: δεν μιλάμε για “έναν υπουργό της κυβέρνησης”.
Μιλάμε για ένα πολιτικό μοντέλο που ανεβαίνει συνεχώς — από το ψηφιακό κράτος, στην παιδεία, στο οικονομικό επιτελείο, και τώρα στην καρδιά της ευρωζώνης. Αλλά η ερώτηση δεν είναι “πόσο ψηλά πήγε”.
Η ερώτηση είναι: πού πάει τη χώρα. Δεν είμαστε τεχνοφοβικοί. Είμαστε δημοκρατικοί. Θέλω να είμαι καθαρός: Τεχνολογία στο κράτος; Ναι.
Ψηφιακές υπηρεσίες; Ναι. Ευκολία στην καθημερινότητα; Ναι. Αλλά… Δημοκρατία χωρίς λογοδοσία; Όχι.
Κράτος που ξέρει τα πάντα για σένα, ενώ εσύ δεν ξέρεις τίποτα για το κράτος; Όχι.
Κράτος–μαύρο κουτί; Όχι.
Γιατί όταν το κράτος χρησιμοποιεί ισχυρά εργαλεία — δεδομένα, αλγορίθμους, αυτοματοποιήσεις — δεν αρκεί να μας λένε “δουλεύει”.
Ο πολίτης δικαιούται να ξέρει: τι, πώς, ποιος ελέγχει, τι εγγυήσεις υπάρχουν. Αλλιώς, το κράτος γίνεται dashboard… κι ο άνθρωπος γίνεται dataset. Και τότε δεν μιλάμε για πρόοδο. Μιλάμε για μια ήσυχη, “καλοκουρδισμένη” υποχώρηση της δημοκρατίας.
“Silver economy”: άλλο δικαίωμα, άλλο ανάγκη. Δημοκρατία χωρίς λογοδοσία; Όχι. Κράτος που ξέρει τα πάντα για σένα, ενώ εσύ δεν ξέρεις τίποτα για το κράτος; Όχι.
Κράτος–μαύρο κουτί; Όχι. Γιατί όταν το κράτος χρησιμοποιεί ισχυρά εργαλεία — δεδομένα, αλγορίθμους, αυτοματοποιήσεις — δεν αρκεί να μας λένε “δουλεύει”. Ο πολίτης δικαιούται να ξέρει: τι, πώς, ποιος ελέγχει, τι εγγυήσεις υπάρχουν. Αλλιώς, το κράτος γίνεται dashboard…κι ο άνθρωπος γίνεται dataset.
Και τότε δεν μιλάμε για πρόοδο. Μιλάμε για μια ήσυχη, “καλοκουρδισμένη” υποχώρηση της δημοκρατίας.
“Silver economy”: άλλο δικαίωμα, άλλο ανάγκη. Ακούμε επίσης για τη “silver economy” — για μια “ευκαιρία” μέσα στη γήρανση.
Ωραία λέξη. Κομψή. Ευρωπαϊκή. Αλλά εγώ θα βάλω μια κόκκινη γραμμή που δεν σβήνεται: Άλλο το δικαίωμα να δουλεύεις αν το θέλεις. Κι άλλο να δουλεύεις επειδή δεν βγαίνει ο μήνας.
Η κοινωνία δεν μπορεί να βαφτίζει “ενεργό γήρανση” την ανασφάλεια. Ούτε μπορεί να βαφτίζει “ευελιξία” την εξάντληση.
Γιατί, φίλες και φίλοι, αν το μέλλον που μας προτείνουν είναι: οι νέοι σε μόνιμη επισφάλεια και οι μεγάλοι σε μόνιμη ανάγκη, τότε αυτό δεν λέγεται ανάπτυξη. Λέγεται φθηνό μέλλον.
Κι εδώ είναι το πραγματικό ζήτημα: δεν είναι το πρόσωπο. Είναι το μοντέλο.
Ο Πιερρακάκης δεν είναι “τυχαίος”. Είναι το πρόσωπο ενός μοντέλου εξουσίας: τεχνολογία χωρίς αρκετή λογοδοσία και οικονομία που μεταφέρει το βάρος στους πιο αδύναμους βαφτίζοντάς το “ευκαιρία”.
Και για να μη γελιόμαστε: δεν είναι “τεχνοκράτης πάνω απ’ τα κόμματα”. Είναι μια μετατόπιση: από τον χώρο μίας δήθεν κεντροαριστεράς, στο δεξιό κράτος-μάνατζερ.
Πάνος Λαμπρινίδης-Στάχτος
Γραμματέας Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ
