Αυτά συμβαίνουν στην Αριστερά, οι εναλλαγές. Με τον Αλέκο γνωριστήκαμε, τρόπος του λέγειν δηλαδή, διότι ήταν παρανομία επί δικτατορίας, και μου συστήθηκε σαν «Στάθης» όταν ήμασταν πολύ νέοι και εν κινδύνω. «Χωρίσαμε» όταν, αφού δώσαμε μαζί τη μάχη υπεράσπισης του «Κ» στο ΚΚΕ Εσωτερικού, και ως ΚΚΕ Eσωτερικού - Ανανεωτική Αριστερά αποτύχαμε, ο Αλέκος πήγε στον Συνασπισμό. Ήταν, όπως και άλλοι «Μπανιάδες», όπως υποτιμητικά μας έλεγαν αλλά δεν μας πείραζε, ο «δικός» μας στον ΣΥΝ. Να κουβεντιάσουμε κάτι πιο μυστικό, για το μέλλον της Αριστεράς. Μετά τη στήριξη -χωρίς κανέναν όρο!- του ΣΥΝ από την ΑΚΟΑ και άλλους ανένταχτους αριστερούς και τον Μανώλη Γλέζο το 2000 για να μπει στη Βουλή. Έγιναν κι άλλα βήματα. Οι δημοτικές εκλογές του Οκτωβρίου 2006 ήταν ακόμη ένας κρίσιμος σταθμός. Πολύ πριν, και καθώς μετά την εκλογή Αλαβάνου ο ΣΥΝ δεσμεύτηκε συνεδριακά εκτός από την ανάπτυξη του κόμματος να προωθήσει και την ανάπτυξη του ΣΥΡΙΖΑ, άρχισαν οι συζητήσεις για την υποψηφιότητα του Δήμου της Αθήνας. Στην ΑΚΟΑ έπεσε η ιδέα να προταθεί μεν ένα στέλεχος του ΣΥΝ για υποψήφιος, διότι αυτό ως επιλογή μάς απέμπλεκε από τις εσωτερικές διαφωνίες αυτού του κόμματος, αλλά να είναι κάποιο νέο πρόσωπο. Η άρνηση να είναι υποψήφιος ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης προφανώς δεν είχε σχέση με την ικανότητά του και την καταλληλότητά του με βάση τις γνώσεις του για υποψήφιος δήμαρχος Αθήνας, αλλά με το γεγονός ότι δημοσίως υποστήριζε την απεμπλοκή του ΣΥΝ από τον ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο μαχόταν. Άρα αυτό θα ήταν ένα αντίθετο σήμα, μεγάλης εμβέλειας λόγω της σημασίας της Αθήνας, από την απόφαση και την προσπάθεια, που είχε ήδη ξεκινήσει, να προχωρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο πρώτος στον οποίο εμπιστευθήκαμε την πρότασή μας για τον Αλέξη Τσίπρα, να μην καεί και να προχωρήσει, ήταν ο Αλέκος. Ο οποίος αμέσως ενθουσιάστηκε. «Τον Αλέξη τον ξέρω εγώ καλά», μας είπε, διότι ο Αλέκος καθοδηγούσε τη Νεολαία του ΣΥΝ στα πρώτα της βήματα και μας έλεγε ότι τον ξεχώριζε από την αρχή για τις ικανότητές του.
Η πρόταση, αν και μετ’ εμποδίων, προχώρησε με τα γνωστά ανέλπιστα θετικά αποτελέσματα. Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν σαν τη θάλασσα, όλο και έρχονταν τρικυμίες, άλλοτε δικαιολογημένες, άλλοτε αδικαιολόγητες, όπως συχνά συμβαίνει στην Αριστερά. Ο Αλέκος μαζί με τον Νίκο Χουντή έρχονταν στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ εκ μέρους του ΣΥΝ και πράγματι λύνονταν προβλήματα. Φυσικά, στη στάση του Αλέκου συχνά έβλεπες τους περιορισμούς που υπήρχαν από το κόμμα του λόγω της σθεναρής άρνησης της «Ανανεωτικής Πτέρυγας». Για παράδειγμα, και παραδόξως, διότι ο Αλέκος είχε την άποψη της ανάγκης να έχει το κόμμα προγραμματικό λόγο, απέρριπτε τις προτάσεις να προχωρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ και να αποκτήσει πρόγραμμα και συγκεκριμένες θέσεις, όπως για ασφαλιστικό, Παιδεία, φορολογικό κ.λπ. Διότι θα εκλαμβανόταν ως βήμα προς τη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα και αυτό ο ΣΥΝ εκείνη τη στιγμή δεν το άντεχε. Ωστόσο, οργανώσαμε τις εκλογές του 2007 όπου ο ΣΥΡΙΖΑ σταθεροποιήθηκε.
Το 2015 οι δυσκολίες μετά την ήττα και τον συμβιβασμό ήταν αναμενόμενες. Αποχωρήσεις, δημόσιες διαφωνίες και άλλα πολλά. Η συγκρότηση των ψηφοδελτίων εν μέσω αυτών των αναταράξεων ήταν πολύ απαιτητική και κάθε περίπτωση απαιτούσε λεπτούς χειρισμούς. Δυσχερής και η συνεννόηση, αλλά επίσης μεταξύ μας υπήρχε και κάτι πολύ σοβαρό και κοινό. Να περισώσουμε μια ιστορική δυνατότητα για την Αριστερά. Και τότε το πετύχαμε.
Αν τώρα με στενοχωρεί κάτι πολύ, είναι ότι εν μέσω όλων αυτών που ζούμε, τα αποκαρδιωτικά για την Αριστερά που αγωνιζόμαστε αδιαλείπτως για πολλά χρόνια, δεν καθίσαμε να κουβεντιάσουμε μαζί, να αναστοχαστούμε. Σπαράγματα απόψεών του από επικοινωνία μαζί του κοινών συντρόφων και παλιών φίλων υπάρχουν που παραπέμπουν στην ανησυχία του. Είναι πια αργά, δεν προλάβαμε. Και εδώ αποδειχθήκαμε βολονταριστές. Οι άνθρωποι δεν ζουν αιώνια.
* Ο Παύλος Κλαυδιανός είναι δημοσιογράφος
