ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΟΙ
Η δήλωση του Γερμανού οικονομολόγου K. Κόνραντ, προέδρου του επιστημονικού συμβουλίου του υπουργού Οικονομικών Β. Σόιμπλε, για ένα αναμενόμενο τέλος του ευρώ, πρέπει να διαβαστεί προσεκτικά, χωρίς υπερβολές, αλλά και χωρίς αδιαφορία ή επανάπαυση. Με δυο λόγια είπε ότι θα έδινε στο ευρώ μικρή πιθανότητα επιβίωσης, ίσως πέντε χρόνια.
Δεν είναι η πρώτη φορά που προβάλλει τις απόψεις αυτές ο Κ. Kόνραντ. Είναι γνωστός επικριτής των ευρωπαϊκών δανειακών προγραμμάτων και υποστηρικτής της πολιτικής "ας χρεωκοπήσουν". Το 2011 είχε υποστηρίξει δημοσίως το δικαίωμα του Ρέσλερ να υποδεικνύει την ελληνική χρεωκοπία. Δεν πρόκειται για κάποια διαπραγματευτική πίεση, για να εκβιαστεί π.χ. η Ελλάδα και να υπογραφούν όροι στα Μνημόνια. Αντιθέτως, ο Kόνραντ θεωρεί ότι όλα τα σχήματα bail-out (δανεισμού με εγγυήσεις) έχουν αποτύχει και διογκώνουν τα χρέη - όπως έχει συμβεί και εσωτερικά στη Γερμανία, με χρεωκοπημένα κρατίδιά της, στα οποία τέθηκαν όροι και υπήρξε παρακολούθηση εφαρμογής των συμφωνηθέντων. Αντιπροτείνει την πολιτική όποιο κράτος δανείζεται υπερβολικά να αφήνεται να χρεωκοπήσει. Και γενικότερα υποστηρίζει ότι τα έως τώρα προγράμματα δανεισμού έχουν υπερενισχύσει την Κομισιόν και ότι στόχος δεν πρέπει να είναι η κοινή ευρωπαϊκή δημοσιονομική ευθύνη, αλλά κάθε χώρα να κάνει τον λογαριασμό της. Δηλώνει ευρωπαϊστής, αλλά δεν βλέπει ότι το ευρώ μπορεί να επιβιώσει όταν τόσο διαφορετικά βλέπουν τα ίδια γεγονότα -των δανείων και των χρεών- οι κεντρικές ευρωπαϊκές χώρες και οι νότιες. Προφανώς δεν είναι αυτή η πολιτική της γερμανικής κυβέρνησης, όπως ξέρουμε και ζούμε όλα αυτά τα χρόνια, είναι απόψεις πιο κοντά σε παραδοσιακές βρετανικές απόψεις.
Όμως οι απόψεις αυτές επιβεβαιώνουν τη συνεχή ταλάντευση και ότι σε κρίσιμες θέσεις βρίσκονται συγκροτημένοι αντίπαλοι του ευρώ και κυρίως της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Ζούμε περίοδο καμπής της ευρωπαϊκής πορείας. Η διόγκωση των αποκλίσεων, που προκλήθηκε και από τον υπερδανεισμό και από τα προγράμματα μεγάλης λιτότητας, έχει δώσει φωνή και επιχειρήματα στους οπαδούς της εθνικής αναδίπλωσης. Αυτή είναι η κρίσιμη, η μεγάλη αντιπαράθεση.
