Η πολιτική των περισσοτέρων κομμάτων είναι σκόρπια, ασύνδετη, άδετη. Τυχαία κομμάτια αποφάσεων ή θέσεων που προσπαθούν να μεταμφιεστούν σε πολιτικές απαντήσεις απέναντι σε (ομόκεντρα και διασυνδεόμενα) προβλήματα. Δηλαδή, ενώ τα προβλήματα δημιουργούνται πάνω σε μια πολλαπλή υστέρηση (υστέρηση παραγωγής και παραγωγικής ποιότητας, υστέρηση διοίκησης, υστέρηση υποδομών κ.λπ.), πράγμα που τα ενοποιεί, οι πολιτικές απαντήσεις είναι ρηχές, ηλίθιες ή σπασμωδικές. Για παράδειγμα: Με την έναρξη της περιόδου χρεοκοπίας μπήκε ο φόρος στη μεγάλη, μικρή και ασήμαντη ακίνητη περιουσία (το παλιό ΕΕΤΗΔΕ, που μετονομάστηκε σε ΕΝΦΙΑ). Υποτίθεται ότι ήταν το κόστος που έπρεπε να καταβάλει ο πολίτης, με αντάλλαγμα την κρατική προστασία. Ο πολίτης όμως έκτοτε βρίσκεται μπροστά σε μια επεκτεινόμενη φορολογική επιβάρυνση, πολύ πέρα από τον εύλογο δίκαιο φόρο. Διάφορα επινοήματα καρεκλοκένταυρων των υπουργείων πλακώνουν και επιβαρύνουν το ακίνητο (τη μόνη σχετικά αξιόπιστη μορφή αποταμίευσης που έχει απομείνει στον κάτοικο αυτής της χώρας), που έχουν σχέση με διάφορα: το οικολογικό αποτύπωμα, την κλιματική επιρροή, πέρα από τη δομική του ευστάθεια ή την εικονογράφησή του σε κάποια πολεοδομία και στο χαώδες Κτηματολόγιο . Αντίθετα με όλες τις θεσμοποιημένες απαιτήσεις, ο ανορθολογισμός της αυθαιρεσίας, νομιμοποιημένης και διαρκώς νομιμοποιούμενης, συνεχίζει ακάθεκτος. Οπότε αυτή η αντίφαση, συνεχή μέτρα αρχειοθέτησης και ταξινόμησης του ακινήτου, παράλληλα με αυθαιρετουπόλεις και καταπατήσεις, διαμορφώνουν τον στρόβιλο μέσα στον οποίο εγκλωβίζεται ο πολίτης και μάλιστα ο νόμιμα συμπεριφερόμενος. Προτροπή (αρχικά, αργότερα θα την κάνουν υποχρεωτική) για ασφαλιστική κάλυψη των ακινήτων και συγχρόνως μέτρα υπονόμευσης της νομικής τους υπόστασης. Ένα δέντρο, μια αγριελιά που φύτρωσε σε λιγότερο από πέντε μέτρα, σημαίνει εκτός του προστίμου και το πιθανόν συμβόλαιο πυρός να βγαίνει άκυρο. Μιλάω για τη απελπιστικά κακοσχεδιασμένη, πρόχειρη «ρύθμιση» της πυροπροστασίας, που γίνεται ο οδοδείκτης ενός μέτρου που ακυρώνεται από την ίδια την κακή σχεδίασή του. Προκειμένου να αποφύγει η κυβέρνηση τις ευθύνες, ας πετάξει το μπαλάκι στους πολίτες. Η ΠΟΜΙΔΑ έχει δημοσιεύσει αρκετά κείμενα κριτικής και προτάσεων επί του σχεδόν αόρατου, ασχεδίαστου και εσχάτως απειλητικού νομοθετήματος μέτρων πυροπροστασίας. Αλλά τα κόμματα κοιμούνται.
Οταν συνέβη η τραγωδία στο Μάτι, αποκαλύφθηκε ότι ο τύπος αυθαίρετης δόμησης σε οποιοδήποτε έδαφος έχει φτάσει σε ακραία όρια. Ας πούμε, βλέποντας τους ήδη υπάρχοντες (αλλά πρόσφατα δημιουργημένους και απολύτως αυθαίρετους) οικισμούς μέσα σε δάση (που μάλιστα ονοματίζονται με πολύ εξευγενισμένα ονόματα), καταλαβαίνει κανείς ότι πολλές τραγωδίες κυοφορούνται. Αντί όμως η Πολιτεία να λύνει το πρόβλημα με τολμηρά μέτρα, αντί να εξαφανίσει τα αυθαίρετα, τα νομιμοποιεί, δεν διανοίγει ή δεν επιβάλλει οδούς (η βουλιμία των καταπατητών δεν αφήνει ίχνος δημόσιου δρόμου ή δημιουργεί μια αλλοπρόσαλλη χάραξη), δεν αναπτύσσει δίκτυο πυροσβεστικών κρουνών, δεξαμενών κ.λπ. Τι κάνει έναντι της εξοργιστικής αδράνειας (ή συνενοχής); Ιδιωτικοποιεί την πυροπροστασία. Ο καθαρισμός οικοπέδων (που είναι σωστό) δένεται με ένα σύνολο ανεφάρμοστων προσταγών (μελέτες 500 ευρώ που θα κάνουν μια ηλεκτρονική κάτοψη, όπου θα σημειώνονται τα κτίσματα, τα δέντρα, οι πόες κ.λπ.), περιφράξεις τσιμεντένιες στο πουθενά κ.λπ. - και τα οποία πρέπει να πάνε σε μια αχανή δεξαμενή αρχείου, για να είναι ουσιαστικά το κράτος / κόμμα απαλλαγμένο από οποιαδήποτε ευθύνη πυρόσβεσης, μέριμνας κ.λπ. Με λίγα λόγια, «βγάλτε τα πέρα μόνοι σας και με δικό σας κόστος» . Μετά την ιδιωτικοποίηση της Υγείας, της εκπαίδευσης, της δημόσιας διοίκησης (ο πολίτης είναι ο απλήρωτος ηλεκτρονικός διεκπεραιωτής των υποθέσεών του), έχουμε και την ιδιωτικοποίηση της πυροπροστασίας. Ο υποτυπώδης και μεταπρατικός ελληνικός καπιταλισμός, με τη μορφή ενός κρατικού νεοφιλελευθερισμού. Είπαμε. Τα αντιπολιτευόμενα κόμματα κοιμούνται.
