Τον Δεκέμβριο του 2021 ο Κυριάκος Μητσοτάκης, φουσκώνοντας από υπερηφάνεια για τον ψηφιακό μετασχηματισμό του επιτελικού του κράτους, δεν δίσταζε να υποσχεθεί πως σύντομα η Ελλάδα θα γινόταν ο «απόλυτος προορισμός» των απανταχού ψηφιακών νομάδων. Τρία χρόνια μετά τις παραφουσκωμένες υποσχέσεις του πρωθυπουργού διαβάζουμε στα ψιλά της ενημέρωσης ότι η Ελλάδα είναι εκτός δεκάδας στη λίστα των χωρών που θα προτιμήσουν το 2024 οι ψηφιακοί νομάδες. Όπως μάλιστα εξήγησε ο ιδρυτής της Digital Nomads Greece, «ακόμα ένα θέμα που υπάρχει στην Ελλάδα είναι το Ίντερνετ, οι υπηρεσίες που δίνει, καθώς και η ακρίβεια», συμπληρώνοντας ότι «σε καμία περίπτωση δεν μπορεί η ταχύτητα του Ίντερνετ που έχει αυτή τη στιγμή η χώρα μας να εξυπηρετήσει έναν ψηφιακό νομά, ο οποίος θα την επιλέξει προκειμένου να μπορέσει να κάνει τη δουλειά του».
Με λίγα λόγια, οι υποσχέσεις του Κ. Μητσοτάκη ήταν απλώς υποσχέσεις με ημερομηνία λήξης, όπως ακριβώς συμβαίνει σχεδόν με όλα όσα κατά καιρούς ο πρωθυπουργός και τα συστημικά ΜΜΕ διαφημίζουν ως μεγάλα και τρανά κυβερνητικά επιτεύγματα, που στη συνέχεια επιμελώς ξεχνιούνται. Πολιτικά πυροτεχνήματα εφήμερου εντυπωσιασμού του εκλογικού σώματος και της κοινωνίας σε μια συνεχή προσπάθεια να πειστεί η κοινή γνώμη ότι παράγεται έργο και όλα πάνε καλά, ασχέτως αν τίποτα δεν δουλεύει κι αν μονίμως βρισκόμαστε στις τελευταίες θέσεις όποια μέτρηση κι αν γίνει σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Αρκεί να βγαίνουν ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του στην τηλεόραση και να καμαρώνουν για το έργο τους. Αρκεί να υπάρχουν κάθε μέρα τα αντίστοιχα πανηγυρικά και γεμάτα υποσχέσεις πρωτοσέλιδα. Όλα στην υπηρεσία μιας επίπλαστης πορείας προς τα εμπρός, ασχέτως αν βρισκόμαστε μονίμως πίσω. Ασχέτως αν οι πρωτιές μας είναι μονίμως αρνητικές. Το θέμα είναι τι λένε τα κανάλια και οι τίτλοι των εφημερίδων τους.
