Υπάρχουν ειδήσεις που όσα αποθέματα ψυχραιμίας και να διαθέτεις δύσκολα μπορείς να τις διαχειριστείς. Υπάρχουν ειδήσεις που δοκιμάζουν τις αντοχές και τα όρια της συλλογικής και της ατομικής συνείδησης. Υπάρχουν ειδήσεις που απλώς δεν αντέχονται. Όπως η εκτίμηση της αναγνωρισμένης από τον ΟΗΕ οργάνωσης, Defence for Children International (DCI), που μας πληροφορεί πως, αυτές τις ματωμένες ημέρες, στη Γάζα ένα παιδί «πεθαίνει» κάθε 15 λεπτά. Μόνο που η είδηση αυτή, όπως και η εκτίμηση της οργάνωσης, δεν είναι ακριβής, γιατί τα παιδιά αυτά δεν «πεθαίνουν».
Τα παιδιά αυτά σκοτώνονται. Τα παιδιά αυτά δολοφονούνται. Γιατί σε αυτές τις ειδήσεις οι λέξεις έχουν μια ξεχωριστή βαρύτητα και οφείλουμε όλοι να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί όταν επιλέγουμε ποιες θα χρησιμοποιήσουμε για να περιγράψουμε ένα έγκλημα. Γιατί περί εγκλήματος πρόκειται αν οι βόμβες του ισραηλινού στρατού δολοφονούν ένα παιδί κάθε δεκαπέντε λεπτά. Γιατί περί εγκλήματος πρόκειται αν το δικαίωμα στην αυτοάμυνα του Ισραήλ περιλαμβάνει και τη δολοφονία αθώων παιδιών, παιδιών που γεννήθηκαν και έζησαν φυλακισμένα μέσα στη Γάζα.
Σύμφωνα με στοιχεία της ίδιας οργάνωσης, το ένα τρίτο των κατοίκων της Γάζας είναι μωρά, παιδιά και έφηβοι, δηλαδή πάνω από 800.000 ψυχές που έχουν γεννηθεί και μεγαλώνουν σε συνθήκες στρατιωτικού εγκλεισμού και πλήρους στέρησης στοιχειωδών δικαιωμάτων από το κράτος του Ισραήλ. Παιδιά που γεννήθηκαν σε μια φυλακή. Παιδιά που μεγαλώνουν σε μια φυλακή. Παιδιά δολοφονούνται σήμερα μέσα στη φυλακή που όσο πρόλαβαν να ζήσουν έμαθαν για πατρίδα τους. Ένα δολοφονημένο παιδί κάθε δεκαπέντε λεπτά. Ένα έγκλημα που δεν ξεπλένεται, δεν παραγράφεται και δεν μπορεί να λογίζεται ως νόμιμη απάντηση ενός κράτους στα εγκλήματα αυτών που κατηγορεί ως τρομοκράτες και τελικά τους ξεπερνά σε μίσος και βαρβαρότητα.
