Στα 47 χρόνια της μεταπολίτευσης πέρασαν από το υπουργείο Παιδείας 30 υπουργοί. Μαζί με δύο υπηρεσιακούς, 32. Μεταξύ αυτών και πολιτικοί που έγιναν πρωθυπουργοί: Ράλλης, Σημίτης, Παπανδρέου. Σχεδόν όλοι έκαναν μεταρρυθμίσεις. Λίγες αποδείχθηκαν στέρεες. Οι περισσότερες είτε κατέρρευσαν, είτε διορθώθηκαν, είτε... μεταρρυθμίστηκαν από άλλους μεταρρυθμιστές του ιδίου ή άλλου κόμματος.
Και φτάσαμε στη Ν. Κεραμέως και τις μεταρρυθμίσεις της. Τον Φεβρουάριο του 2020 ανακοίνωσε 16 μεταρρυθμίσεις. Μετά έγινε η μεγάλη, με την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής που τώρα εφαρμόστηκε, το νέο σχολείο, η αξιολόγηση και άλλες. Μεταρρυθμίσεις πολλές και επί παντός του επιστητού...
Στον απολογισμό που έκανε στις 25 Ιανουαρίου 2021 μίλησε για 18 μήνες μεταρρυθμίσεων στην Παιδεία. Τόση παραγωγή... Και για να μην αδικηθεί, είναι και η πρωταγωνίστρια μαζί με τον Χρυσοχοΐδη της ίδρυσης της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας. Χωροφυλακή μαζί με Σπουδαστικό, δηλαδή.
Για να αναγκαστεί (;) η Ν. Κεραμέως να κάνει τόσες μεταρρυθμίσεις, σημαίνει ότι λίγες από τις προηγούμενες απέδωσαν. Οι πιο πολλές είτε ήταν τζούφιες είτε συγκυριακές. Αφήνουμε στην άκρη τους Μπαλτά, Φίλη, Γαβρόγλου. Τους θεωρεί καταστροφή. Και ήρθε για την ανοικοδόμηση. Και προχώρησε λες και δεν είναι μόνο ο Πάπας της Παιδείας που κατέχει το αλάθητο, αλλά κάτι πολύ υπεράνω...
Θα ήταν μειωτικό για το αλάθητό της να κάνει μια διαφορετική προσέγγιση; Να δει τι απέγιναν οι προηγούμενες. Να γίνει ουσιαστικός διάλογος για τον σχεδόν μισό αιώνα χαμένων ή αναποτελεσματικών, πλην εξαιρέσεων, μεταρρυθμίσεων στην Παιδεία. Να ακούσει εκπαιδευτικούς και άλλους φορείς. Να διαμορφωθεί μια ευρύτερη συναίνεση.
Θα μπορούσε να το κάνει; Ναι, αν το σχέδιό της δεν ταυτιζόταν με την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων και υπηρετούσε πραγματικά την αναβάθμιση της δημόσιας Εκπαίδευσης και ευρύτερα της Παιδείας.
