Από την αποφράδα εκείνη ημέρα που η Τουρκία υπέγραψε τη συμφωνία για τα θαλάσσια σύνορα με την κυβέρνηση της -μισής- Λιβύης, σχεδόν έναν χρόνο η ελληνική πολιτική κινείται σχεδόν αποκλειστικά στη λογική “ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου”. Συχνά το κάνει σπασμωδικά, χωρίς καν να έχει μια σοβαρή πιθανότητα να κερδίσει κάτι από την επιλογή της. Και χωρίς να δίνει ιδιαίτερη σημασία στη δημοκρατική... ποιότητα του φίλου, κάτι που, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν είναι καινούργιο.
Εν μέσω πανδημίας, λοιπόν, η Αθήνα υποδέχθηκε διά ζώσης τον Αιγύπτιο Πρόεδρο, ενώ ο πρωθυπουργός σπεύδει να επισκεφθεί τον διάδοχο των Εμιράτων στο Άμπου Ντάμπι.
Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν, πρώτον, δεδηλωμένη έχθρα με την Άγκυρα -“κοινή η ανησυχία μας για τον αναθεωρητισμό του Ερντογάν” τονίζει η ελληνική κυβέρνηση- και, δεύτερον, λεφτά. Ωστόσο αυτό δε σημαίνει ότι τα συμφέροντα της χώρας ταυτίζονται με αυτά των Εμιράτων. Καλή η δημιουργία συμμαχιών με τις χώρες της περιοχής απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα, όπως λέει η κυβέρνηση, αλλά χρειάζονται και ανοιχτοί δίαυλοι επικοινωνίας με τους εχθρούς των Εμιράτων που δεν είναι εχθροί της Αθήνας.
