Ήταν ο πρώτος που χαρακτήρισε ντροπή το σόου που έστησαν ο Ερντογάν και λεγόμενος πρωθυπουργός του ψευδοκράτους με τα Βαρώσια. Είναι ο άνθρωπος που ζητά την κεφαλή του επί πίνακι το αφεντικό των Γκρίζων Λύκων και κυβερνητικός εταίρος του Ερντογάν Ντεβλέτ Μπαχτσελί. Είναι ο Τουρκοκύπριος πολιτικός που θέλει να ζήσει σε μια Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία με πολιτική ισότητα στην Κύπρο και το παλεύει. Γι’ αυτό κι έχουν πέσει όλοι να τον φάνε, γι’ αυτό και θέλει ο Τούρκος Πρόεδρος να τον δει να χάνει τις αυριανές προεδρικές εκλογές στα Κατεχόμενα.
Ο Μουσταφά Ακιντζί, ο νυν ηγέτης της τουρκοκυπριακής κοινότητας, είναι «καρφί στο μάτι» του Ερντογάν, της τουρκοκυπριακής Δεξιάς, αλλά και πολλών Ελληνοκύπριων εθνικιστών ή απλά εκείνων που φλερτάρουν με τη διχοτόμηση. Αλλά είναι και η τελευταία ελπίδα για την επίλυση του Κυπριακού βάσει των ψηφισμάτων του ΟΗΕ για την κυπριακή επανένωση, όπως θα έλεγε και ο Χέλμουτ Κολ, όταν πριν από τριάντα χρόνια ευχόταν να πέσει το τελευταίο τείχος, το τείχος της Λευκωσίας.
Αύριο οι Τουρκοκύπριοι θα αποφανθούν εάν πιστεύουν ακόμη σε ένα κοινό μέλλον - γιατί μόνο έτσι θα ερμηνευτεί η ψήφος τους στον Ακιντζί.
Ο Μουσταφά Ακιντζί είναι κι αυτός πρόσφυγας. Γεννήθηκε στη Λεμεσό, στα Τέσσερα Φανάρια, το 1947. Κατάγεται από φτωχή οικογένεια, αλλά είχε πάντοτε όνειρα, φιλοδοξίες και πλατείς ορίζοντες. Είναι ένας βραβευμένος αρχιτέκτονας, ευτυχισμένος πατέρας κοριτσιών και παππούς κι ένας πολιτικός που πιστεύει στη συνεργασία. Ακόμη και στα πολύ δύσκολα.
Ήταν ουσιαστικά ο πρώτος δήμαρχος της κατεχόμενης πλευράς της Λευκωσίας, από το 1976 μέχρι και το 1990, και δούλεψε σκληρά μαζί με τον φίλο του Λέλλο Δημητριάδη, τότε δήμαρχο της ελεύθερης Λευκωσίας, για να κρατήσουν την πόλη λειτουργική για όλους τους κατοίκους της. Έφτιαξαν μαζί ένα κοινό αποχετευτικό σύστημα -σε μια εποχή που δεν το είχαν καταφέρει ούτε πόλεις δίχως τείχος να τις χωρίζει-, ενώ έβαλαν τις βάσεις για τη διατήρηση του ιστορικού χαρακτήρα τής παλιάς πόλης εντός των τειχών. Χάρη στους δυο τους κατάφεραν οι διάδοχοί τους να αναστηλώσουν κομμάτια της παλιάς πόλης, χάρη στους δυο τους οι επισκέπτες της Λευκωσίας -προ κορωνοϊού, όταν ακόμη η πράσινη γραμμή ήταν ορθάνοιχτη- μπορούν να πάρουν μια γεύση από το παρελθόν της.
Όταν το φθινόπωρο του 2014 ένας Τουρκοκύπριος συνάδελφός μας έλεγε πως βάζει στοίχημα ότι ο Ακιντζί θα κερδίσει τις προεδρικές εκλογές του 2015, δεν το δεχτήκαμε, γιατί δεν θέλαμε να κλέψουμε... εκκλησία. Τόσο αουτσάιντερ ήταν τότε ο Ακιντζί, κυρίως επειδή ήταν υπερβολικά προοδευτικός για τη συντηρητική τουρκοκυπριακή κοινωνία. Η άποψή του για τη θέση της γυναίκας ενοχλούσε πολύ περισσότερο από την άποψή του για το Κυπριακό. Αλλά τελικά κέρδισε τις εκλογές. Κι ας ελπίσουμε ότι αύριο θα τις ξανακερδίσει. Για το καλό των Τουρκοκυπρίων, για το καλό της Κύπρου.
