Από τη Μεταπολίτευση και δώθε καμία κυβέρνηση, και εν προκειμένω μας ενδιαφέρουν οι κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας, δεν συμμετείχε επίσημα στις λεγόμενες γιορτές του μίσους, δηλαδή στις εκδηλώσεις στον Γράμμο και στο Βίτσι με τις οποίες, από τη λήξη του Εμφυλίου μέχρι και την πτώση της χούντας, εορταζόταν η επικράτηση του κυβερνητικού στρατού επί του Δημοκρατικού Στρατού στην τελευταία φάση του εμφυλίου πολέμου.
Ένας από τους λόγους -πέραν του ότι είχαν κατασιγάσει κάπως τα πάθη- για τους οποίους οι δεξιές κυβερνήσεις απέφευγαν αυτές τις προκλητικές ενέργειες ήταν το γεγονός ότι πρώτη φορά είχαν συναίσθηση του ότι η κυβέρνηση εκπροσωπεί το σύνολο των πολιτών και όχι μόνον τον "εθνικό κορμό".
Ένας άλλος λόγος όμως ήταν ότι η Νέα Δημοκρατία ήταν μία ενοχική Δεξιά. Μια Δεξιά η οποία είχε αντιληφθεί, βάζοντας όμως τη χώρα και την Κύπρο να πληρώσουν το κόστος του «Αττίλα», ότι η αφήγηση για τους "προδότες κομμουνιστές" και η επίκληση του πατριωτισμού και της εθνικοφροσύνης έπεφτε πλέον.
Όλοι έβλεπαν την κόκκινη γραμμή η οποία συνέδεε τους νικητές του Εμφυλίου με τους χουντικούς που πούλησαν το 40% της Κύπρου στην Τουρκία το 1974.
Η σημερινή, εκσυγχρονισμένη υποτίθεται, Δεξιά του "κεντροδεξιού" Κυριάκου Μητσοτάκη υπερέβη τα εσκαμμένα και ήταν παρούσα διά του υφυπουργού κύριου Αλκ. Στεφανή, οποίος μάλιστα εκπροσωπούσε τον πρωθυπουργό στις φετινές γιορτές μίσους.
Δεν γνωρίζουμε αν η σημερινή Ν.Δ. αισθάνεται ότι βρίσκεται πιο κοντά στον Παπάγο απ’ ό,τι στον Καραμανλή ή αν όλα αυτά έχουν σκοπό να χαϊδεύονται τα αυτιά της ακροδεξιάς ομάδας Σαμαρά εν όψει ελληνοτουρκικών. Πάντως, αν θελήσουν ποτέ να ανοίξει συζήτηση για τον εμφύλιο, από την πλευρά των απολογουμένων θα είναι.
