Ύστερα από ένα διάστημα αδράνειας αρκετών μηνών, πρακτικά από την ανάληψη της εξουσίας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης άρχισε δειλά να αποκαθιστά διαύλους επικοινωνίας με την Άγκυρα. Η αδράνεια Μητσοτάκη οφειλόταν, πρώτον, στην ανησυχία ότι ο Ερντογάν μπορεί παίζοντας με το προσφυγικό να δημιουργήσει ανυπέρβλητα προβλήματα στην κυβέρνησή του, δεύτερον, στη δέσμευση που είχε αναλάβει ως "προβλέψιμος" απέναντι στον Ντ. Τραμπ και, τρίτον, στο "απαγορευτικό" που έχει εκδώσει ο σκιώδης πρωθυπουργός Αντ. Σαμαράς και ο πατριδοκάπηλος εσμός που τον πλαισιώνει.
Με τα πολλά, υπήρξε μια τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ του Έλληνα πρωθυπουργού και του Τούρκου Προέδρου, αλλά η ουσιαστικότερη επαφή ήταν η μυστική συνάντηση του Βερολίνου, στην οποία συμμετείχαν οι βασικοί διπλωματικοί σύμβουλοι των δύο ηγετών, καθώς και της Γερμανίδας καγκελαρίου. Από την τουρκική πλευρά έχει ανακοινωθεί και από την ελληνική δεν έχει διαψευσθεί ότι, υπό την αιγίδα της κυρίας Μέρκελ, αποφασίστηκε να προωθηθεί ο ελληνοτουρκικός διάλογος. Σύμφωνα με τις τουρκικές πηγές, η ατζέντα που βάζει η Άγκυρα αφορά το σύνολο των κατ' αυτήν ανοιχτών ζητημάτων, που περιλαμβάνουν όχι μόνο τα ζητήματα υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, που δέχεται η Αθήνα ως ανοιχτά και υπαρκτά προβλήματα, αλλά ολόκληρη την γκάμα των τουρκικών αξιώσεων, από μειονοτικά θέματα της Θράκης, ενεργειακά, αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου και τα λοιπά.
Η γερμανική μεσολάβηση, στην οποία, όπως φαίνεται, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει επαφεθεί, δεν απέτρεψε, βέβαια, ούτε τη μετατροπή της Αγ. Σοφίας σε τζαμί ούτε, πολύ περισσότερο, την τουρκική NAVTEX για τη θαλάσσια περιοχή νοτίως του Καστελλόριζου. Ίσως μάλιστα σε αυτό να οφείλεται ο απόλυτος αιφνιδιασμός που υπέστη η ελληνική πλευρά και ο οποίος είχε ως επιχειρησιακή αντανάκλαση να προφτάσει ο τουρκικός στόλος να "πιάσει" την περιοχή ανατολικά της Ρόδου, με τα ελληνικά πλοία δεμένα στη Σαλαμίνα. Ο αιφνιδιασμός της Αθήνας οφείλεται όχι μόνον στην επανάπαυση ότι "θα καθαρίσει η Μέρκελ", αλλά και στο ότι η κυβέρνηση θεωρούσε πως ο Ερντογάν δεν επρόκειτο να κινηθεί μέχρι τις αρχές Σεπτεμβρίου. Ο έμπειρος Ερντογάν, μετρώντας την απροθυμία της Ε.Ε. να αφιερώσει πάνω από ένα δεκάλεπτο στο να ακούσει τα παράπονα Μητσοτάκη και Αναστασιάδη, πολλώ δε μάλλον να προχωρήσει σε κυρώσεις, αποφάσισε να κινηθεί και να αναλάβει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Σε κάθε περίπτωση, η παραδοσιακά ρηχή γερμανική αντίληψη περί εξωτερικής πολιτικής περιορίζει το βεληνεκές των καλών υπηρεσιών της Άν. Μέρκελ.
Το Βερολίνο κατά βάσιν δεν θέλει κρίση κατά τη διάρκεια της γερμανικής προεδρίας στην Ε.Ε. και σίγουρα δεν θέλει να τα σπάσει με τον Ερντογάν για πολλούς λόγους, που ξεκινούν από τον έλεγχο των προσφυγικών ροών και φτάνουν στα εκατομμύρια Τούρκων της Γερμανίας, αλλά και τις οικονομικές σχέσεις. Έχει επίσης τη δυνατότητα να πιέσει την Τουρκία μέσω των ευρωτουρκικών σχέσεων, κάτι στο οποίο ευλόγως ελπίζει και η Αθήνα. Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν έχει τη διάθεση και τη δυνατότητα να έρθει σε θερμή αντιπαράθεση με τον Ερντογάν. Δεν έχει άλλωστε τα μέσα για ναυτική παρουσία στη Μεσόγειο, όπως οι ΗΠΑ, που παραδοσιακά κινούν τα νήματα στην περιοχή, εάν χρειαστεί και με φυσική παρουσία, δηλαδή με τον Έκτο Στόλο. Συνεπώς οι καλές υπηρεσίες της Άν. Μέρκελ φτάνουν μέχρι το να σηκώσει το τηλέφωνο.
Αντιθέτως, η Γαλλία έχει και ναυτική παρουσία στη Μεσόγειο και τριβές με την Τουρκία και ο Πρόεδρός της έχει φιλοδοξίες να παίξει ρόλο. Άλλωστε ο αντιτουρκισμός "πουλάει" στη Γαλλία και ο Εμ. Μακρόν θέλει να δείξει ηγετικότητα. Η μεσογειακή πολιτική της Γαλλίας και η καλή συνεννόηση με τη Λευκωσία και την Αθήνα δοκιμάστηκαν μετά την υπαναχώρηση της ελληνικής πλευράς από την αγορά δύο γαλλικών φρεγατών κόστους 3 δισ., αλλά παραμένει ενεργός. Τις μεσογειακές φιλοδοξίες του Εμ. Μακρόν, όμως, δεν βλέπουν με καλό μάτι ούτε οι άλλες μεγάλες μεσογειακές χώρες, όπως η Ιταλία, κυρίως, και η Ισπανία, αλλά και η Γερμανία. Ο έλεγχος των προσφυγικών ροών μέσω Λιβύης και Τουρκίας δίνει αυτοπεποίθηση στον Ερντογάν. Επίμονος, ωστόσο, ο Γάλλος Πρόεδρος, αναθερμαίνει τη σύνοδο του Νότου που είχαν ιδρύσει προ τριετίας οι Φρ. Ολάντ και Αλ. Τσίπρας, επιχειρώντας να ενσωματώσει τον ευρωπαϊκό Νότο στην πολιτική του.
Ο Κ. Μητσοτάκης κάνει outsourcing, δηλαδή εξωτερική ανάθεση, την εξωτερική πολιτική της χώρας. Αν αυτό σήμαινε την εκμετάλλευση των δυνατοτήτων που έχει η Ελλάδα ως μέλος της Ε.Ε. και τη δυνατότητα η μικρότερη Ελλάδα να αντιπαραθέσει στη μεγαλύτερη Τουρκία την ακόμα μεγαλύτερη Ευρώπη με κυρώσεις, αλλά και με τη δική της ενεργό συμμετοχή, η πολιτική αυτή θα μπορούσε να βοηθήσει την Αθήνα. Όταν όμως η Ελλάδα απλώς επαφίεται πλήρως σε μεγάλες δυνάμεις να παίξουν τον ρόλο που έπαιζαν στην περιοχή οι ΗΠΑ, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να τα βρουν οι "μεγάλοι" και απλώς να κληθεί να πληρώσει τον λογαριασμό.
Στηρίξτε την έγκυρη και μαχητική ενημέρωση. Στηρίξτε την Αυγή. Μπείτε στο syndromes.avgi.gr και αποκτήστε ηλεκτρονική συνδρομή στο 50% της τιμής.
