Του Στέφανου Δημητρίου
Η προσφάτως εκδοθείσα Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, καθώς και η σχετική απόφαση του ΚΥΣΕΑ, με τις οποίες αναστέλλεται η δυνατότητα να υποβληθεί αίτημα για χορήγηση ασύλου είναι ένα ακόμη πλήγμα στο κράτος δικαίου. Η κυβέρνηση δικαιολόγησε αυτήν την απόφαση επί τη βάσει της αναγκαίας φύλαξης των συνόρων. Πράγματι, η χώρα μας έχει την αδιαμφισβήτητη υποχρέωση να φυλάσσει και να ελέγχει τα σύνορά της και τις διελεύσεις και όλα αυτά εντός του πεδίου της κυριαρχικής της αρμοδιότητας, που είναι αδιαμφισβήτητη, ιδίως από την αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία λοιδορήθηκε για το αντίθετο. Η αυτονόητη και αδιαμφισβήτητη, όμως, κυριαρχική αρμοδιότητα της χώρας μας δεν μπορεί να αντιβαίνει προς θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Τέτοιο δικαίωμα είναι το δικαίωμα στο άσυλο. Είναι δικαίωμα κατοχυρωμένο από την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, καθώς και από τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε. Συνεπώς, η απόφαση στρέφεται καταφανώς εναντίον της χώρας. Εμφανιζόμαστε ως χώρα που δεν σέβεται θεμελιώδεις δικαιοκρατικές αρχές, οι οποίες συνέχουν κάθε έννομη τάξη. Αυτή η απόφαση δεν ελήφθη, βεβαίως, εν κενώ. Ελήφθη τη στιγμή που νεοφασιστικές συμμορίες, εξοπλισμένες, επιτίθενται σε ανθρωπιστικές οργανώσεις και πολίτες. Τρομοκρατούν έχοντας συγκροτηθεί σε τάγματα εφόδου. Καλλιεργούν κλίμα μίσους, φόβου, ρατσιστικής εξαλλοσύνης. Η μεγάλη ευθύνη της κυβέρνησης έγκειται και σε αυτό: παραγνωρίζει τη συμβολή των παραπάνω οργανώσεων και πολιτών που εκδήλωσαν εμπράκτως την αλληλεγγύη τους στα κύματα των δυστυχισμένων ανθρώπων.
Η εθνοκάπηλη πλειοδοσία
Χωρίς αυτούς, το προσφυγικό ζήτημα δεν θα ήταν διαχειρίσιμο. Η κυβέρνηση, για λόγους μικροπολιτικής σκοπιμότητας, αρνήθηκε να προχωρήσει σε πρωτοβουλίες για τη μετεγκατάστασή τους στην ενδοχώρα. Αδιαφόρησε για το κύρος της Ελληνικής Πολιτείας, ως πολιτείας συντεταγμένης, εύνομης και ικανής να προστατέψει τους πρόσφυγες, αλλά και τους πολίτες που εκδηλώνουν την αλληλεγγύη τους προς αυτούς, από τη συστηματικώς οργανωμένη βία των νεοφασιστικών συμμοριών. Ταυτοχρόνως, αρνείται να προβάλει το πρόβλημα ως ευρωπαϊκό πρόβλημα και αρκείται στο να εξασφαλίσει οικονομικά ανταλλάγματα, που θα επενδυθούν στην ανέγερση κέντρων κράτησης, πιθανώς σε ακατοίκητα νησιά. Βεβαίως, κάποιοι θα κερδίσουν από αυτό. Άλλωστε η εθνοκάπηλη πλειοδοσία ποτέ δεν ήταν αφιλοκερδής. Πάντα κάποιοι κάνουν ταμείο. Χάνει, όμως, η χώρα, όταν η κυβέρνηση μετατρέπει ένα ευρωπαϊκό πρόβλημα σε ελληνοτουρκική διαφορά, αρνούμενη, μάλιστα, να συνεννοηθεί με τον ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία για τον σχεδιασμό κοινής εθνικής στρατηγικής.
Βεβαίως, τίποτε από τα παραπάνω δεν θα είχε συμβεί εάν η Τουρκία δεν επέλεγε να προχωρήσει στην εργαλειακή εκμετάλλευση αυτών των ανθρώπων, μεταφέροντάς τους στα σύνορα του Έβρου (και έχει σημασία ότι αυτό δεν έγινε από θαλάσσης).
Το δόγμα της αποτροπής
Η κυβέρνηση, όμως, υιοθετώντας το δόγμα της αποτροπής, άρα κάνοντας λόγο για εισβολή και εισβολείς, απώλεσε την ευκαιρία να θέσει σε επίπεδο αρχηγών κρατών το κατεξοχήν ζήτημα, δηλαδή τη ζητούμενη και απαιτητέα ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική. Ακόμη, όμως, και ως προς το δόγμα της αποτροπής, το ερώτημα που αφορά το ποιος και πώς αποτρέπει απαντάται και πάλι σε αναφορά προς τις έννομες δυνάμεις. Ο στρατός έχει την ευθύνη της φύλαξης των συνόρων και όχι νεοφασίστες με καραμπίνες, επιβαίνοντες σε τρακτέρ για να ψεκάζουν ανθρώπους. Η κυβέρνηση παραβίασε την αρχή της έννομης τάξης, ότι, στη συντεταγμένη πολιτεία, το μονοπώλιο της νόμιμης βίας το έχουν μόνον ο στρατός και η αστυνομία και όχι το εξοπλισμένο παρακράτος. Έτσι, η κυβέρνηση νομιμοποίησε τις ανθρωποβόρες εξάρσεις που εκπηγάζουν από το ψυχικό έρεβος των ανθρώπων. Νομιμοποίησε τον νεοφασισμό.
Η πολιτική της συνίστατο στο να επιτρέπει να εισέρχονται σε περιοχή στρατιωτικής ευθύνης στον Έβρο οπλισμένοι ιδιώτες, παρουσία και της αστυνομίας και του καθ’ ύλην αρμοδίου υπουργού. Και όλοι αυτοί ονομάστηκαν εθνοφύλακες. Δεν πρόκειται για τους κατοίκους ακριτικών περιοχών που προβλέπεται να έχουν όπλα, κατά την παλλαϊκή άμυνα. Οι Γερμανοί και Αυστριακοί νεοναζί, που απείλησαν ότι «Θα σας κάνουμε ό,τι και στα Καλάβρυτα», δεν είναι εθνοφύλακες. Η κυβέρνηση δεν αντέδρασε στην ιστορική πρόκληση. Προς τιμήν του, ο πρώην βουλευτής Λέσβου της Ν.Δ. Παύλος Βογιατζής αξίωσε την κατάργηση των ταγμάτων εφόδου και μας έδειξε ότι υπάρχει ομιλούσα, μετά παρρησίας, δημοκρατική Κεντροδεξιά, που ξέρει να ξεχωρίζει την κυριαρχική αρμοδιότητα ως προς τον έλεγχο των συνόρων από την ανασύσταση των ΤΕΑ.
Περί "εσωτερικού εχθρού"
Τι συμβαίνει, όμως, με αυτούς που δεν αντιμετωπίζουν τους πρόσφυγες ως εισβολείς, αλλά ως απελπισμένους ανθρώπους που θέλουν να περάσουν από τη χώρα, για να κατευθυνθούν αλλού; Εάν οι τελευταίοι είναι εισβολείς, τότε συνιστούν εξωτερική απειλή. Τι θα είναι, τότε, οι άλλοι; Μας το είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος: θα είναι ο «εσωτερικός εχθρός», που υποβοηθεί τον εξωτερικό ως δούρειος ίππος. Ως «εσωτερικός εχθρός» λοιδορούνται καταρχάς όσοι θέλησαν ανθρωπίνως να βοηθήσουν τους δυστυχισμένους, όπως στη Λέσβο, π.χ., αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή η αξιωματική αντιπολίτευση, χωρίς την οποία, βεβαίως, δεν νοείται η κοινοβουλευτική αρχή.
Η αξιωματική αντιπολίτευση, συνεπώς, εγκαλείται για προδοσία; Τίποτε δεν είναι πιο επίμονο από το παρελθόν, ιδίως όταν το αγνοεί κανείς. Εάν η αξιωματική αντιπολίτευση είναι δούρειος ίππος, τότε απειλεί την ασφάλεια της χώρας. Σε αυτή την περίπτωση, την ευθύνη της αντιμετώπισης αυτής της απειλής θα την έχει το κράτος. Στο παρελθόν, έννοιες με σημασιακή αοριστία, όπως η ασφάλεια, η δημόσια τάξη, οι επικίνδυνοι πολίτες ή το επικίνδυνο κόμμα, επέτρεπαν, ακριβώς λόγω αυτής της αοριστίας, να υπαχθεί σε αυτές ένας μεγάλος αριθμός πολιτών, με κοινό γνώρισμα το ότι θεωρούνταν αντιφρονούντες και μη υγιώς σκεπτόμενοι. Το τελευταίο δεν απέχει πολύ από τη ρήση του κ. Βορίδη ότι «οι ιδέες της Αριστεράς είναι ελαττωματικές». Εύκολα μπορούμε να συναγάγουμε τι θα είναι και οι φορείς αυτών των ιδεών. Αυτό που γνωρίσαμε στην πατρίδα μας ως κράτος του φόβου και των απηνών διωγμών, για ιδεολογικούς και πολιτικούς λόγους, σε βάρος της Αριστεράς, ήταν η πρόκριση της ασφάλειας του κράτους σε βάρος της νομιμότητας.
Έτσι προέκυψε και η διάκριση ανάμεσα σε «εθνικόφρονες» (λίγα χρόνια πριν, ως άνθρωποι συνεργάσιμοι, χωρίς ταμπού και προκαταλήψεις, είχαν συνεργαστεί με τους Γερμανούς) και «μιάσματα». Η επινόηση του «εσωτερικού εχθρού» ενήργησε διαπλαστικώς ως προς τους σκοπούς και τις λειτουργίες των οργάνων του κράτους. Εάν, δηλαδή, υπάρχει «εσωτερικός εχθρός», τότε, προς αντιμετώπισή του, όλα είναι θεμιτά. Εάν όλα επιτρέπονται, τότε μήπως, στο όνομα της καταπολέμησης αυτού του εχθρού, είναι ανεκτή η ασύδοτη δράση των οπλισμένων νεοφασιστικών ομάδων;
Απονομιμοποίηση των δημοκρατικών θεσμών
Η κυβέρνηση, μετά τη δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου, με την οποία εμφάνισε τον ΣΥΡΙΖΑ ως «εσωτερικό εχθρό», προέβη στο μέγιστο θεσμικό ατόπημα: προέκρινε τη σκοπιμότητα σε βάρος της δημοκρατικής νομιμότητας και, για μια ακόμη φορά, όπως και με τις επιχειρήσεις «νόμος και τάξη», τον Νοέμβριο, συνέτεινε στην απονομιμοποίηση των δημοκρατικών πολιτικών θεσμών. Η κυβέρνηση καμώνεται ότι δεν καταλαβαίνει ότι, από το «παρασύνταγμα» του 1952, το καθεστώς των «εκτάκτων μέτρων» και το πλαίσιο καταστολής και διώξεων, που όλα αυτά δικαιολογήθηκαν υπό την απειλή του δήθεν «εσωτερικού εχθρού», μέχρι τη δικτατορία, υπάρχει μια ενιαία πορεία. Αυτό το πλαίσιο βρήκε ετοιμοπαράδοτο η Χούντα.
Καμώνεται, επίσης, ότι η επονείδιστη δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου δεν νοθεύει αρχές του πολιτεύματος. Παραβλέπει το ότι η πατριδοκάπηλη πλειοδοσία προκάλεσε εθνικές συμφορές, και το 1922 και με την προδοσία της Κύπρου. Κυρίως, όμως, καταφεύγει στη βολική παραμυθία πως η δήλωση του κ. Βορίδη, ότι θα πρέπει «να υπάρξουν θεσμικές παρεμβάσεις στο κράτος, για να μην κυβερνήσει ξανά η Αριστερά», δεν συνδέεται με το δόγμα του «εσωτερικού εχθρού».
Η ανεπίτρεπτη αιτίαση σε βάρος του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή σε βάρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και του θεσμικού της ρόλου για το πολίτευμα και το Κοινοβούλιο, έτσι όπως τον ορίζει το σύνταγμα, είναι μία ακόμη εκδήλωση του πνεύματος του νεόκοπου αντικοινοβουλευτισμού από τον οποίον εμφορούνται η κυβέρνηση και τα ακραία στελέχη της Ν.Δ. Αυτό επιλέγει η κυβέρνηση, αντί να επιλέξει τη συνεννόηση με την αξιωματική αντιπολίτευση για την αποτελεσματική διαχείριση του προβλήματος ως κατεξοχήν ευρωπαϊκού ζητήματος, του οποίου ο χειρισμός θα πρέπει να γίνει με γνώμονα τις αρχές του δικαίου. Η κυβέρνηση επέλεξε να ανεχθεί την παραβατική δράση των νεοφασιστικών συμμοριών, αντί να εγγυηθεί τη δημοκρατική νομιμότητα. Επιδιώκει τον διχασμό, αμφισβητώντας τον πατριωτισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι πλήττει το κύρος του κοινοβουλευτικού θεσμού. Επιδιώκει να συσπειρώσει ακροδεξιούς ψηφοφόρους και να αγρεύσει ψήφους. Όποιος, όμως, φλερτάρει με την Άκρα Δεξιά, συχνά βρίσκεται παντρεμένος με τον ωμό, ανθρωποβόρο φασισμό. Η ευρωπαϊκή Ιστορία βρίθει τέτοιων συνοικεσίων.
