Αγωνιώδη έκκληση για την επαναβεβαίωση της Διαταλαντικής Εταιρικής Σχέσης απευθύνουν με κείμενο τους στους "New York Times" πρώην πρωθυπουργοί και υπουργοί Εξωτερικών. Ανάμεσα στους υπογράφοντες, ο Τζ. Μπάιντεν, η Μαντλίν Ολμπράιτ, ο Ε. Βαλς, ο Γ. Φίσερ, ο Τόνι Μπλερ, ο Π. Τζεντιλόνι και ο Α. Σαμαράς.
Η διακήρυξη υπογραμμίζει, μεταξύ άλλων, "τη δέσμευσή μας για μια διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες, στην οποία τιμωρούνται οι παραβιάσεις των συνόρων", και ζητάει "δικλίδες ασφαλείας που διασφαλίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα". Την ίδια ώρα που ο Τραμπ εκλέχθηκε για να χτίσει τείχος στα σύνορα με το Μεξικό, η Ευρώπη "πληρώνει" τους πνιγμένους πρόσφυγες, τους φράχτες και τα τείχη. Πολιτική που ο Α. Σαμαράς εφάρμοσε με περηφάνεια. Η πλατφόρμα του Βίσενγκραντ δηλαδή, με "παραθυράκια" για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Η διακήρυξη βεβαιώνει επίσης "την εμπιστοσύνη μας στο ΝΑΤΟ" ως "το απαραίτητο προπύργιο της ειρήνης και της ασφάλειας", την ώρα που ο πολιτικός που έκανε καριέρα πάνω στον εθνικισμό στα Βαλκάνια χαρακτηρίζει "προδοσία" την επίλυση του "Μακεδονικού", "την υπεράσπιση της δημοκρατίας και την υποστήριξη των κατάλληλων μέτρων για την αντιμετώπιση των εκκλήσεων για εξτρεμισμό, ξενοφοβία και κάθε μορφής φανατισμό", όταν επί πρωθυπουργίας Σαμαρά και μέχρι τη δολοφονία Φύσσα οι χρυσαυγίτες μπαινόβγαιναν στο γραφείου του Μπαλτάκου, όταν ο ίδιος εμφανίζεται πανηγυρικά σε συγκεντρώσεις όπου ακούγονται συνθήματα "στα όπλα, να πάρουμε τα Σκόπια".
Θεωρεί κρίσιμη "τη διατήρηση ελεύθερου και ανεξάρτητου Τύπου", όταν την περίοδο διακυβέρνησης Σαμαρά έκλεισε η ΕΡΤ και η Ελλάδα καταποντίστηκε στην παγκόσμια κατάταξη ελευθερίας του Τύπου, με καταγεγραμμένα περιστατικά βίας κατά δημοσιογράφων.
Η διάρρηξη των σταθερών, η αδυναμία αναπαραγωγής του παραδοσιακού συσχετισμού δύναμης, ως βασικό απότοκο της κρίσης και της διαχείρισής της, έφερε τη σημερινή πραγματικότητα. Από τη μια πλευρά του Ατλαντικού το φαινόμενο Τραμπ, τα τεντωμένα νεύρα στις σχέσεις Ε.Ε. - ΗΠΑ, η επίθεση στην "παγκοσμιοποίηση". Από την άλλη, η διάλυση του κοινωνικού ιστού, το κενό εκπροσώπησης, η άνοδος της Ακροδεξιάς και του ευρωσκεπτικισμού, το Brexit.
Αν κάτι χρειάζεται στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, αυτό δεν είναι η στήριξη των "πρώην" σε "πρώην" διακηρύξεις. Ιδίως όταν οι ίδιοι φέρουν την ευθύνη της καταστροφής. Αυτό που χρειάζεται είναι ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο με βάση τη δημοκρατία, τον άνθρωπο, την εργασία, την αλληλεγγύη και την ίση κατανομή των βαρών. Η επιστροφή δεν είναι ούτε εφικτή ούτε αναγκαία.
