Οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν έχουν μέλλον. Από καιρό έχουν βγει εκτός αρχών και αξιών του Ολυμπισμού. Από αγώνες φιλίας, γνωριμίας και συναδέλφωσης, έχουν μετατραπεί σε κάτι που μοιάζει με εμποροπανήγυρη. Αρκεί να θυμίσουμε τον όρκο που δίνουν οι αθλητές για να γίνει κατανοητό περί τίνος ομιλούμε: «Στο όνομα όλων των αγωνιζομένων, υπόσχομαι ότι θα λάβουμε μέρος σε αυτούς τους Ολυμπιακούς Αγώνες, σεβόμενοι και ακολουθώντας τους κανόνες οι οποίοι τους διέπουν, με τη δέσμευση να αθλούμαστε χωρίς απαγορευμένες μεθόδους και ουσίες μέσα στο αληθινό πνεύμα της ευγενούς άμιλλας, για τη δόξα του αθλητισμού και την τιμή των ομάδων μας».
ΠΟΥ βρισκόμαστε σήμερα; Σε επίπεδο αθλητών και συναγωνισμού έχουμε σχεδόν καθολικό ντοπάρισμα στα υψηλά επίπεδα (και όχι μόνο) και το θέμα είναι πλέον οι τεχνικές απόκρυψης της παρασπονδίας και της παραβίασης του όρκου. Κολύμβηση, στίβος και άρση βαρών έχουν τα πρωτεία. Παράδειγμα. Ο Αμερικανός σπρίντερ Τζάστιν Γκάτλιν είχε πιαστεί ντοπαρισμένος και τιμωρήθηκε με δύο χρόνια αποκλεισμό. Επανήλθε και κάνει τους ίδιους και καλύτερους χρόνους, υποτίθεται καθαρός. Πώς γίνεται αυτό; Για να καταλάβει κανείς το μέγεθος της έκτασης, να θυμίσουμε ότι η συγκεκριμένη μάστιγα έχει προσβάλει και τους αθλητές των παραολυμπιακών αγώνων! Ποιος ο λόγος; Η δόξα και το χρήμα, και κυρίως το χρήμα. Η εμπορευματοποίηση του θεσμού όπου πλέον κάνουν κουμάντο οι χορηγοί, και είναι χιλιάδες, καθορίζει και επιβάλλει τους στόχους και τα μέσα. Και όπως ξέρουμε ακόμα και εδώ, στο πεδίο της ολυμπιακής άμιλλας, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και δυστυχώς αυτό έχει γίνει αποδεκτό από όλους μας.
Ο ΜΙΚΡΟΣ γιος του αδελφού μου ήταν σπουδαίος κολυμβητής στην ηλικία των 14 - 15 ετών. Ο προπονητής του ενημέρωσε τον πατέρα του ότι, αν θέλει το παιδί να ανέβει επίπεδο, θα πρέπει να φροντίσει να το ενισχύσει με συγκεκριμένες ουσίες. Ύστερα από συζήτηση πατέρα και γιου, αποφασίστηκε ομόφωνα να σταματήσει το κυνήγι των ρεκόρ και να ασχοληθεί με το πόλο, για τη χαρά του νερού και του παιχνιδιού. Φυσικά, τα φάρμακα δεν τρέχουν από μόνα τους και δεν μπορούν να μηδενίσουν κόπους και ταλέντο, αλλα, όπως και να το κάνεις, άλλο Ολυμπιακοί Αγώνες και άλλο ρωμαϊκή αρένα όπου ο κανόνας είναι ο θάνατός σου η ζωή μου και το χρήμα!
ΑΚΟΜΑ ένα ακόμα σημαντικό ζήτημα έχει να κάνει με την επιβολή της αμερικανικής αντίληψης ότι ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος τίποτα! Αν το αποδεχτούμε, καταλήγουμε εύκολα στον σκοπό που αγιάζει τα μέσα. Ποια άμιλλα και ποια χαρά της συμμετοχής μπορείς να νιώσεις όταν, ως δεύτερος, είσαι τίποτα; Δυστυχώς, τα μεγάλα παγκόσμια πολιτικά κέντρα, που ουδόλως νοιάζονται για την προαγωγή της ευγενούς άμιλλας, χρησιμοποιούν τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως εργαλείο εξωτερικής πολιτικής. Ούτε οι αθλητικές ομοσπονδίες, με τις ισόβιες και συχνά διεφθαρμένες διοικήσεις, νοιάζονται. Η απόφαση της Ομοσπονδίας Στίβου (IAAF) και της Άρσης Βαρών (!!!) να αποκλείσει όλους τους Ρώσους αθλητές από το Ρίο τραυματίζει θανάσιμα τον χαρακτήρα του θεσμού. Η γενίκευση και η ισοπέδωση είναι φανερό πως ήταν αποτέλεσμα πολιτικών πιέσεων για την απομόνωση της Ρωσίας ακόμα και από το πεδίο των Ολυμπιακών Αγώνων. Καλά θα κάνει η IAAF, η οποία έχει θεσπίσει γκραν πρι στίβου με έπαθλα ράβδους χρυσού (!), να επανεξετάσει την αυτονομία και τις αρχές της.
ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΟΥΜΕ. Ο γιγαντισμός του θεσμού περικλείει κατά κανόνα σοβαρούς οικονομικούς κινδύνους για τη διοργανώτρια χώρα. Η προβλεπόμενη αναβάθμιση των δομών της διοργανώτριας πόλης σπάνια έχει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα, με τρανή εξαίρεση την πόλη της Βαρκελώνης, που κυριολεκτικά άλλαξε πρόσωπο. Αν αυτή η φάμπρικα, που δίνει τεράστια κέρδη στις μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες με αναθέσεις από το φιλικό πολιτικό σύστημα συνεχιστεί, οι Ολυμπιακοί Αγώνες θα γίνουν ροντέο και θα χαθούν. Όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1980 έκανε την πρόταση να γίνονται μόνιμα οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Ελλάδα για να αναβαθμιστεί ο χαρακτήρας τους, είχε διαισθανθεί τη φθίνουσα πορεία. Τελικά είχε δίκιο και θεωρώ πως η ιδέα πρέπει -πλέον- να συζητηθεί σοβαρά.
