Ειδησεογραφική πενία σενάρια κατεργάζεται. Φανταστικά σενάρια της πυρκαγιάς. Με αφετηρία, συνήθως, ασήμαντη αφορμή ή και χωρίς καμιά αφορμή. Σενάρια επί λευκού χάρτου, στην κυριολεξία. Κι αν αποδειχθεί κάποια στιγμή η κενότητά τους, ή κι αν κάνει μπαμ εξ αρχής το όλως αστήρικτο και αβάσιμο της ιστορίας, σιγά το πράμα. Οι σελίδες να γεμίζουν σήμερα, κι έχει ο Θεός...
Οι θερινοί μήνες, προπάντων ο Αύγουστος, είναι η συνηθέστερα προσφερόμενη περίοδος για τη δημοσιογραφική σεναριολογία της πάσης απιθανότητας. Εξ αιτίας της ειδησεογραφικής ένδειας της εποχής. Γιατί, με την εξαίρεση του περσινού καυτού καλοκαιριού, ή και κάποιων άλλων παλαιότερων ιστορικών καλοκαιριών, του 1965 ας πούμε και του 1974, το πράμα για τους επαγγελματίες της ενημέρωσης δεν τραβάει με τίποτα.
"Και είναι λόγος αυτός για ειδησεογραφικά τερατουργήματα;" θα ρωτήσει κανείς. Ή μήπως παρέχεται έτσι δικαιολογία και άλλοθι; Ασφαλώς όχι, ούτε κατά διάνοια. Πολύ περισσότερο που ειδικά αυτές οι «άνυδρες» φάσεις αφήνουν άνετα περιθώρια για μεγάλες έρευνες και για σοβαρές αναλύσεις. Ουσιαστικά παραγωγικές και γόνιμες. Αλλά, βλέπεις, η ευκολία είναι πάντα κακός σύμβουλος, ο χειρότερος.
Και φέτος λοιπόν, κι αυτό το καλοκαίρι, το επίσης ειδησεογραφικά άνυδρο, το σπορ γνωρίζει καινούργιες δόξες. Με την εκλογολογία, πρώτα-πρώτα, σε κυρίαρχη θέση. Την εκλογολογία, την έτσι κι αλλιώς πάντα προσφιλή για τους λειτουργούς της ενημέρωσης. Ίσως και για τους αποδέκτες. Καθώς μάλιστα τώρα προσλαμβάνει συγκριμένο χρονοδιάγραμμα, με σημείο αναφοράς το προσεχές φθινόπωρο, λέει. Ε, λοιπόν, πρόκειται για σενάριο, εντελώς από το πουθενά. Δίχως την παραμικρή βάση στήριξης, δίχως το ελάχιστο κύρος. Κόντρα μάλιστα στην ίδια τη λογική των πραγμάτων.
Εδώ που τα λέμε δεν μπορεί κανείς να πάρει όρκο πως οι εκλογές θα διεξαχθούν στον θεσμικά προβλεπόμενο χρόνο, το φθινόπωρο του 2019, όπως υποστηρίζει η κυβέρνηση. Γιατί ποιος μπορεί να ξέρει τι γίνεται έως τότε. Παρ’ όλ’ αυτά τίποτα δεν οδηγεί, λογικά, στο συμπέρασμα πως επίκεινται εκλογές. Πολύ περισσότερο που ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο να προκρίνει την τέτοια επίσπευσή τους. Ε, και πώς να το κάνουμε, είναι εκείνος που διατηρεί την πρωτοβουλία των κινήσεων...
Η «παρένθεση» απέθανε, ζήτω η «εφεδρεία»...
Η αλήθεια είναι πως η Ν.Δ. κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της ώστε να διατηρεί ζωντανό το θέμα. Από τη στιγμή που ο Κυριάκος Μητσοτάκης πέρασε, εν μια νυκτί, από το «δεν βιάζομαι να γίνω πρωθυπουργός» στο «εκλογές εδώ και τώρα», έχει ανάγκη -για τα μάτια του κόσμου έστω- να «μετατρέπει» την επιθυμία του σε πραγματικότητα. Κι ύστερα δεν του πάει να αποδεχτεί ότι ξέφτισε τόσο γρήγορα και τόσο άδοξα το σενάριο της «αριστερής παρένθεσης».
Η πραγματικότητα είναι όμως τόσο διαφορετική, και τόσο απογοητευτική για τον ίδιον. Δεδομένου ότι η συμπολιτευτική πλειοψηφία αποδείχθηκε ιδιαιτέρως ανθεκτική σε δύσκολες δοκιμασίες. Τόσο που σχεδόν κανείς δεν το φανταζόταν. Και ύστερα ο πρωθυπουργός έχει κάθε λόγο να πιστεύει πως τα επόμενα χρόνια (και, μην το ξεχνάμε, έχει αβάντα τρία ολόκληρα χρόνια...) θα είναι πολύ καλύτερα για τον ίδιον, για την κυβέρνησή του, για το κόμμα του. Και όχι επειδή το λένε τα κυβερνητικά στελέχη, αλλά επειδή οι σοβαρότερες αναλύσεις, εγχώριες και διεθνείς, συνηγορούν επ’ αυτού. Οπότε θα απευθυνθεί με άλλα τεκμήρια και με άλλον αέρα στον ελληνικό λαό. Οπότε τι; Γιατί; Γιατί τώρα;
Ας μείνουν λοιπόν με την όρεξη του φθινοπωρινού σεναρίου οι έχοντες «έννομο συμφέρον» παραγωγοί του. Το ίδιο και οι δημοσιογραφικοί ιμάντες μεταφοράς των επιθυμιών τους.
Ένα δεύτερο σενάριο, ομοίως από το πουθενά, ωστόσο ιδιαιτέρως «επιθετικό» στις μέρες μας, έχει να κάνει με τον ρόλο και με τα «σχέδια» του Κώστα Καραμανλή. Ότι, λέει, ο πρώην πρωθυπουργός ενδιαφέρεται, αλλά και πολλοί ακόμη παράγοντες (ανάμεσά τους και ο σημερινός πρωθυπουργός!) εργάζονται για τη μεγάλη επιστροφή του. Τώρα ποια ακριβώς επιστροφή του, θα σας γελάσω. Για την ηγεσία της Ν.Δ. μήπως; Με ποιον τρόπο και για ποιον λόγο; Για την Προεδρία της Δημοκρατίας ίσως; Πότε; Το 2020, οπότε λήγει η θητεία του Προκόπη Παυλόπουλου;
Παρά τα προφανή λογικά κενά της σχετικής σεναριολογίας, οι ευφάνταστοι κατασκευαστές της επιμένουν. Κάποιοι μάλιστα απ’ αυτούς, με πολύ «ειδικά ενδιαφέροντα» στο πλαίσιο του συντηρητικού χώρου (προφανώς ενοχλητικά για τη σημερινή ηγεσία), έχουν φτάσει επ’ εσχάτων να χαρακτηρίζουν τον Καραμανλή «εθνική εφεδρεία». Ποιον; Τον Καραμανλή. Έναν από τους βασικούς υπευθύνους (ίσως τον κυριότερο!) για την κατάρρευση της χώρας.
Αλλά είπαμε, σενάρια είν’ αυτά, σενάρια επί λευκού χάρτου. Κόντρα και σε πείσμα κάθε λογικής. Ή μάλλον ιστορίες θερινής ειδησεογραφικής ένδειας. Σελίδες να γεμίζουν σήμερα, κι έχει ο Θεός...
