Από την πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή για τον νέο εκλογικό νόμο προέκυψαν αρκετά στέρεα -πλέον-συμπεράσματα για το πολιτικό τοπίο. Το σημαντικότερο από όλα είναι η αποκάλυψη του ρόλου που έχουν αναλάβει το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι. Και ο ρόλος που έχουν αναλάβει είναι να ακολουθούν πιστά τη φανατική μηδενιστική αντιπολιτευτική γραμμή της Ν.Δ., πολλές φορές και με τα ίδια λόγια. Ευλόγως μπορεί να αναρωτηθείτε. Μα κόμματα στην αντιπολίτευση είναι, τι θες; Να στηρίζουν την κυβέρνηση; Το ερώτημα είναι, γιατί, ταυτόχρονα, δεν νοιάζονται για το πολιτικό τους παρόν και, κυρίως, για το πολιτικό τους μέλλον;
ΣΕ ΟΛΗ τη σειρά των δημοσκοπήσεων το τελευταίο διάστημα και ανεξαρτήτως της αντικειμενικότητάς τους, προκύπτει, ότι ενώ η Ν.Δ. προηγείται, δεν έχει ρεύμα για υψηλές αποδόσεις και ουσιαστικά μένει στα καθηλωμένα ποσοστά των δύο τελευταίων εκλογών. Ο ΣΥΡΙΖΑ λόγω των σκληρών μέτρων που επιβλήθηκαν στη χώρα από τους θεσμούς και πριν φανεί τι μπορεί να αποδώσει η οικονομική του πολιτική, έχει μικρό ποσοστό συσπείρωσης με μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του να βρίσκεται στον τομέα των αναποφάσιστων. Εκείνο, όμως, που προκαλεί απορίες είναι η καθήλωση του ΠΑΣΟΚ σε μικρότερα ποσοστά των ήδη μικρών που διαθέτει και η πολιτική εξαφάνιση του Ποταμιού.
ΓΙΑ το μεν Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη, δεν υπάρχουν δυσκολίες στην ανάγνωση της κατάστασης στην οποία βρίσκεται σήμερα. Δεν έφερε τίποτα το καινούργιο, δεν είχε φυσιογνωμία, κοινωνικές γειώσεις, δεν λειτούργησε καν ως κόμμα και ο αρχηγός του, ως μοναδική εξουσία, δεν είχε τελικά τα προσόντα και το ταλέντο να καλύψει τις όποιες αδυναμίες. Υποπτευόμασταν από τη γέννηση του σχήματος, ότι αυτό δεν ήταν ανάγκη των καιρών. Δεν ήρθε για να μείνει. Ήρθε για να ανακατέψει την τράπουλα τις κρίσιμες μέρες μετά την κατάρρευση του δικομματισμού, προστατεύοντας το παλαιό σύστημα.
ΟΣΟ για το ΠΑΣΟΚ, αυτό που έχει απομείνει, σε τίποτα δεν θυμίζει κάτι από τις αρχές και τις αξίες εκείνου του μαζικού κινήματος που έστησε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Βρίσκεται στο τέλος της ιστορικής του διαδρομής από το έλλειμμα ηγεσιών που ανέλαβαν, όχι για να διαχειριστούν το μέλλον της χώρας, όσο για να απολαύσουν τα αγαθά της εξουσίας, κάτι που τελικά μετατράπηκε σε εξάρτηση. Δείτε, για παράδειγμα, την περίοδο Σημίτη μέσα από την αντίληψή του για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Έργα φαραωνικά και άχρηστα που σχεδιάστηκαν στα γραφεία των κατασκευαστών και προμηθευτών με βάση τις ανάγκες κερδοφορίας τους. Η θητεία Σημίτη, με τη φούσκα του χρηματιστηρίου, χαρακτηρίστηκε και ως η περίοδος της κλεπτοκρατίας και των νταβατζήδων.
ΜΕΤΑ τον Σημίτη ανέλαβε ο Γιώργος του Καστελόριζου. Μετά, ο "κουρέας" Βενιζέλος και ο κλήρος έπεσε στη Φώφη, όχι γιατί έλαμπαν οι ηγετικές της ικανότητες αλλά διότι ήταν κόρη του συμπαθέστατου Γ. Γεννηματά. Και τι κάνει η Φώφη για να σώσει το ΠΑΣΟΚ από την εξαέρωση; Ακολουθεί τη γραμμή Βενιζέλου! Όταν ένα τόσο μικρό κόμμα δεν αντιλαμβάνεται ότι η σύμπλευσή του με τη Ν.Δ. δεν το ωφελεί αλλά αυτό επιμένει, η μοναδική εξήγηση που απομένει είναι, ότι υπάρχουν τόσο μεγάλες εξαρτήσεις από διαφορετικά κέντρα που απειλούν όχι τόσο την υπόσταση του χρεοκοπημένου ΠΑΣΟΚ αλλά την υπόσταση και το όποιο πολιτικό μέλλον των ίδιων των στελεχών του.
ΚΑΙ ΕΝΩ ο Στ. Θεοδωράκης έχει τη δυνατότητα να παζαρέψει με τον Κ. Μητσοτάκη και να ενταχθεί στη Ν.Δ. για να επιβιώσει, η κ. Γεννηματά κινδυνεύει να συρρικνώσει το ΠΑΣΟΚ ακόμα και σε ποσοστά κάτω από το όριο εισόδου στη Βουλή. Της το έχουν επισημάνει πολλοί, και μάλιστα αρκετοί δημοσίως. Η παλινόρθωση των σχημάτων και των συνεργασιών της κρίσης, είναι εξαιρετικά δύσκολο να γίνει αποδεκτή στη συνείδηση του ελληνικού λαού.
ΜΕ ΛΙΓΑ λόγια, το πολιτικό σκηνικό οδεύει σε έναν διπολισμό όπου στην Αριστερά ηγεμονεύει ο ΣΥΡΙΖΑ και στη Δεξιά η Ν.Δ. Μπορούν ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι και άλλες πολιτικές δυνάμεις που αυτοχαρακτηρίζονται κεντροαριστερές να δημιουργήσουν έναν νέο φορέα ανεξάρτητο και αναμάρτητο; Δύσκολο έως ακατόρθωτο να γίνει ελκυστικός ένας τέτοιος φορέας που να πουλάει ανανέωση με Βενιζέλο, Λοβέρδο, Σκανδαλίδη και την υπόλοιπη παλιοπαρέα. Ανανέωση σημαίνει νέα πρόσωπα νέες ιδέες, λιγότερες εξαρτήσεις. Και μια τέτοια ανανέωση, είναι ιδιαιτέρως αμφίβολο αν μπορεί να γίνει και να υλοποιηθεί επιτυχώς από την κ. Γεννηματά, και αυτό γίνεται αντιληπτό από όλους τους ενδιαφερομένους
ΟΛΑ ΑΥΤΑ ισχύουν σήμερα. Αν γίνουν εκλογές αύριο. Αν η κυβέρνηση Τσίπρα καταφέρει και ανατάξει την ελληνική οικονομία, αν παραχθεί ο απαιτούμενος εθνικός πλούτος για την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους και γίνουν οι προοδευτικές τομές, ίσως τίποτα από όλα αυτά δεν θα έχει την ίδια ανάγνωση το 2019.
ΥΓ.: «Η αστυνομική επιχείρηση εκκένωσης καταλήψεων στέγης στη Θεσσαλονίκη μάς βρίσκει αντίθετους. Η ποινικοποίηση εγχειρημάτων αλληλεγγύης συνιστά πρακτική που δεν έχει καμία σχέση με τις αρχές και τις αξίες της Αριστεράς» αναφέρει το Γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ. Ερώτημα: Στις ευαισθησίες και τις αξίες της Αριστεράς, δεν έχουν θέση το κράτος δικαίου ή ισότητα απέναντι στους νόμους και η τήρηση του Συντάγματος;
