Οι ηγέτες των χωρών του ΝΑΤΟ κάθισαν για το δείπνο στο προεδρικό μέγαρο της Βαρσοβίας, την Παρασκευή, ολοκληρώνοντας μία ημέρα διαπραγματεύσεων για τη Ρωσία και υπογράμμισαν την ανάγκη να σταλεί ένα ισχυρό σήμα στο Κρεμλίνο για τη θέση της Ανατολικής Ευρώπης στην «αγκαλιά» της Ευρωατλαντικής Συμμαχίας, αναφέρεται σε δημοσίευμα των "Financial Times". Κατά τη διάρκεια των συζητήσεων, ο μόνος που έθεσε ανοιχτά θέμα αλλαγής στάσης απέναντι στη Ρωσία ήταν ο Έλληνας πρωθυπουργός. Νωρίτερα είχε τοποθετηθεί και ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Φρανκ Βάλτερ Στάινμαϊερ, ο οποίος κατηγόρησε το NATO ότι προκαλεί με τις πρόσφατες ασκήσεις που έκανε στην Πολωνία, ενώ την παραμονή της συνόδου ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ είπε ότι η Ρωσία θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ως εταίρος και όχι ως εχθρός.
ΟΜΩΣ εδώ έχουμε να κάνουμε με τη διαχρονική αρχιτεκτονική των ΗΠΑ να απομονώσουν τη Ρωσία, τόσο από την Ευρώπη όσο και από την Ασία, στο πλαίσιο της παγκόσμιας κηδεμονίας από το αμερικανικό κέντρο. Η αμερικανική εξωτερική πολιτική χρειάζεται αντίπαλο για να διατηρήσει τη στρατιωτική της υπεροχή, με την οποία κηδεμονεύει εργολαβικά την Ευρώπη. Και ο αντίπαλος, κόκκινος ή μπλε δεν έχει καμία σημασία, ήταν και είναι η Ρωσία. Διότι αν η Ε.Ε. προσεγγίζει τη μεγαλύτερη σε έκταση χώρα του κόσμου, τότε οι ισορροπίες μπορεί να αλλάξουν και η αμερικανική εργολαβία, σε ό,τι αφορά την άμυνα, να είναι περιττή. Αυτό, όμως, είναι επικίνδυνο διότι μπορεί να δημιουργήσει δυναμική για τη δημιουργία νέου ισοδύναμου πόλου στην παγκόσμια σκακιέρα. Η συγκεκριμένη αρχιτεκτονική για την παγκόσμια επικυριαρχία των ΗΠΑ έχει περιγραφεί σε δύο εξαιρετικά βιβλία από τον Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι και τον Χένρι Κίσιγκερ. Για να ελεγχθεί η Κίνα και να περιοριστεί η πολιτική ισχύς της στην Ασία, πρέπει πρώτα να χειραγωγηθεί και να απομονωθεί η Ρωσία.
Η Ε.Ε., λοιπόν, είχε την άδεια της Ουάσιγκτον για την οικονομική της Ένωση, απαγορεύονται όμως οι φιλοδοξίες για αυτονόμησή της στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής και της άμυνας. Οι πιέσεις της για τη βίαιη είσοδο των ανατολικών χωρών στην Ε.Ε., παρ' ότι δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις, ασκήθηκαν για να αλλάξει πολιτικά ο συσχετισμός δυνάμεων στην Ένωση, αφού όλες σχεδόν οι νέες χώρες είναι πολιτικά απόλυτα ελεγχόμενες από τις ΗΠΑ. Οι πειρασμοί της Γερμανίας και της Γαλλίας για αμυντική ανεξαρτησία της Ε.Ε. απαγορεύονται.
ΟΣΟ για τα επιχειρήματα που αναπτύσσονται για της εξ ανατολών απειλές, αν και είναι αστεία, η υπερδύναμη δεν έχει κανένα πρόβλημα. Αξιοποιώντας τον κίνδυνο της παγκόσμιας ισλαμικής τρομοκρατίας, φοβίζει τους πολίτες, αφαιρεί δημοκρατικές ελευθερίες ελέγχοντας ασφυκτικά και τα μεγάλα διεθνή ΜΜΕ. Ελπίζω να θυμάστε τον αλήστου μνήμης πρόεδρο Μπους (τζούνιορ) που πίεζε για την εγκατάσταση πυραύλων στην Τσεχία και την Πολωνία με το επιχείρημα ότι από εκεί θα αντιμετωπιζόταν πιθανή πυραυλική επίθεση από το Ιράν! Ο πρόεδρος Ομπάμα, όμως, είναι σοβαρός. Επιβάλλει, πέρα από τα πυραυλικά συστήματα και στρατιωτική παρουσία νατοϊκών δυνάμεων σε όλα τα βόρεια σύνορα της Ρωσίας, χωρίς να κρύβεται.
ΑΣΦΑΛΩΣ υπάρχει επιχείρημα. Η προσάρτηση της Κριμαίας, παρ' ότι ο πληθυσμός της αποφάσισε με δημοψήφισμα, σε ποσοστό 96,6%, να ενταχθεί στη Ρωσία, θεωρείται πράξη παράνομη, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Το οποίο διεθνές δίκαιο επιτρέπει την υπεράσπιση των αμερικανικών συμφερόντων όπου γης! Και όπου δεν το επιτρέπει (π.χ. Ιράκ), τόσο το χειρότερο για το διεθνές δίκαιο. Καμία σημασία δεν είχε το διεθνές δίκαιο για τις ΗΠΑ όταν βούτηξε από τη Σερβία το Κοσσυφοπέδιο για να γίνει το οικόπεδο της μεγαλύτερης αμερικανικής βάσης στην Ευρώπη και διεθνές κέντρο λαθρεμπορίου.
ΑΥΤΟΣ είναι ο κόσμος σήμερα, αυτοί είναι οι συσχετισμοί, και δεν είναι καθόλου εύκολο με βάση την αμερικανική επιρροή στις περισσότερες χώρες της Ε.Ε. να αλλάξουν τα πράγματα γρήγορα. Η Γερμανία και η Γαλλία δεν έχουν τα κότσια και κυρίως τη συμπάθεια των Eυρωπαίων πολιτών για να τολμήσουν και να πετύχουν την πολιτική ολοκλήρωση της Ε.Ε. Εντός αυτού του πλαισίου, δεν ήταν καθόλου εύκολο αυτό που τόλμησε ο Έλληνας πρωθυπουργός στη σύνοδο του ΝΑΤΟ, εννοώντας και στα λόγια, την ανάπτυξη ανεξάρτητης και πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής με βάση τα συμφέροντα της χώρας.
