Οι συναλλαγές στην ελληνική οικονομία γίνονται εδώ και χρόνια, ως επί το πλείστον, με μεταχρονολογημένες επιταγές. Αυτό το μοναδικό στην Ευρώπη φαινόμενο των πληρωμών αύριο και μεθαύριο έως ποτέ, εκτός από άδικο και εκμεταλλευτικό, πολλαπλασιάζει και διασπείρει τους κινδύνους καταστροφών πολλών επιχειρήσεων και επαγγελματιών, όπως θα προκύψει από το κανόνι του Μαρινόπουλου αν δεν βρεθούν σοβαρές λύσεις. Αυτό το φαινόμενο, που επέβαλε κυρίως το λιανικό εμπόριο, έλαβε τρομακτικές και απειλητικές διαστάσεις με την άδεια των πολιτικών αρχών. Το 2011, για παράδειγμα, οι ακάλυπτες επιταγές και συναλλαγματικές ξεπέρασαν τα 2,5 δισ. ευρώ, ενώ ο αριθμός τεμαχίων ξεπέρασε τα 300.000. Και όλα αυτά, ενώ η ακάλυπτη επιταγή θεωρείται από τον νόμο ποινικό αδίκημα!
ΣΤΗΝ περίπτωση του Μαρινόπουλου, η Δημόσια Διοίκηση έχει τεράστιες ευθύνες διότι από το 2012 η συγκεκριμένη επιχείρηση έπαψε να δημοσιεύει τον απαραίτητο από τον νόμο ετήσιο ισολογισμό. Αυτό δεν το πρόσεξε ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Ν.Δ., που αμέσως μετά τη χρεοκοπία έσπευσαν να κατηγορήσουν αποκλειστικά τη σημερινή κυβέρνηση, παρότι θιασώτες των νόμων της αγοράς! Ας είναι, κακό του κεφαλιού τους. Το θέμα είναι η διασπορά των χρεών. Από το 1,8 δισ. των οφειλών περί τα 300 εκατομμύρια είναι κόκκινα δάνεια προς τις τράπεζες. Περίπου 700 εκατομμύρια είναι τα χρέη προς τους προμηθευτές, πάνω από 100 εκατομμύρια οι φορολογικές και ασφαλιστικές υποχρεώσεις. Δηλαδή, τα χρέη έτρεχαν, τα καμπανάκια βάραγαν μανιωδώς τουλάχιστον από το 2012, αλλά δυστυχώς κανείς δεν αντέδρασε για να περιοριστούν οι καταστροφές.
ΕΠΕΙΔΗ στην αγορά υπάρχουν βάσιμες υποψίες ότι από ένα σημείο και μετά, ειδικά μετά την αποχώρηση της γαλλικής Carrefour από το συνεταιριστικό σχήμα, η ιδιοκτησία της Μαρινόπουλος είχε αποφασίσει, όπως προκύπτει από την συμπεριφορά της στις πληρωμές, να βαρέσει το κανόνι εξασφαλίζοντας το μέλλον της, είναι ιερή -θα μπορούσε να πει κανείς- υποχρέωση των ελεγκτικών αρχών να ξεσκονίσουν τα περιουσιακά στοιχεία των ιδιοκτητών της, οπουδήποτε και αν έχουν κρυφτεί αυτά. Έχουν ιερή υποχρέωση απέναντι και στους 13.000 εργαζόμενους στην αλυσίδα, που έπεσαν θύματα.
ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ που προκύπτει είναι ότι η οικονομία χρειάζεται τάχιστα εκσυγχρονισμό και νέους κανόνες που να τηρούνται. Η πατέντα των ακάλυπτων επιταγών πρέπει να λάβει, σταδιακά έστω, τέλος. Είναι δυνατόν το λιανικό εμπόριο να εκβιάζει τις μικρές και μεσαίες, κατά κανόνα, προμηθεύτριες επιχειρήσεις έχοντας την ιδιοκτησία των ραφιών, πληρώνοντας με μεταχρονολογημένες επιταγές ενός χρόνου, εισπράττοντας τοις μετρητοίς την αξία της παραγωγής των αγροτών, των κτηνοτρόφων και των βιομηχανιών τροφίμων;
ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ δεν είναι, χρειάζεται ένα σχέδιο που το πολύ μέσα σε ένα χρόνο οι πληρωμές με επιταγές θα είναι εισπρακτέες επί τη εμφανίσει στην τράπεζα. Οι συναλλαγές λιανικού εμπορίου και παραγωγών πρέπει να καθοριστούν και να ελέγχονται. Η απειρία της κυβέρνησης δεν μπορεί πλέον να αποτελεί δικαιολογία, ούτε η απόσπαση της προσοχής στις κρίσιμες διαπραγματεύσεις με τους θεσμούς θα καλύπτει αενάως όλες τις αδυναμίες. Οι ανάγκες εκσυγχρονισμού σε όλα τα επίπεδα είναι ζωτικής σημασίας για το μέλλον της χώρας και την εθνική οικονομία που καλείται να σηκώσει τεράστια φορολογικά βάρη.
ΑΝ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ σηκώσει τα βάρη, τι θα σηκώσει η Δημόσια Διοίκηση και η πολιτική εξουσία; Ας καταλάβουν όλοι στην κυβέρνηση πως, αν δεν κυβερνούν αντιμετωπίζοντας όλες τις ανάγκες, το στοίχημα για τη χώρα θα χαθεί και η περίπτωση του Μαρινόπουλου, έστω και αν έρχεται από παλιά, είναι εξόχως χαρακτηριστική των κινδύνων που ελλοχεύουν, όπως απέδειξε και η χρεοκοπία της πετρελαϊκής εταιρείας διανομών Jetoil. Η χώρα βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή. Δεν έχει ξεφύγει ακόμα από τους κινδύνους και κανείς δεν γνωρίζει με ασφάλεια ποιο θα είναι το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο και οι δημοσιονομικές συνθήκες μετά την αποχώρηση της Βρετανίας.
