Ανεξαρτήτως του αποτελέσματος στο αυριανό δημοψήφισμα στη Βρετανία, το μεγάλο ερώτημα στην Ευρώπη είναι γιατί η Ε.Ε. γίνεται όλο και περισσότερο αντιπαθής στους πολίτες. Η απάντηση βρίσκεται στην ημιτελή -δημοκρατική- ολοκλήρωση της Ένωσης. Και η ημιτελής ολοκλήρωση οφείλεται στους φόβους των ΗΠΑ για την πορεία που μπορεί να λάβει η ευρωπαϊκή χειραφέτηση και στην ευκαιρία που ανακάλυψε η Γερμανία για να κυριαρχήσει και να μείνει μόνη στη θέση του μηχανοδηγού.
Η ΡΕΥΣΤΟΤΗΤΑ στο μεταπολεμικό σκηνικό στην αδύναμη τότε Ευρώπη οδήγησε στην ιδέα της Ένωσης για να περιοριστούν οι εθνικισμοί και οι ανταγωνισμοί που προκάλεσαν δύο παγκόσμιους πολέμους. Οι Αμερικανοί την ευλόγησαν και την καθοδήγησαν, αλλά ποτέ δεν θα ήθελαν να ξεφύγει από την αγκαλιά τους. Το σχέδιο προέβλεπε τη δημιουργία μιας οικονομικοπολιτικής οντότητας ως αντίβαρο στη Σοβιετική Ένωση. Πίεσαν με το δέλεαρ της κοινής αγοράς και τη διστακτική Βρετανία να πάρει μέρος για να μη μείνουν Γαλλογερμανοί κυρίαρχοι. Όμως, ενώ το ευρωπαϊκό πείραμα πήγαινε καλά και μάλιστα στη Συνθήκη της Λισσαβώνας συμπεριλήφθηκε και η ίδρυση ευρωπαϊκού στρατού, οι ΗΠΑ αντέδρασαν, φοβούμενες την απόλυτη, πολιτική κυρίως, ανεξαρτησία της Ε.Ε., που θα σήμαινε και την ουσιαστική κατάργηση του ΝΑΤΟ.
ΓΙΑ ΝΑ δημιουργήσουν ένα ευνοϊκότερο στα αμερικανικά συμφέροντα περιβάλλον στην Ε.Ε., πέτυχαν τη βίαιη διεύρυνσή της με τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, που πολιτικά ήταν απόλυτα ελεγχόμενες από την Ουάσιγκτον. Παράλληλα, η συγκυρία στην Ευρώπη με τους αφοσιωμένους στον Τζορτζ Μπους τζούνιορ ατλαντιστές Μπλέρ (Βρετανία), Αθνάρ (Ισπανία), Μπαρόζο (Πορτογαλία) και Ράσμουνσεν (Δανία) έφερε στη θέση του προέδρου της Κομισιόν τον απόλυτα ελεγχόμενο Πορτογάλο πρωθυπουργό. Η Ε.Ε. έμεινε τελικά στη νομισματική ένωση, μια ημιτελή λύση, που, αντί να ενώνει σταδιακά τις χώρες, άρχισε να δημιουργεί σοβαρές ανισότητες.
ΧΩΡΙΣ ενιαία φορολογική πολιτική και με χρηματοπιστωτικές διαφορές στα επιτόκια δανεισμού χαώδεις, ο συναγωνισμός έγινε ανταγωνισμός και μάλιστα αθέμιτος. Κερδισμένη των εξελίξεων αυτών η Γερμανία, που εκμεταλλεύτηκε τη δεσπόζουσα οικονομική παραγωγική και τεχνολογική της δύναμη (και την αδυναμία του Σαρκοζί) για να δουλέψει για τα εθνικά της συμφέροντα μέσα στην Ένωση. Ο σκληρός Σόιμπλε και οι αυστηροί Γερμανοί δεν ενοχλήθηκαν από τις παραβιάσεις της Συμφωνίας του Μάαστριχτ σε ό,τι αφορά τον υπερδανεισμό αδύναμων οικονομιών, όπως έγινε και στην περίπτωση της Ελλάδας, αφού όποιοι ελέγχουν τα χρέη μιας χώρας ελέγχουν και τη χώρα ολόκληρη. Και όσο πιο μεγάλα είναι τα χρέη τόσο μεγαλύτερος είναι και ο έλεγχος.
ΟΙ ΧΩΡΕΣ που συνέβαλαν στη διεύρυνση της Ε.Ε. και φυσικά η Βρετανία δεν ενσωματώθηκαν στο ευρωπαϊκό όραμα για ολοκληρωμένη ενοποίηση, με την Ένωση να θυμίζει όλο και πιο πολύ Βαβέλ. Ο τρόπος διαχείρισης των κρίσεων σόκαρε τους Ευρωπαίους πολίτες από τη σκληρότητα με την οποία αντιμετωπίστηκαν από το γερμανικό ιερατείο οι χώρες που επλήγησαν. Οι δεξιές δυνάμεις που κυριαρχούν στις ανατολικές χώρες και ενισχύουν τις θέσεις τους στην κεντρική Ευρώπη, νοθεύουν και απειλούν το δημοκρατικό και πολιτισμικό θεμέλιο της Ε.Ε., αρνούμενες να πειθαρχήσουν όποτε αυτές κρίνουν σκόπιμο.
Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ της Ελλάδας είναι ξεχωριστή, διότι για πρώτη φορά στα χρονικά της Ένωσης τέθηκε, από τη γερμανική πλευρά, θέμα αποβολής χώρας από την Ευρωζώνη! Το πάθος και ο φανατισμός του Σόιμπλε παρέσυραν τη γερμανική κυβέρνηση, που αγνόησε τον συμβολισμό της Ελλάδας και τις παρενέργειες από τη συμπεριφορά του υπουργού της. Σταδιακά, όλο και περισσότερο η ιδέα της ολοκληρωμένης Ένωσης ξεθώριασε και ο ευρωσκεπτικισμός άρχισε να φουντώνει.
«Πρέπει να τη διατηρήσουμε και να ενδυναμώσουμε την Ε.Ε., όχι να την καταστρέψουμε» σημείωσε καθυστερημένα ο Σόιμπλε, θορυβημένος από τις δονήσεις που έχουν προκαλέσει οι εμμονές του.
ΟΠΩΣ και να έχει, στα ευρωπαϊκά κέντρα λήψης αποφάσεων υπάρχει σοβαρός προβληματισμός για τις εξελίξεις στην Ε.Ε. Τόσο οι αντιδράσεις του Γερμανού υπουργού Εξωτερικών Φ. Β. Στάινμαϊερ, που χαρακτήρισε προκλητικές έναντι της Ρωσίας τις πρόσφατες ασκήσεις του ΝΑΤΟ, αλλά και η επαναφορά του ζητήματος δημιουργίας του ευρωστρατού από τον πρόεδρο της Κομισιόν Ζ.Κ. Γιούνκερ λαμβάνονται σοβαρά υπ' όψιν.
