Αλήθεια, άκουσε κανείς εκείνη τη μεγάλη κουβέντα του Ματέο Ρέντζι;
Ή την πληροφορήθηκε με κάποιον τρόπο;
Ότι «ο Αλέξης Τσίπρας έφερε τον αριστερό άνεμο στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο».
Αλλά τι ρωτάω κι εγώ;
Πώς να την ακούσει και από πού να την πληροφορηθεί;
Αφού τα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια την αγνόησαν επιδεικτικά.
Ούτε στα ψιλά.
Και για τις περισσότερες εφημερίδες δεν υπήρξε ποτέ.
Πώς το 'λεγε παλιά το ΚΚΕ;
Είδηση είναι ό,τι συμφέρει τον λαό.
Ε, λοιπόν, εν προκειμένω, είδηση είναι ό,τι συμφέρει τ’ αφεντικά μας.
Και η πάσα αντι-ΣΥΡΙΖΑ εκδοχή, βεβαίως - βεβαίως.
Ή μήπως μάθατε ότι ο Δραγασάκης δικαιώθηκε πανηγυρικά, δικαστικά εννοείται.
Απέναντι στις συκοφαντίες της εφημερίδας «Παραπολιτικά».
Και ο Μάρδας, ομοίως δικαστικά, έναντι της “Bild”.
Ξέρετε, της γερμανικής δημοσιογραφικής όψης του απόλυτου κιτρινισμού.
Και λίγα σου λέω.
Εντάξει, παιδιά, δεν πειράζει, καλή καρδιά.
Μην τρελαθούμε κιόλας, δέκα άνθρωποι φτάνουν και περισσεύουν για να δημιουργήσουν επεισόδια οπουδήποτε, οποτεδήποτε.
Κατά του Πολάκη, του Κατρούγκαλου, του Φίλη, του όποιου.
Και τόσοι είναι πάνω - κάτω στις περισσότερες των περιπτώσεων.
Γνωστής, πασίγνωστης πατέντας δε.
Το ίδιο, φυσικά, ίσχυε και άλλοτε, με τους προηγούμενους.
Δεν υπάρχει άραγε διαφορά του τότε με το τώρα, θα ρωτήσει κανείς.
Και βέβαια υπάρχει, και παραϋπάρχει.
Τότε οι σχολιαστές των καναλιών έβγαζαν αφρούς.
Αποδοκίμαζαν μετά βδελυγμίας τις αντιδημοκρατικές συμπεριφορές.
Και τις εκδηλώσεις βίας, απ’ όπου κι αν προέρχονται.
Σήμερα τις υπερπροβάλλουν περιχαρείς.
Γελάνε και τα μουστάκια τους.
Τελικά δεν υπάρχει πεπονόφλουδα που να μην πάνε να την πατήσουν κάποιοι συριζαίοι.
Όπως εκείνοι που την είδανε ξαφνικά σπόνσορες των νεο-αγανακτισμένων του «Παραιτηθείτε».
Ξέρεις, των ακομμάτιστων του Άδωνι και του Χειμωνά.
Σπόνσορες, χορηγοί, τελάληδες, προπαγανδιστές, επικοινωνιολόγοι.
Διαφορετικά ούτε η μάνα τους θα το μάθαινε.
Γι' αυτό σου λέω.
Αν τελικά το μακελειό του Ορλάντο, λειτουργήσει υπέρ του Ντόναλντ Τράμπ.
Όπως πολλοί προβλέπουν ή φοβούνται.
Ζήτω που καήκαμε.
Από τη Μαδρίτη πάντως έρχονται καλά μηνύματα.
Και να δεις που θα επιβεβαιωθούν.
Τόλμησε, που λέτε, ο Θεοχαρόπουλος της ΔΗΜ.ΑΡ. (και της Δ.Σ.) να τα βάλει με τον Μπέο.
Τον έκπτωτο δήμαρχο Βόλου.
Οπότε, εκτός από τα γαλλικά (για προχωρημένους) του ίδιου του πρώην.
Του την έπεσε χοντρά και ο τοπικός βουλευτής της Ν.Δ.
Να τον χαίρεται ο Μητσοτάκης, κι αυτόν και τον Μπέο.
Έγραψε, ζωγράφισε ο Μουρούτης, το δεξί (το πολύ δεξί) χέρι του Σαμαρά, θυμάστε.
Κηρύσσοντας εθνικό πένθος για την επέτειο ενός χρόνου από το λουκέτο στη ΝΕΡΙΤ!!!
Είναι εκεί όπου το πολιτικό θράσος πάει για νέα ρεκόρ, ασύλληπτα στον ανθρώπινο νου.
Πάνω από ένα εκατομμύριο Γάλλοι διαδηλώνουν καθημερινά για την περιφρούρηση των εργασιακών τους δικαιωμάτων.
Εν μέσω EURO δε!
Σκέψου, λέει, να γινόταν κάτι τέτοιο εδώ σε μας.
Θα θρηνούσαν και θα ολοφύρονταν οι τηλεσχολιαστές.
Ότι κακό που το πάθαμε, καταστρέφεται ο τουρισμός μας.
Όχι τώρα βέβαια, αλίμονο.
Παλιά, επί της βασιλείας των δικών τους παιδιών.
Δεν ξέρω αν «χαλιούνται» κάποιοι συριζαίοι με τους ύμνους των Γερμανών για τον Τσακαλώτο.
Ή με τα εγκώμια για τον Τσίπρα του Ντάισελμπλουμ, του Σουλτς, του Γιούνκερ και κάμποσων ακόμη της ευρωπαϊκής ελίτ.
Το βέβαιο πάντως είναι ότι δικαιώνεται ο Κυριάκος.
Ο οποίος παίρνει όρκο πως η κυβερνητική αξιοπιστία έναντι των εταίρων και δανειστών κινείται υπό το μηδέν.
Επ’ αυτής δε της βεβαιότητάς του έχει οικοδομήσει ολόκληρη τη στρατηγική του.
Στρατηγική του Κυριάκου, λέμε τώρα...
Να θυμηθούμε ότι ο Τσίπρας, με το που ανέλαβε τον Γενάρη του 2015, μιλούσε για τα εξωπραγματικά πρωτογενή πλεονάσματα, τα απαιτούμενα;
Να θυμηθούμε και ότι κατόρθωσε να τα χαμηλώσει σημαντικά;
Ε, λοιπόν, έρχονται σήμερα ο Στουρνάρας από τη μια και ο Ντάισελμπλουμ από την άλλη και προαναγγέλλουν το περαιτέρω κούρεμά τους για μετά το 2018.
Ως μη ρεαλιστικών.
Η δικαίωση, ξέρετε, έστω και με χρονοκαθυστέρηση, είναι κάτι.
Α ναι, είναι κι ο Χαρδούβελης που μας απεκάλυψε, λίαν προσφάτως, ότι επί Σαμαροβενιζέλων πηγαίναμε για 4% και βάλε.
Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε δηλαδή.
Δύο γκρίζα φαντάσματα πλανώνται σήμερα πάνω από την Ευρώπη.
Η απειλή του Brexit από τη μια και η τρομοκρατία από την άλλη.
Α, ναι, κι ένα τρίτο, το προσφυγικό, που κοντεύουμε να το ξεχάσουμε.
Το πιο σκούρο, όμως, το κατάμαυρο φάντασμα, που συνιστά διαρκή απειλή για την Ευρώπη.
Ήταν και παραμένει η λιτότητα.
Αυτή η απερίγραπτη στον παραλογισμό της, και όλως ανιστόρητη βεβαίως, διαρκής επιθετικότητα κατά των λαών.
Και των δικαιωμάτων του, των στοιχειωδέστερων.
Κόντρα στην ίδια τη φύση του ανθρώπου.
Άσε που κάποια από τα προηγούμενα έχουν σ’ αυτό ακριβώς τη ρίζα τους...
