ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ
Μετά την πτώση της χούντας είχα παρακολουθήσει μια σειρά συνδικαλιστικών μαθημάτων στο ΚΚΕ ως εργαζόμενος στον "Ριζοσπάστη". Στην προσπάθειά του να ελέγξει τις τυφλές αριστερίστικες απεργιακές κινήσεις, η αποτυχία των οποίων απογοήτευε τους εργαζόμενους και αποσυσπείρωνε τα άπειρα σωματεία που ρίσκαραν μπαμ και κάτω σε απεργία ή και σε κατάληψη, η ηγεσία του ΚΚΕ επιχείρησε να θέσει τις βάσεις για σοβαρά μαζικά ταξικά σωματεία που θα προσέλκυαν όσο το δυνατόν περισσότερους εργαζόμενους σε αυτά.
ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ αυτά τα θυμάμαι ακόμα. Όταν σχεδιάζεται μια απεργία πρέπει να υπάρχουν σοβαρά και πειστικά αιτήματα. Πρέπει να σταθμίζουμε πόσα από αυτά είναι ρεαλιστικά, μπορούν δηλαδή να ικανοποιηθούν, ενώ ταυτόχρονα από την αρχή προετοιμαζόμαστε για την ανάγκη συμβιβασμών ή και υποχωρήσεων που θα αποτρέπουν τον χαρακτηρισμό της ήττας στο τελικό αποτέλεσμα. Πρέπει να λαμβάνουμε υπόψιν και το κόστος της απεργίας σε άλλους κλάδους. Πριν από κάθε απεργία καλό είναι να υποβάλλονται στην εργοδοσία ή την διεύθυνση της επιχείρησης τα αιτήματα και να γίνεται διαβούλευση. Πρέπει, αν θέλουμε να έχουμε την συμπαράσταση της κοινωνίας και των άλλων εργαζόμενων, να έχει αναλυθεί ο δίκαιος χαρακτήρας των αιτημάτων, ώστε να αποσπούν κατανόηση και συμπαράσταση. Οφείλουμε να δημιουργούμε απεργιακά ταμεία για την ενίσχυση των ασθενέστερων συναδέλφων από την εργασία των οποίων εξαρτώνται πολυμελείς οικογένειες. Αν μια φορά η νίκη απαιτεί συνδικαλιστική τέχνη, άλλο τόσο ή και ακόμα και περισσότερο, είναι συνδικαλιστική τέχνη να αποφεύγεις τη συντριβή και τη διάλυση.
ΑΦΟΡΜΗ γι' αυτόν τον πρόλογο, ορισμένες απεργίες που τα αιτήματά τους είναι αδύνατον να ικανοποιηθούν. Για παράδειγμα. Η Ομοσπονδία Συλλόγων Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας κήρυξε πενθήμερη απεργία από τη Δευτέρα έως την Παρασκευή διαμαρτυρόμενη για την ψήφιση από τη Βουλή των προαπαιτούμενων που περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων την παραχώρηση των περιφερειακών αεροδρομίων και την αναδιοργάνωση της ΥΠΑ. Αν θεωρητικά νικήσουν, η χρεοκοπημένη μας χώρα χάνει τη συμφωνία αναχρηματοδότησης και καταρρέει ανοίγοντας για τα καλά θέμα Grexit, αφού η συμφωνία έχει υπογραφεί και είναι προαπαιτούμενο, από την προηγούμενη κυβέρνηση μάλιστα. Νικάνε, κρατάνε τα αεροδρόμια και χάνουμε όλοι οι άλλοι τη χώρα! Πείτε μου, σας παρακαλώ, με ψυχραιμία. Είναι αυτό σοβαρό συνδικαλιστικό αίτημα, δύο μήνες μετά (!) την υπογραφή της συμφωνίας και στην έναρξη της τουριστικής περιόδου, που τόσα περιμένουν όλοι σχεδόν οι παραγωγικοί κλάδοι και η εθνική οικονομία;
ΠΑΜΕ τώρα στους εργαζόμενους στα λιμάνια του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης. Συνεχίζουν με επαναλαμβανόμενες 48ωρες απεργίες διαμαρτυρόμενοι για την πώληση της πλειοψηφίας του μετοχικού κεφαλαίου των οργανισμών διαχείρισης των δύο λιμανιών. Παράλληλα περιμένουν απάντηση για την διασφάλιση των θεσπισμένων απεργιακών σχέσεων, αφού υπάρχει και η δέσμευση του πρωθυπουργού, όπως σημειώνουν. Η συμφωνία αυτή μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και του κινεζικού γίγαντα των θαλασσίων μεταφορών COSCO έχει υπογραφεί εδώ και δύο μήνες! Είναι αυτονόητο πως δεν μπορεί να ακυρωθεί χωρίς ανυπολόγιστο οικονομικό και πολιτικό κόστος, και μάλιστα για μια χώρα που έχει ανάγκη τις ξένες επενδύσεις και τα αντισταθμιστικά οφέλη (π.χ. εξαγωγές στην Κίνα) και τις συνεργασίας που δημιουργούν θέσεις εργασίας και προστιθέμενη αξία στις παρεχόμενες υπηρεσίες.
ΚΑΤΑ συνέπεια, το πώς και σε τι καθεστώς θα λειτουργήσουν τα λιμάνια η ευθύνη είναι της εκλεγμένης δημοκρατικά κυβέρνησης που είναι υποχρεωμένη πάντα να λαμβάνει υπ' όψιν το γενικότερο εθνικό συμφέρον. Απεργίες κατά τη συμφωνίας, γίνονται πριν τη συμφωνία. Μετά, δεν είναι συνδικαλιστικός αγώνας. Είναι απόλυτα πολιτικός. Κατά συνέπεια, η απεργία, με δυσβάστακτο κόστος για τη βιομηχανία του τουρισμού που απασχολεί εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους, θα μπορούσε να αποφευχθεί και οι διαβουλεύσεις να επικεντρωθούν στο πραγματικά δίκαιο θέμα των εργασιακών σχέσεων.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ. Σήμερα, μετά από τόσα χρόνια δημοκρατίας, πολλά σωματεία παραβιάζουν όλους τους κανόνες συνδικαλιστικής δράσης, λειτουργώντας ως ΔΕΚΟ, απόλυτα συντεχνιακά με τη σιγουριά της μονιμότητας και αδιαφορώντας προκλητικά για τις συνέπειες στην κοινωνία και σε άλλους κλάδους εργαζομένων. Πλην όμως το σοβαρό και υπεύθυνο ΚΚΕ που θυμάμαι δεν υπάρχει πλέον. Στράφι πήγαν τα συνδικαλιστικά μαθήματα! Το νέο μάθημα είναι: μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση.
