ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ
Τη Δευτέρα το πρωί συνάντησα ένα φίλο και γείτονα. "Πού είσαι εσύ και χάθηκες;", τον ρώτησα. "Σπίτι είμαι, για να καταφέρω να ζω με 450 ευρώ προσωρινή σύνταξη εδώ και ένα χρόνο. Από τον άλλο μήνα, που θα μπουν άλλα 200 ευρώ στη σύνταξη θα με βλέπεις κάπου - κάπου. Μπορείς να μου πεις, με αυτό το εισόδημα, πώς θα πληρώσω τον ΕΝΦΙΑ; Καθίσαμε για ένα καφέ και άρχισα τις ερωτήσεις. Ο συγκεκριμένος φίλος βγήκε στη σύνταξη στα μέσα του 2015. Το ποσό που λαμβάνει είναι το 80% της σύνταξης από τα 25 χρόνια εργασίας ως τεχνικός αυτοκινήτων, πολιτικό προσωπικό στο Πεντάγωνο. Τα 200 ευρώ που του παρακρατούσαν ήταν αναδρομικές αλλαγές σε μισθολόγια του Δημοσίου.
ΕΚΤΟΣ, όμως, από το Δημόσιο, έχει αλλά 10 χρόνια εργασίας με ασφάλιση ΙΚΑ και 8 με ασφάλιση ΤΕΒΕ. Από αυτά τα δύο ταμεία δεν λαμβάνει κανένα ποσοστό. Στο ΤΕΒΕ του είπαν ότι δεν θα αργήσει πολύ η εκκαθάρισή του. Όμως, μόλις ολοκληρωθεί, δεν θα λάβει κάποιο μερίδιο, αλλά θα σταλεί ο φάκελός του στο ΙΚΑ. Στο ΙΚΑ, όπου ρώτησε πρόσφατα, η αρμόδια υπάλληλος -ενοχλημένη από τους τόσο αδαείς και βιαστικούς πολίτες- του είπε, πολύ εκνευρισμένη, να ξαναρωτήσει στα μέσα του 2017 μήπως ξέρουν σε ποιον έχει ανατεθεί η περίπτωσή του. Η δικαιολογία που ακούμε όλοι, είναι πλέον κλισέ. "Τι θέλετε να κάνουμε, κύριέ μου; Είμαστε πολύ λίγοι, οι υποθέσεις πολλές και δεν προλαβαίνουμε να τις περαιώσουμε στην ώρα τους.
ΕΙΝΑΙ πράγματι λίγοι οι υπάλληλοι που εργάζονται στα τμήματα έκδοσης των συντάξεων; Αν είναι λίγοι, ακολουθεί το δεύτερο ερώτημα. Τι έκανε και, κυρίως, τι πρόκειται να κάνει η σημερινή κυβέρνηση που ετοιμάζεται να πέσει με ορμή στη μάχη της καθημερινότητας; Μήπως οι υπάλληλοι είναι λίγοι, και συμφέρει να μένουν λίγοι ώστε να καθυστερούν οι υποθέσεις και μαζί οι εκταμιεύσεις των χρημάτων για λόγους οικονομίας; Μέγα λάθος με υψηλό πολιτικό κόστος, αφού ο απλός πολίτης ακούει εδώ και χρόνια την ίδια δικαιολογία. Είμαστε λίγοι, τι να κάνουμε, πέστε το στην κυβέρνηση να φέρει και άλλους.
ΑΝ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ θέλει πίστωση χρόνου ώστε να ομαλοποιήσει τις οικονομικές ροές προς τους συνταξιούχους, να βγει και να το πει. Οφείλει όμως τάχιστα να ενισχύσει, από τα δεκάδες οικονομικά προγράμματα που τρέχουν, τις συγκεκριμένες υπηρεσίες, ώστε σε ένα χρόνο να υπάρχει υποχρεωτικά εκκαθάριση. Αν η εκταμίευση χρειάζεται περισσότερο χρόνο, οι συνταξιούχοι με την προσωρινή, έχοντας ένα έγγραφο πως αυτή θα είναι η σύνταξή τους, και τόσα τα αναδρομικά, μπορούν να έχουν ασφαλή δανειοληπτική δυνατότητα από τον τραπεζικό τομέα για το χρονικό διάστημα της καθυστέρησης για να ζήσουν όσο φυσιολογικά μπορούν σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες. Τόσο δύσκολο είναι να είσαι ειλικρινής με την κοινωνία;
ΠΑΜΕ τώρα και στη συμπεριφορά των υπαλλήλων στα ασφαλιστικά ταμεία, μιας και γι' αυτά συζητάμε. Όταν ένας υπάλληλος δεν μπορεί να αντέξει την αγωνία του απλού ανθρώπου και χάνει την ψυχραιμία του και ακόμη περισσότερο γίνεται αγενής, δεν μπορεί και δεν πρέπει να κάνει άλλο τη συγκεκριμένη εργασία. Στο πρόσωπό του, ο απλός πολίτης βλέπει το κράτος του. Και βλέπει τη σκληρότητα, την αγένεια και την περιφρόνηση. Και δίκαια οργίζεται. Κάθε δουλειά έχει κανόνες και υποχρεώσεις. Κάθε δουλειά στον ιδιωτικό τομέα πρέπει να αξιολογείται και να βαθμολογείται ώστε ο καλός υπάλληλος να ανταμείβεται ως παράδειγμα προς μίμηση. Αν όλα αυτά, που έπρεπε να έχουν λυθεί εδώ και πολλά χρόνια, είναι ζητούμενα υψηλής δυσκολίας, η μάχη της καθημερινότητας δεν πρόκειται να κερδηθεί γρήγορα.
ΜΙΛΗΣΑΜΕ για μόνο μία περίπτωση κακής λειτουργίας του κρατικού τομέα. Ίσως να μην είναι και από τις πλέον χαρακτηριστικές. Η αξία της αναφοράς γίνεται διότι δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι τα τελευταία χρόνια βιώνουν την ίδια γραφειοκρατία, τις ίδιες συμπεριφορές, χωρίς κανείς να ζητάει συγγνώμη για τις ταλαιπωρίες. Και αν αυτό συνεχιστεί επί μακρόν, οι απλοί άνθρωποι που κρίνουν από τα συμβαίνοντα στη ζωή τους, θα λένε ότι όλοι ίδιοι είναι τελικά. Είναι; Απόδειξη!
