ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ
Η συμφωνία στο Eurogroup σίγουρα θα δώσει στην Ελλάδα μια πολυπόθητη περίοδο σταθερότητας και αναμένεται να οδηγήσει σε σημαντική χαλάρωση των χρηματοοικονομικών συνθηκών, καθώς η κυβέρνηση λαμβάνει τις καθυστερούμενες οφειλές και οι τράπεζες αποκτούν πρόσβαση σε φθηνότερη χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, υπογραμμίζει σε ανάλυσή του στη "WSJ" ο Σάιμον Νίξον και συνεχίζει λέγοντας πως η Αθήνα έχει επίσης δεσμευτεί σε ορισμένες μεταρρυθμίσεις που θα βελτιώσουν το επιχειρηματικό περιβάλλον και θα ενισχύσουν την εμπιστοσύνη, με τις αλλαγές αυτές να αφορούν, μεταξύ άλλων, τον τρόπο που οι τράπεζες διαχειρίζονται τα επισφαλή δάνεια, το σύστημα πρόνοιας και το φορολογικό σύστημα.
ΞΕΚΙΝΗΣΑΜΕ με την κρίση ενός ουδέτερου παρατηρητή, για να συνεχίσουμε με τη γνώμη του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, του κ. Μητσοτάκη, που δήλωσε για τη συμφωνία ότι: "Τα δώσαμε όλα χωρίς να πάρουμε τίποτα". Τι να πει κανείς; Φαίνεται πως μια διατύπωση του τύπου "δώσαμε περισσότερα από ό,τι λάβαμε" δεν κρίθηκε αρκούντως αντιπολιτευτική και προτιμήθηκε μια κρίση που διατυπώνεται από τους φανατικότερους των εξωκοινοβουλευτικών γκρουπ. Διότι οι δόσεις ύψους 10,3 δισ. ευρώ έως τον Σεπτέμβριο δεν είναι ψίχουλα και ο "κόφτης" για αποπληρωμή του χρέους έως το 15% του ΑΕΠ σε ετήσια βάση (όταν πριν πληρώσαμε έως και 25% του ΑΕΠ σε ετήσια βάση) σίγουρα δεν είναι στην κατηγορία τίποτα. Δυστυχώς, για ακόμη μια φορά η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ακολούθησε τη δεξιά των Μητσοτάκηδων (Κυριάκος + Ντόρα) ακόμα και στη φρασεολογία. Μάλιστα, το γεγονός αυτό έκανε πολλούς να υποπτεύονται ότι τις ανακοινώσεις των δύο κομμάτων τις γράφει το ίδιο πρόσωπο... Δεν είναι όμως αυτά τα σοβαρά ζητήματα της επόμενης μέρας.
ΚΑΙ Η ΕΠΟΜΕΝΗ μέρα βρίσκει τις παραγωγικές δυνάμεις στην αφετηρία μιας νέας επανεκκίνησης για την ανάπτυξη. Οι παράγοντες της βιομηχανίας, όπως τοποθετήθηκαν σε πρόσφατο συνέδριο, έθεσαν ως αναγκαία προϋπόθεση για τον δύσκολο αγώνα που έχουμε όλοι μπροστά μας την ανάγκη πολιτικής σταθερότητας. Τα χρόνια της κρίσης, οι επιχειρήσεις έχουν υποστεί μεγάλες ζημίες και δεν είναι καθόλου εύκολο να πάρει η μηχανή μπροστά μόνο με μία διαταγή. Το αίτημα όλων ήταν να γίνει το κράτος έμπρακτος σύμμαχος της παραγωγής, καθώς οι νομοθεσίες και το ρυθμιστικό πλαίσιο είναι διάσπαρτα με αντικίνητρα και αγκυλώσεις.
ΤΑ ΕΛΑΦΡΥΝΤΙΚΑ για την κυβέρνηση είναι πράγματι υπαρκτά και κατανοητά, αφού από τότε που ανέλαβε την εξουσία ξόδεψε σχεδόν όλο τον κυβερνητικό χρόνο σε μια εξαιρετικά δύσκολη διαπραγμάτευση, που είχε σαν στόχο να κλείσει η επικίνδυνη αριστερή παρένθεση. Δεν μπορούν όμως να δικαιολογήσουν από εδώ και στο εξής καθυστερήσεις και αρρυθμίες στο κυβερνητικό αναπτυξιακό έργο. Άλλωστε, ο συμβιβασμός για το χρονοδιάγραμμα του χρέους, ώστε να χρυσωθεί το χάπι στον Γερμανό υπουργό Οικονομικών, ερμηνεύεται από τους κορυφαίους παράγοντες της Ε.Ε. (Γιούνκερ, Τουσκ, Μοσκοβισί) ως μετάθεση μιας συμφωνίας που πολιτικά τουλάχιστον έχει κλείσει κι αυτό θα φανεί σύντομα από τις ενέργειες για την εξομάλυνση των πιστώσεων προς την Ελλάδα από τον Μάριο Ντράγκι και την ΕΚΤ.
ΜΕΝΟΥΜΕ λοιπόν στο μέγα ζητούμενο, την πολιτική ενότητα, ως προϋπόθεση για τη σταθερότητα και την επιτυχία. Με το σημερινό δείγμα γραφής αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο να πραγματοποιηθεί τουλάχιστον σε επίπεδο ηγεσιών. Τόσο ο κ. Μητσοτάκης όσο και η κ. Γεννηματά δείχνουν να σύρονται ακόμα από τα ξεδοντιασμένα εγχώρια διαπλεκόμενα συμφέροντα. Οι πιέσεις από τα ευρωπαϊκά κέντρα για σοβαρότητα και ρεαλισμό, παρ' ότι ισχυρές, δεν έχουν αποδώσει. Κατά συνέπεια, τουλάχιστον στο κεντρικό κομματικό επίπεδο, η ζητούμενη ενότητα δεν φαίνεται ως ρεαλιστική προοπτική. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως αυτού του είδους η ενότητα είναι αποκλειστική υπόθεση του κ. Μητσοτάκη και της κ. Γεννηματά.
Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ κόσμος της οικονομίας και της παραγωγής έχει ως φυσική ανάγκη το σταθερό πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον και διψά για δράση και προκοπή. Όλοι γνωρίζουν πως το φορολογικό πλαίσιο είναι βαρύ. Όμως αυτό, το λόγω ειδικών αναγκών πλαίσιο, πιέζει τις πλέον κερδοφόρες επιχειρήσεις, ανεξαρτήτως μεγέθους, να επενδύσουν τα καθαρά τους κέρδη. Μπορεί να μειώνονται τα άμεσα φορολογικά έσοδα από τη μία, αλλά από την άλλη αυξάνονται και σταθεροποιούνται οι θέσεις εργασίας, μεγαλώνει ο τζίρος, το διαθέσιμο εισόδημα των εργαζομένων, άρα και η ζήτηση. Ο κόσμος της εργασίας, όποια θέση κι αν κατέχει στην παραγωγική αλυσίδα, γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνει και πώς επιτυγχάνεται η ανάπτυξη. Όσοι δεν θέλουν ή δεν μπορούν να τον εκπροσωπήσουν, κακό του κεφαλιού τους.
ΟΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΕΣ δεν αποτελούνται μόνο από αφεντικά. Έχουν επιστημονικό ερευνητικό δυναμικό, τεχνίτες και ειδικευμένους πλέον εργαζόμενους, συνεργάτες και αντιπροσώπους και η πρόοδος τους αφορά εν συνόλω, όσο κι αν αυτό το σαφές πλαίσιο δεν γίνεται ακόμα κατανοητό από τους συνταξιούχους των κομματικών ταμείων και τους συνδικαλιστές των ρετιρέ, που έχασαν την επαφή με την πραγματικότητα που ζουν οι συνάδελφοί τους. Γι' αυτόν τον κόσμο μιλάμε σήμερα, διότι αυτός ο κόσμος υπάρχει. Να τον αλλάξουμε βεβαίως, αρκεί να υπάρχουν ικανότητες και συνθήκες για την απόδοση των μεταρρυθμίσεων, διότι η κατεδάφιση δεν απέχει πολύ αν δεν ξέρεις πώς γίνεται αυτό που χρειάζεται η κοινωνία.
