ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ
Η Ελλάδα επιστρέφει στην κανονικότητα και τα δείγματα αισιοδοξίας προέρχονται πλέον από όλο τον κόσμο. Ο Μάριο Ντράγκι της ΕΚΤ έσπευσε πρώτος πριν την τυπική ολοκλήρωση της συμφωνίας, να ανοίξει τη χρηματοδότηση στο Ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα. Ο επικεφαλής του ESM Κλάους Ρέγκλινγκ δήλωσε πρόθυμος το Ευρωπαϊκό Ταμείο να εξαγοράσει τα υψηλού επιτοκίου δάνεια της Ελλάδας από το ΔΝΤ, ο Ντάισελμπλουμ βεβαιώνει πως η συμφωνία θα είναι ισχυρή και θα δώσει στη χώρα αναπτυξιακή ώθηση και ο υπουργός οικονομίας των ΗΠΑ Τζακ Λιου πιέζει τους Ευρωπαίους, δηλαδή τη Γερμανία, για σημαντική μείωση του ελληνικού χρέους. Παράλληλα, ξεδιπλώνονται σημαντικές επενδυτικές πρωτοβουλίες για την αξιοποίηση των επενδυτικών προγραμμάτων που έχει στη διάθεσή της η κυβέρνηση. Ο τουρισμός πήρε πρώτος τη σκυτάλη τα μηνύματα είναι άκρως ενθαρρυντικά και η αισιοδοξία ότι η αύξηση του εθνικού εισοδήματος θα μειώσει σημαντικά τα φορολογικά βάρη είναι πλέον βάσιμη.
ΚΑΙ ΕΝΩ αυτά συμβαίνουν, το σύνολο της αντιπολίτευσης, κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής, βρίσκεται στον αέρα, έχοντας ποντάρει στην αποτυχία των διαπραγματεύσεων και στη συνεπακόλουθη πτώση της κυβέρνησης. Τόσο απλά και τόσο ξεδιάντροπα, θα μπορούσε να πει κανείς, καθ' ότι το κόστος της αποτυχίας δεν θα ήταν μόνον ή κυρίως, πολιτικό. Η απογοήτευση του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν κρύφτηκε και στη συνέντευξη που παραχώρησε στην ΕΡΤ την Τετάρτη εξέφρασε τη δυσφορία του για τη στάση των ευρωπαϊκών θεσμών που στηρίζουν την κυβέρνηση με λάθος οικονομική πολιτική. Πιο παραστατικός ο αντιπρόεδρος Άδωνις, εμφανίστηκε οργισμένος με τους Ευρωπαίους που στηρίζουν τον Τσίπρα!
ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ, η συμφωνία των θεσμών με την Ελλάδα στηρίζεται σε κεϊνσιανές αντιλήψεις με ενίσχυση της ρευστότητας και της ανάπτυξης με νέες επενδύσεις για αύξηση του εθνικού εισοδήματος. Οι φόροι, ναι μεν είναι μεγάλοι, αλλά μικραίνουν όσο η ανάπτυξη προχωράει και αυξάνεται το εθνικό εισόδημα. Αυτό ενοχλεί τον δογματικά προσηλωμένο και αφοσιωμένο στη νεοφιλελεύθερη οικονομική λογική Κυριάκο Μητσοτάκη, που, αν επιμείνει επί μακρόν, θα αντιμετωπίσει και σοβαρά εσωκομματικά προβλήματα, καθώς η Ν.Δ. δεν θα επιβιώσει με παρόμοιες στρατηγικές στην οικονομία. Ήδη κάποιοι μιλούν για τον νέο Έβερτ. Η Ελλάδα είναι μια χώρα που δεν έχει κατακτήσει κανόνες και δημοκρατική, αξιοκρατική διεύθυνση. Κατά συνέπεια ο νεοφιλελευθερισμός ως εργαλείο οικονομικής ανάπτυξης δεν μπορεί να λειτουργήσει, ούτε και λειτούργησε όσες φορές μπήκε από το παράθυρο κάνοντας το ελληνικό σύστημα, κλεπτοκρατικό.
ΕΠΙΠΛΕΟΝ, ο κ. Μητσοτάκης δεν κατάφερε να παρακολουθήσει τις ευρωπαϊκές εξελίξεις τις αλλαγές στους συσχετισμούς δυνάμεων στον σοσιαλδημοκρατικό πόλο και τις πιέσεις που αισθάνεται η Κεντροδεξιά από τα ακροδεξιά εθνικιστικά κινήματα στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη. Η κ. Μπακογιάννη, η οποία γνωρίζει πολύ καλά την αμερικανική πολιτική, δεν προσέφερε στον αδελφό της τις αναλύσεις που θα ήταν χρήσιμες για να προσαρμόσει την πολιτική του χωρίς τον κίνδυνο και της διεθνούς απομόνωσης.
ΟΙ ΕΚΤΟΣ πολιτικής εξουσίας παραγωγικές δυνάμεις του τόπου, αλλά και το ενδιαφέρον ξένων χωρών για επενδύσεις στη χώρα, απαιτούν σταθερό οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον και συνομιλητές που είναι σε θέση να διευθύνουν με ίσους και καθαρούς όρους για το αμοιβαίο συμφέρον το αναπτυξιακό γίγνεσθαι. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αν δεν βρει σύντομα τρόπο αναδίπλωσης, κινδυνεύει να χάσει και τη στήριξη των μικρομεσαίων παραγωγικών δυνάμεων που δεν αντιπροσωπεύονται από συντεχνιακά κέντρα
ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ είναι ο πολιτικός κίνδυνος απομόνωσης από την κοινωνία για το ΠΑΣΟΚ, που πλήρωσε τις πολιτικές επιλογές Σημίτη, Παπανδρέου Βενιζέλου με συρρίκνωση, η οποία αν παραμείνει επί μακρόν, θα το οδηγήσει στην εξαφάνιση ως οργανισμό άχρηστο στην κοινωνία. Η παλινδρομήσεις της κ. Γεννηματά προκαλούν σοβαρά ερωτήματα για την ελευθερία και την ανεξαρτησία που διαθέτει μέσα σε αυτό που έχει απομείνει, με έναν μικρό εταίρο χωρίς στίγμα και κυρίως δυνατότητα χρήσιμων παρεμβάσεων. Το πρόβλημα του χώρου έχει μάλιστα λάβει και διεθνείς διαστάσεις, με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία να δυσφορεί για ομηρεία του αντιπροσώπου του από την ελληνική Δεξιά. Δεν χρειάζεται πολύς κόπος και χώρος για να δει κανείς την αγωνία του Σταύρου Θεοδωράκη να πουλήσει το μαγαζί, που το θεωρεί προσωπικό δημιούργημα, ώστε να διασωθεί πολιτικά προσκολλημένος στον μοναδικό πόλο που φαίνεται, με τα σημερινά δεδομένα, ότι μπορεί να διεκδικήσει την εξουσία.
ΚΑΙ ΦΤΑΝΟΥΜΕ στο ΚΚΕ και την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά. Το ιστορικότερο ελληνικό κόμμα, μετά της κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και την απώλεια του διεθνούς διευθυντηρίου, κουτσουρεμένο από τη διάσπαση του '90, κλείδωσε πόρτες και παράθυρα σε κάθε νέα ιδέα και εξελίχθηκε ουσιαστικά σε θρησκευτικού τύπου σέχτα, όπου ζει με το δόγμα: ότι τίποτε δεν αλλάζει ή βελτιώνεται στον καπιταλισμό και όλα θα λυθούν στον σοσιαλισμό! Παρακάτω, στις εξωκοινοβουλευτικές ομάδες, υπάρχει γκρεμός. Τα πράγματα εξελίσσονται επικίνδυνα καθώς στη θέση της ανάλυσης και της αντιπαράθεσης ιδεών και προτάσεων έχουμε πρωτοφανή παραληρήματα κατά του ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα προσωπικά. Ούτε καν αναρωτιούνται πώς γίνεται και ταυτίζονται οι επιδιώξεις της Ν.Δ. με τις δικές τους, για ανατροπή της κυβέρνησης. Ούτε καν φαίνεται να τους απασχολεί το ερώτημα, αν πέσει η κυβέρνηση, τι καλύτερο θα προκύψει για τη χώρα.
