ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ
Στον πολιτικό χάρτη στην Ελλάδα έχουν εξαφανιστεί οι σχηματισμοί που κάλυπταν παραδοσιακά τον επονομαζόμενο χώρο του Κέντρου. Χώρο τον οποίο μεταπολιτευτικά μοιράστηκαν η Ν.Δ. με το ΠΑΣΟΚ, το οποίο κατάφερε να αποσπάσει το μεγαλύτερο μερίδιο ψήφων και να κυριαρχήσει για πολλά χρόνια. Ο χώρος αυτός έμεινε ορφανός μετά τις καταστροφικές επιλογές των δύο κομμάτων εξουσίας και αναζήτησε αλλού αυτούς που θα μπορούσαν να τον εκπροσωπήσουν αλλά και να σώσουν τη χώρα, που, για να μην ξεχνιόμαστε, είχε οικονομικά χρεοκοπήσει. Οι περισσότεροι πολίτες αυτού του χώρου επέλεξαν τον ΣΥΡΙΖΑ, παρ' ότι δεν ήταν έτοιμος να αναλάβει τόσο μεγάλες ευθύνες, σε τόσο δύσκολες εποχές. Ήταν όμως μονόδρομος.
ΔΥΣΤΥΧΩΣ, παρατάξεις του πολιτικού σωματείου ΣΥΡΙΖΑ, εμποδιζόμενες από την αφελή ιδεοληψία τους, δεν ήταν σε θέση να ερμηνεύσουν τα μηνύματα και τα όρια που αυτά περιείχαν στην πρώτη φάση διακυβέρνησης από την κοσμική Αριστερά. Ο καθένας φανταζόταν ό,τι ήθελε και έτσι φτάσαμε στην αποχώρηση ομάδων, οι αρχηγίσκοι των οποίων τρέφονται ακόμα από τη ζηλοφθονία προς τον Τσίπρα.
ΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ για την ανασύσταση του χώρου αυτού, που σήμερα κάποιοι τον ονομάζουν Κεντροαριστερά, φαίνεται δύσκολη. Και είναι δύσκολη διότι οι δυνάμεις που θέλουν να επικοινωνήσουν πάλι μαζί του δεν διαθέτουν την έξωθεν καλή μαρτυρία για να συγχωρεθούν από τους πολίτες οι μεγάλες αμαρτίες τους. Θα τα καταφέρουν, αν επιμείνουν; Άγνωστο. Σίγουρα στο ΠΑΣΟΚ και μόνο η παρουσία του ουσιαστικά χωρίς ιδεολογία και συγκεκριμένο πολιτικό στίγμα Βενιζέλου και των εκτσογλανισμένων (δικός του χαρακτηρισμός) ακολούθων του κάνει την προσπάθεια αδύνατη. Μπορεί η κ. Γεννηματά να πιέζεται από την προβληματιζόμενη διεθνή σοσιαλδημοκρατία να ανοίξει διάλογο με την Αριστερά, πλην όμως οι έσωθεν πιέσεις και οι αλληλοεκβιασμοί κάνουν την προσπάθεια σχεδόν αδύνατη.
ΘΑ ΕΙΧΕ τύχη το μεταμοντέρνο σχήμα του Σταύρου Θεοδωράκη ως νέο και άφθαρτο, καθώς με αυτά τα προσόντα έκανε την έκπληξη και μπήκε στη Βουλή, αλλά ο αρχηγός δεν έφτιαξε αυτό που έφτιαξε για να γίνει -όπως ο ίδιος λέει- κεντροαριστερός. Για άλλα τον ενίσχυσαν αυτοί που είδαν έδαφος στην κίνηση. Το να πάει με την κ. Γεννηματά, η οποία μετά, ν' αναγκαστεί να πάει με τον ΣΥΡΙΖΑ, αντίκειται στους στόχους που έκαναν τους... νονούς του να τον επιλέξουν για τον συγκεκριμένο λόγο. Στις συνθήκες αυτές που βιώνει ο τόπος, κανείς δεν έχει τη διάθεση και την πολυτέλεια να δώσει αμφιβόλου αξιοπιστίας ευκαιρία και συγχωροχάρτι μαζί.
ΟΙ ΔΕΥΤΕΡΕΣ εκλογές του 2015 έδειξαν και απέδειξαν ότι το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας επιμένει να εμπιστεύεται για τη σωτηρία του τόπου τον ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα. Ακόμα δεν έχουν το θάρρος στο σχήμα του Παναγιώτη Λαφαζάνη να δουν τα μηνύματα της κάλπης. Έφυγαν από το κόμμα μαζί με το 30% των μελών της Κ.Ε., το 20% των στελεχών και περίπου το 10% των μελών και ο ΣΥΡΙΖΑ έμεινε όρθιος ως η βασική πολιτική επιλογή των πολιτών. Αν τολμήσουν να αναζητήσουν τις αιτίες, θα υποχρεωθούν σε οδυνηρή αυτοκριτική και τέτοια δεν έχουν καμία διάθεση να κάνουν. Άλλωστε οι ιδεοληψίες και ο φανατισμός τούς έχουν εγκλωβίσει σε υβριστικά παραληρήματα αποκλειστικά και μόνο κατά του Αλέξη Τσίπρα! Κατά τη ΛΑΕ και την Ζωή, τίποτα άλλο ικανό να προκαλέσει μια ανακοίνωση και πολιτική παρέμβαση δεν συμβαίνει σε αυτή τη χώρα. Ακόμα και τις εξαντλητικές μαραθώνιες διαπραγματεύσεις με τους θεσμούς και ειδικά με τη φράξια ΔΝΤ - Σόιμπλε την ερμηνεύουν ως θέατρο! Το χαώδες έλλειμμα δημοκρατικής κουλτούρας και σεβασμού του δημοκρατικού πλαισίου τούς θέτει εκτός πολιτικής πραγματικότητας.
ΑΣΦΑΛΩΣ και το στοίχημα του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα δεν έχει κριθεί. Και θα κριθεί από την ικανότητα της κυβέρνησης να βάλει μπροστά τη μηχανή της οικονομίας. ώστε να αρχίσει να παράγεται πλούτος που θα κάνει τα φορολογικά βάρη ελαφρύτερα. Παράλληλα, η επανίδρυση του ελληνικού κράτους με τολμηρές και αποτελεσματικές μεταρρυθμίσεις θα δημιουργήσει τη ζητούμενη κοινωνική δυναμική. Άλλη δημοκρατική λύση σήμερα δεν υπάρχει.
