ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ
Το κενό μιας χρήσιμης αλλά και ρεαλιστικής αντιπολίτευσης είναι πλέον ολοφάνερο. Ο λαϊκισμός, ως κλασική συνταγή των περιόδων των παχιών αγελάδων για τη νομή της εξουσίας, έχει μπει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Η χώρα βιώνει μια παρατεταμένη κρίση χρέους, με οδυνηρές συνέπειες, που ξεπερνά πλέον τα όρια της ανθρωπιστικής κρίσης. Η χώρα οδηγήθηκε σε ένα οικονομικό πείραμα που απέτυχε πλήρως, διότι αυτοί που το σχεδίασαν και το ενέκριναν δεν είχαν ως πρωταρχικό σκοπό να σώσουν την Ελλάδα, αλλά, όπως ομολόγησαν, να σώσουν πρωτίστως το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα το οποίο ήταν βαρύτατα εκτεθειμένο στα τοξικά ομόλογα και τα άλλα υποπροϊόντα.
ΣΗΜΕΡΑ η παρούσα κυβέρνηση καλείται να εξασφαλίσει μια συμφωνία που να επιτρέπει στις παραγωγικές δυνάμεις να αναπτυχθούν έτσι ώστε με τον παραγόμενο εθνικό πλούτο να εξυπηρετούνται οι δανειακές υποχρεώσεις της χώρας, των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών. Δύσκολο χωρίς αμφιβολία το στοίχημα για την εύρεση του καταλληλότερου μίγματος φορολογικής και αναπτυξιακής πολιτικής. Και γίνεται δυσκολότερο από την απουσία σοβαρών εναλλακτικών προτάσεων της αντιπολίτευσης προς την κυβέρνηση. Η Ελλάδα σήμερα δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι χρειάζεται επανίδρυση σε όλα. Οι απαιτήσεις για τον εκσυγχρονισμό είναι μεγάλες από τους ίδιους τους πολίτες, που βασανίζονται από τη γραφειοκρατία ενός δυσκίνητου δημόσιου συστήματος που στηριζόταν στις πελατειακές σχέσεις. Η παγκόσμια πραγματικότητα και η σημερινή κατάσταση της χώρας απαιτούν από όλους δουλειά, πολλή δουλειά και συνεργασίες, για να βγούμε ισχυρότεροι από αυτήν την περιπέτεια, διότι για περιπέτεια πρόκειται.
ΟΤΑΝ στο δημοψήφισμα Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ ένωσαν τις δυνάμεις τους σε ένα σύνθημα, το γνωστό "Μένουμε Ευρώπη", τι ακριβώς εννοούσαν; Αυτό, έτσι, νέτα - σκέτα, εμμέσως πλην σαφώς περιορίζει την διαπραγματευτική ισχύ της χώρας απέναντι σε εκείνους που αποφασίζουν για την παραμονή της Ελλάδας στην Ε.Ε. Και αφού τελικά δεν φύγαμε από την Ευρώπη, η κυβέρνηση έφερε μια συμφωνία με τους θεσμούς που θεωρούσε ότι εξασφαλίζει την βιώσιμη παραμονή της χώρας στην Ε.Ε. Τη συμφωνία υπερψήφισαν ενθέρμως και χωρίς αστερίσκους και η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ. Και μετά; Και μετά ή, για να είμαστε ακριβείς, αμέσως μετά την ανάδειξη του Κυρ. Μητσοτάκη στην αρχηγία, η αξιωματική αντιπολίτευση καταψήφιζε και συνεχίζει να καταψηφίζει κάθε εφαρμοστικό της συμφωνίας νόμο!
ΚΑΛΑ, μπορεί να ρωτήσει κανείς, όλα όσα αποφασίζει η κυβέρνηση στις μαραθώνιες διαβουλεύσεις με τους εκπροσώπους των θεσμών είναι μονόδρομοι; Δεν υπάρχουν εναλλακτικές προτάσεις για το ίδιο ή και καλύτερο αποτέλεσμα; Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν υπάρχουν εναλλακτικές προτάσεις. Γιατί όμως η αξιωματική αντιπολίτευση και το ΠΑΣΟΚ δεν καταθέτουν τέτοιου χαρακτήρα προτάσεις, για να στριμώξουν -αν θέλετε- και την κυβέρνηση; Με χαρακτηρισμούς όπως λαίλαπα, λαιμητόμος, εκτελεστικό απόσπασμα, προδοσία, μπορούν να κάνουν πολιτική αντιπαράθεση όσα κόμματα δεν έχουν δυνατότητα να κυβερνήσουν ή όσα πρόσωπα κάνουν πολιτική από το Twitter. Όταν όμως είσαι η αξιωματική αντιπολίτευση και το μοναδικό κόμμα που έχει εκλογική δύναμη για να ηγηθεί μιας άλλης κυβέρνησης, οφείλεις να είσαι συγκεκριμένος. Και γιατί ο Κυρ. Μητσοτάκης, που θεωρεί τον εαυτό του φιλελεύθερο, μεταρρυθμιστή, εκσυγχρονιστή και δεν ξέρω εγώ τι άλλο, δεν γίνεται συγκεκριμένος; Διότι απλώς πρέπει να πει ότι για να βγουν τα νούμερα στη διαπραγμάτευση που θα έκανε αυτός, θα έκοβε τις υπάρχουσες συντάξεις στο μισό και θα απέλυε τους κατά τη γνώμη του υπεράριθμους από τον δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα.
ΟΜΩΣ τα επιτελεία του νέου αρχηγού βιάστηκαν πολύ. Θεώρησαν ότι η συμφωνία έχει κλείσει και σχεδίαζαν τις εισπράξεις δυσαρέσκειας από τα επώδυνα μέτρα. Βιάστηκαν να πάρουν θέση υπέρ του ΔΝΤ μετά τις διαρροές στα WikiLeaks των συνωμοτικών συνομιλιών Τόμσεν - Βελκουλέσκου, λες και το κύριο ζητούμενο για τα ελληνικά συμφέροντα ήταν το ποιος έκανε τη διαρροή! Και σαν να μην έφτανε αυτό, προέκυψε και η διακοπή των διαπραγματεύσεων μετά την ακαμψία του ΔΝΤ, το οποίο χωρίς ρύθμιση του χρέους δεν δέχεται τη συμφωνία της ελληνικής κυβέρνησης με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Μπέρδεμα. Πώς να υποστηρίξεις και σε αυτή την περίπτωση τη στάση του ΔΝΤ; Και τι θα πεις τώρα που και ο πρόεδρος Ομπάμα παρεμβαίνει στη Γερμανία για να οριστικοποιηθεί η συμφωνία;
ΣΤΗ Ν.Δ. αλλά και στο ΠΑΣΟΚ, συγχέουν τα εθνικά με τα κυβερνητικά συμφέροντα. Καθώς δυσκολεύονται να τα διαχωρίσουν και να τα διαχειριστούν τουλάχιστον με τη δέουσα ευθύνη σε ό,τι αφορά το συμφέρον της χώρας. Διολισθαίνουν σε έναν λαϊκισμό που δεν μπορεί να συσπειρώσει και να κρατήσει για πολύ πολιτικά κέρδη από το εκλογικό σώμα. Και αυτό διότι αν μετά την επιθυμητή συμφωνία η ελληνική οικονομία πάρει μπροστά, οι μεταρρυθμίσεις τρέξουν και τα δείγματα ανάκαμψης αποκτήσουν δυναμική, ο τρόπος που ασκείται σήμερα η αντιπολίτευσή τους θα έχει γίνει μπούμερανγκ. Και σίγουρα, σε ό,τι αφορά τον κ. Μητσοτάκη το να ζητάς εν μέσω μιας κρίσιμης για τη χώρα διαπραγμάτευσης εκλογές είναι, όπως και να το κάνουμε, δείγμα ανευθυνότητας. Και αυτό το δείγμα δεν γίνεται αισθητό μόνον από το Twitter του ΠΑΣΟΚ. Γίνεται αντιληπτό από όλη την κοινωνία.
