ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ
Το θράσος θεωρείται πλεονέκτημα στην πολιτική. Αρκεί η δόση να μην σκοτώνει. Και έχω την εντύπωση, παρακολουθώντας τη συνεδρίαση της Βουλής την Τρίτη, ότι το θράσος που ξεχύθηκε στην αίθουσα σκότωνε. Νόμιζες ότι όλα τα κακά στη χώρα, όσα βιώνουμε με την βίαιη φτωχοποίηση, με τη λάθος συνταγή που έλεγε και ο Σαμαράς, συνέβησαν όλα μαζί τον τελευταίο ενάμιση χρόνο επί πρωθυπουργίας Τσίπρα. Αν έτσι ήταν, καλά έκανε ο Κυριάκος και ζήτησε εκλογές ώστε να επανέλθει η χώρα στην κανονικότητα!
ΜΕΡΙΚΟΙ, για να ενισχύσουν τα επιχειρήματά τους, επικαλούνται την έξοδο από τα Μνημόνια της Ιρλανδίας και της Κύπρου. Οι περισσότεροι από αυτούς γνωρίζουν ότι το ελληνικό Μνημόνιο δεν έχει την παραμικρή σχέση με τα αντίστοιχα των άλλων ευρωπαϊκών περιπτώσεων, διότι εκεί είχαμε κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος λόγω κυρίως της αμερικανικής φούσκας. Στη δική μας περίπτωση είχαμε μια πρωτοφανή κρίση χρέους και ελλείμματος. Και μάλιστα η επιλογή για τη συμμετοχή του ΔΝΤ είναι μια πολύ σκοτεινή ιστορία. Όπως αποκάλυψε ο τότε πρόεδρος του Ταμείου Ντομινίκ Στρος Καν σε συνέντευξή του στο Chanel 4, την ιδέα μετέφερε στον ίδιο ο Γιώργος Παπανδρέου. Και όταν ο πρόεδρος του ΔΝΤ εξέφρασε την απορία του για την πιθανότητα να δεχτούν συμμετοχή του ΔΝΤ οι Ευρωπαίοι, ο κ. Παπανδρέου τον καθησύχασε λέγοντας "αυτό άστο σε μένα"!
ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ τα γνωρίζουμε όλοι. Όλοι γνωρίζουν ότι επί πρωθυπουργίας Σαμαρά δεν συνεδρίασε ποτέ υπουργικό συμβούλιο ή υπουργικοί κύκλοι για να συντονιστούν στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα. Η εντολή ήταν "βρείτε τα γρήγορα να κλείσουν οι εκκρεμότητες". Οι συμφωνίες - διαταγές έρχονταν γραμμένες στα αγγλικά.
ΣΤΟΝ ενάμιση χρόνο που ο λαός έχει αναθέσει την κυβερνητική εξουσία στην Αριστερά, οι σύνοδοι κορυφής, τα Eurogroup, τα υπουργικά συμβούλια, οι διυπουργικές συνεδριάσεις και οι διαπραγματεύσεις με τους θεσμούς έχουν γίνει σκληρές και μαραθώνιες. Και μόνο το γεγονός αυτό αρκεί για να πείσει κάποιον ότι για πρώτη φορά έγιναν σοβαρές διαπραγματεύσεις. Και τι αποτέλεσμα είχαμε; Είχαμε την αντίσταση της κοινωνίας στους πρωτοφανείς για τα ευρωπαϊκά δεδομένα εκβιασμούς με capital controls στην ελληνική οικονομία, κυρίως από το επιτελείο του Σόιμπλε, για την ανατροπή αυτής της θρασύτατης κυβέρνησης που απαιτούσε να έχει λόγο για ό,τι συμφωνηθεί, που έλεγε και όχι! Είχαμε μια συμφωνία που, αν αντιμετωπιστεί με εθνικούς όρους, μπορεί να βγάλει τη χώρα από την κρίση και να την οδηγήσει σε ανάπτυξη με ταχείς ρυθμούς.
ΜΠΟΡΟΥΣΕ τότε να ασκηθεί διαφορετική πολιτική; Υπήρχαν σοβαρές ρεαλιστικές εναλλακτικές επιλογές. Είχε η κυβέρνηση του 40% το συνταγματικό δικαίωμα να βγάλει τη χώρα από το ευρώ; Μόνο προκλητικά εγωιστές και ανεύθυνοι πολιτικοί θα μπορούσαν να ισχυριστούν πως, μέσα σε αυτό το διεθνές οικονομικό και γεωστρατηγικό περιβάλλον, όπου όλοι οι επενδυτές όριζαν ως προϋπόθεση για να επενδύσουν στη χώρα μας την παραμονή της στο ευρώ, θεωρώντας ασφαλές πλεονέκτημα το ισχυρό νόμισμα, η χώρα θα ευημερούσε με τη δραχμή, επειδή έτσι νόμιζαν.
ΤΟ ΛΑΪΚΟ ένστικτο, παρά τη σοβαρή διάσπαση εντός του ΣΥΡΙΖΑ, επέλεξε για μια ακόμη φορά την Αριστερά ως την καλύτερη δυνατή επιλογή στις συνθήκες που βιώναμε. Η χώρα δεν είχε πολλές εναλλακτικές ώστε να χρηματοδοτηθεί, να κερδίσει χρόνο, να αρχίσει να παράγει πλούτο για να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις της. Τα χρήματα που μεγάλες κοινωνικές ομάδες καλούνται να καταβάλουν ως φορολογική συμμετοχή είναι πράγματι πολλά και αρκετές διατάξεις είναι και άδικες. Δεν είναι όμως θέμα κακίας, πολιτικής ή ιδεολογίας. Είναι θέμα εθνικής επιβίωσης. Είναι αποφάσεις ορισμένου χρόνου. Το θέμα για την κυβέρνηση είναι ακριβώς αυτό. Είναι δηλαδή εθνική της αποστολή να κινηθεί ταχύτατα προς την ανάπτυξη, ώστε να γίνουν τα μέτρα ορισμένου, μικρού χρόνου. Αν τελικά τα καταφέρει, η χώρα θα βγει με τις λιγότερες δυνατές απώλειες από μια κρίση στην οποία μας έβαλε ο δικομματισμός το 2010 και την οποία διαχειρίστηκε χωρίς επιτυχία για πέντε ολόκληρα χρόνια!
ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ της αντιπολίτευσης, και ειδικά εκείνα που είχαν κυβερνητικές ευθύνες και για να μην ξεχνιόμαστε, επέλεξαν να τοποθετηθούν στο δημοψήφισμα υπέρ του "Ναι" στην Ε.Ε. χωρίς κανέναν όρο, υπερψήφισαν την εναλλακτική συμφωνία του Αυγούστου του 2015 που παρουσίασε ο Αλ. Τσίπρας στη Βουλή. Και αμέσως μετά άρχισαν την αντιπολίτευση σε κάθε ρύθμιση για την ενεργοποίηση της συμφωνίας αυτής. Έφτασε σε σημείο ο Κυρ. Μητσοτάκης να δηλώσει με τον ιδιότυπο στόμφο του ότι η ελληνική οικονομία χρειάζεται επενδύσεις και λιγότερους, πολύ λιγότερους φόρους! Χαίρω πολύ, κύριε πρόεδρε. Οι φόροι που απαιτούνται δεν είναι εθνική επιλογή, αλλά υποχρέωση εκ της συμφωνίας που υπερψήφισε και το κόμμα σας.
ΔΥΣΤΥΧΩΣ ο κ. Μητσοτάκης αλλά σε μεγάλο βαθμό και η κ. Γεννηματά δυσκολεύονται να γυρίσουν σελίδα ζητώντας από τον ελληνικό λαό, με τη δέουσα αυτοκριτική, άφεση αμαρτιών. Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτό είναι εύκολο. Αν όμως αργήσουν επί μακρόν, τότε η σελίδα, ακόμα και αν τη γυρίσουν, δεν θα έχει το προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Οι εξελίξεις δεν καθορίζονται από τις δικές τους κομματικές ανάγκες. Προέχουν οι ανάγκες του ελληνικού λαού.
