Τα θύματα ενός παρατεταμένου κοινωνικού αυτοματισμού βλέπουν πως ήρθε η ώρα τους και ζητούν το αίμα τους πίσω. Οι μέχρι πρότινος ιεροκήρυκες της αυτορρύθμισης τρέμουν στο άκουσμα των νόμων της καθαγιασμένης αγοράς που χτυπά και τη δική τους πόρτα (και η τηλεθέαση χτυπάει κόκκινο). Είναι αυτά τα διαολεμένα γυρίσματα των καιρών και των τροχών που μετατρέπουν τους θύτες σε θύματα και τα χθεσινά θύματα στήνουν το δικό τους πανηγύρι (και τα μηχανάκια της AGB παίρνουν φωτιά). Είναι το μία σου και μία μου (από τη μικρή οθόνη ακούγεται το «ήταν ένα μικρό καράβι»). Είναι κι αυτές οι μετρημένες μέρες της αφθονίας που όλο και λιγοστεύουν (και το κοινό διψάει να μάθει ποιος θα φαγωθεί). Λες και κατά βάθος δεν ξέρουμε ποιος θα φαγωθεί. Αλλά το παραβλέπουμε. Λες και δεν ξέρουμε ποιος θα σωθεί. Αλλά το παραβλέπουμε κι αυτό μέσα στη βιάση να πάρουμε το αίμα μας πίσω.
Θυμήσου μονάχα πόσοι και ποιοι φαγώθηκαν όταν το «μικρό καράβι» το έλεγαν Χαλυβουργία, όταν το έλεγαν Τσιμέντα Χαλκίδας, όταν το έλεγαν 3Ε, όταν το έλεγαν Alter, όταν το είπαν Softex ή όπως αλλιώς θες. Θυμήσου και ψάξε να δεις πόσοι και ποιοι σώθηκαν τότε. Θα τους βρεις σε άλλα γραφεία, σε άλλα πόστα, αλλά με τους ίδιους μισθούς και με τα ίδια ολόλευκα κολάρα να αστράφτουν την επιβίωσή τους.
Το power game κάποιων επιφανών μεγαλομετόχων που αυτές τις ημέρες παίζεται πίσω από τις σφαλιστές πόρτες διοικητικών συμβουλίων, όποια κατάληξη και να έχει, είναι εκ προοιμίου γνωστό με τίνος το εργασιακό ή μισθολογικό αίμα θα πληρωθεί. Και στην περίπτωση αυτή, ο αντεστραμμένος κοινωνικός αυτοματισμός με τον οποίο τιμωρούνται σήμερα τα υποψήφια θύματα αυτού του power game ουδόλως τιμά τα χθεσινά θύματα των μεγάλων παικτών του «μικρού καραβιού». Το σε ποιους θα πέσει ο κλήρος το ξέρουμε και δεν έχουμε κανέναν λόγο να το απολαύσουμε ούτε και να το πανηγυρίσουμε, μια και η επιλογή θα γίνει κι αυτή τη φορά από το κατάστρωμα και το μηχανοστάσιο. Όσο για το καράβι, είτε μικρό είτε μεγάλο, στην ανάγκη θα περαστεί ένα χέρι τραπεζική λαδομπογιά, άντε να αλλάξει όνομα, νηογνώμονα ίσως και καπετάνιο αλλά και πάλι στα ταραχώδη νερά κάποιας επιχειρησιακής ενημέρωσης θα πλέει, αφήνοντας πίσω του το κόστος ενός ενοχλητικού έρματος, τα εργασιακά δικαιώματα του οποίου είχαν προβλέψει εγκαίρως να λεηλατήσουν μέσω ατομικών συμβάσεων.
Και ενώ το power game βρίσκεται στην τελευταία πίστα και ενώ μερίδα του τηλεοπτικού κοινού το απολαμβάνει με μεγάλη δόση ικανοποίησης, κάποιοι άλλοι έχουν χάσει τη συνήθως βροντερή τους λαλιά. Είναι αυτοί που προ ολίγων εβδομάδων έδειχναν με οργή τον σχεδόν «Βορειοκορεάτη υπουργό» που «νομοθετούσε εκατοντάδες απολύσεις αθώων εργαζόμενων» και τώρα δεν τολμούν ούτε καν να ψελλίσουν τα ονόματα των μεγαλομετόχων που, αρνούμενοι να βάλουν το χέρι στο πουγκί των συσσωρευμένων κερδών τους, γίνονται οι υπαίτιοι των -σε θεωρητικό ακόμη επίπεδο- απολύσεων και χαμένων θέσεων εργασίας. Είναι αυτοί που προ ολίγων εβδομάδων ξόρκιζαν την κρατική παρέμβαση ομνύοντας στους νόμους της αγοράς και τώρα, που αντικρίζουν το απεχθές πρόσωπο των νόμων της, κρύβονται πίσω από τη σκιά τους, αρκούμενοι να καταγγέλλουν τον κοινωνικό αυτοματισμό και όχι τους μπαταχτσήδες που στο παρελθόν τόσο αγάπησαν να μισούν.
Πέτρος Κατσάκος
