Ποιος άραγε βλάπτει πιο σοβαρά τη δημόσια υγεία; Η παραδημοσιογραφική σπείρα των εκβιαστών που πιάστηκαν στα πράσα; Ή μήπως κάποιοι επιχειρηματίες μεγαλοεκδότες που εκβιάζουν ή επιχειρούν να εκβιάσουν την πολιτική εξουσία, διά της ισχύος που τους παρέχουν τα «μέσα» της επιρροής τους;
Οι πρώτοι βεβαίως, οι ψιλικατζήδες των εκβιασμών, εμπίπτουν στην αρμοδιότητα της Δικαιοσύνης. Οι δεύτεροι όχι. Όχι τουλάχιστον γι' αυτό. Για τους πρώτους είναι η Δικαιοσύνη που έχει καθήκον να τους ακυρώσει. Το σχετικό καθήκον για τους δεύτερους εναπόκειται «στον πατριωτισμό» και στο φιλότιμο της πολιτικής εξουσίας. Αν υπάρχει...
Του Βασίλη Πάικου
Για τις συναντήσεις του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, ως αρχηγού, τότε, της αξιωματικής αντιπολίτευσης, με τον εκδότη Σταύρο Ψυχάρη, δεν έχουμε να πούμε και πολλά. Πέραν των ήδη δημοσιοποιηθέντων. Ουδείς θα μπορούσε να πει περισσότερα, εκτός από την παριστάμενη στις συναντήσεις γάτα Ιμαλαΐων.
Διατίθενται ωστόσο κάποια δεδομένα. Γνωστά σε όλους και, ως εκ τούτου, αδιαμφισβήτητα.
Δεδομένο πρώτο. Οι συναντήσεις πραγματοποιήθηκαν κατόπιν αιτήματος του εκδότη. Τούτο προκύπτει από το ίδιο το δημοσίευμα του "Βήματος". Και, βεβαίως, χρειάζεται να σημειωθεί ότι, συνήθως, τα πολιτικά πρόσωπα αποδέχονται τα σχετικά αιτήματα, δεν έχουν λόγο να μην το κάνουν.
Δεδομένο δεύτερο. Η μυστικότητά των συναντήσεων αιτήθηκε από τον εκδότη. Το απεκάλυψε στον «Ενικό» του Star ο πρωθυπουργός. Και δεν διαψεύστηκε. Υπήρξαν δε αιτήματα συναντήσεων και μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ. Όταν ο Τσίπρας διέθετε τον έλεγχο και την ευθύνη πραγμάτων και καταστάσεων. Αιτήματα τα οποία απερρίφθησαν. Κι αυτό απεκαλύφθη από τον πρωθυπουργό. Ούτε κι αυτό διαψεύστηκε.
Δεδομένο τρίτο. Κατά τη «στενή» προεκλογική περίοδο του Ιανουαρίου του 2015, αλλά και κατά την πρώτη μετεκλογική, οι εφημερίδες του ΔΟΛ πραγματοποίησαν θεαματική υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ στροφή. Η οποία άλλωστε σχολιάστηκε τότε εκτενέστατα. Θυμόμαστε όλοι πρωτοσέλιδους τίτλους του τύπου «Η ώρα της Αριστεράς», «Η ευκαιρία της Αριστεράς», «Μόνος εναντίον όλων, «Η Ελλάδα αλλάζει σελίδα», «Εποχή Τσίπρα», «Αλέξη, άλλαξέ τα όλα» κ.τ.λ. Θυμόμαστε επίσης τη σχετική αρθρογραφία τους. Όπως, ας πούμε, άρθρο κορυφαίου επιτελικού στελέχους του συγκροτήματος με τίτλο «Γιατί θα ηττηθεί ο Σόιμπλε». Είναι προφανές ότι ο εκδότης κάτι προσδοκούσε. Και προετοίμαζε το κλίμα.
Δεδομένο τέταρτο. Επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ ο -και- τηλεοπτικών συμφερόντων εκδότης υποχρεώνεται (όπως όλοι) να σταθεί στην ουρά προκειμένου να εξασφαλίσει άδεια τηλεοπτικού σταθμού. Επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ επίσης ο εκδότης «σύρεται» στον ανακριτή «δι' υπόθεσίν του» και του ασκείται ποινική δίωξη. Όχι, βεβαίως, ότι η κυβέρνηση μεθόδευσε τα σχετικά, πώς θα μπορούσε; Όμως, σίγουρα, δεν τα απέτρεψε.
Αυτά είναι τα δεδομένα. Τα γνωστά, αυτά που όλοι είδαμε, που όλοι ξέρουμε. Τα μη δυνάμενα να αμφισβητηθούν. Τα υπόλοιπα, μάλλον δεν θα τα μάθουμε παρά μόνο αν αποφασίσει ν' ανοίξει τα χαρτιά του, ο μόνος αυτόπτης μάρτυς, η γάτα Ιμαλαΐων...
Τα ρέστα του
Αλλά και πέραν των ως άνω αδιαμφισβήτητων δεδομένων, κάποιες μάλλον απλές παρατηρήσεις.
* Είναι πράγματι εντυπωσιακό ότι ο εκδότης αποφασίζει να δημοσιοποιήσει μέσω δικής του εφημερίδας τα σχετικά. Εμφανίζοντάς τα υπό μορφή «ρεπορτάζ» με δημοσιογραφική υπογραφή. Ενώ δεν πρόκειται παρά για το αφήγημα αυτού του ίδιου, γραμμένο καθ' υπαγόρευση. Δίχως, φυσικά, άλλου είδους έρευνα, δίχως προσπάθεια διασταύρωσης, δίχως τίποτα. Εδώ είναι που εγκαταλείπονται τα προσχήματα, και τα στοιχειώδη.
* Ο παρατιθέμενος στο «ρεπορτάζ» διάλογος ανάμεσα στον Αλέξη Τσίπρα και σε συνεργάτη του(!), όπου εμφανίζεται παραπονούμενος επειδή δεν τον στηρίζει ο ΔΟΛ, αν κι εκείνος υποσχέθηκε τα πάντα, είναι κυριολεκτικά για μικρά παιδιά. Ποιος διάλογος, ποιος συνεργάτης, πού, πότε, τι; Πώς τεκμηριώνονται τα σχετικά; Άσε που τα πάντα διαψεύστηκαν από τις εξελίξεις. Αφού και η στήριξη παραχωρήθηκε, και μάλιστα σε κρίσιμες ώρες, και τα συμφέροντα του εκδότη δεν ικανοποιήθηκαν στο ελάχιστο, αντιθέτως.
* Το να εμφανίζεται (από τη δική του εφημερίδα) ο Σταύρος Ψυχάρης ως «ιστορικός εκδότης» είναι τουλάχιστον δείγμα κακού γούστου. Κληρονόμος - εκδότης ιστορικών εφημερίδων ναι, όχι όμως και «ιστορικός εκδότης», έλεος.
* Όλα ξεκίνησαν όταν η κυβέρνηση έδειξε ότι το εννοούσε όταν έλεγε πως θα σύρει τους καναλάρχες στη νομιμότητα. Σε αδειοδοτική, σε δανειοληπτική, σε φορολογική νομιμότητα. Και κορυφώθηκαν όταν ασκήθηκε ποινική δίωξη κατά του Σταύρου Ψυχάρη, για «μη επαρκώς αιτιολογημένο» τραπεζικό δάνειο. Τότε ήταν που ο εκδότης έγραψε περί του «όζοντος πολιτικού περιβάλλοντος». Και στοιχημάτισε για την «προσωρινότητά» του. Είχαν συνηθίσει, βλέπετε, χρόνια και χρόνια, οι τύπου Ψυχάρη εξωθεσμικοί μεγαλοπαράγοντες του δημόσιου βίου, όλα να τους επιτρέπονται. Να μη δίνουν λογαριασμό πουθενά και να μην τολμά ουδείς να τους αγγίξει. Η δε σχετική ιστορική παράδοση του ΔΟΛ (προπάντων του ΔΟΛ) μαρτυρεί απολύτως περί του λόγου το αληθές.
* Είναι πραγματικά εντυπωσιακό ότι τον Ψυχάρη, τους ισχυρισμούς του και -κυρίως- τους σχεδιασμούς του, έσπευσε να υιοθετήσει, ακρίτως, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και να αντιπαρατεθεί, δι' αυτών, με την κυβέρνηση. Ας μην λησμονείται, εξάλλου, ότι μόλις πρόσφατα, μέσα σ' αυτό το «όζον κλίμα» πάντως, τα στελέχη του ΔΟΛ δεξιώθηκαν στα γραφεία τους τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Κι εκείνος επέλεξε, διά της παρουσίας του, να στείλει το «μήνυμα».
-Είναι φανερό ότι, μ' όλ' αυτά, ο εκδότης παίζει τα ρέστα του. Τι ακριβώς προσπαθεί να κάνει; Πιέζει; Εκβιάζει; Απειλεί; Εκδικείται; Μάλλον τίποτα απ' αυτά. Έχει πειστεί προφανώς ότι, με τούτους εδώ στην εξουσία, τίποτα δεν μπορεί να γίνει, προς την κατεύθυνση της προστασίας των συμφερόντων του. Οπότε τώρα τα δίνει όλα προκειμένου να ρίξει τον Τσίπρα. Επιχειρεί, μ' άλλα λόγια, να δικαιωθεί ως προς την «προσωρινότητα» της κυβέρνησης της Αριστεράς. Δεδομένου ότι, με οποιαδήποτε άλλη κυβερνητική εκδοχή, δεν έχει κανένα λόγο ν' ανησυχεί. Θα επανέλθει πανίσχυρος εν τη βασιλεία του...
