Και καλά η Ν.Δ., πες ότι κάτι προσδοκά. Αλλά το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι, ο Λεβέντης, αλλά κι ο Λαφαζάνης, τι νομίζουν ότι κάνουν, όταν ζητούν μετ' επιτάσεως να φύγει ο Τσίπρας; Δεν έχουν, άραγε, ακούσει τη σοφή λαϊκή παροιμία που λέει «μην ξύνεσαι στη γκλίτσα του τσοπάνη»; Ε, ναι, φαίνεται πως δεν την έχουν ακούσει. Ή, ίσως, δεν την έχουν καταλάβει.
Γιατί καμιά φορά, πού ξέρεις, μπορεί και να εισακουσθούν. Να εισακουσθούν και ν' αποφασίσει όντως «να φύγει ο Τσίπρας». Πράγμα που, όμως, σημαίνει εκλογές. Εκλογές και τίποτ' άλλο. Οπότε, κακό του κεφαλιού τους...
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Και όμως, όλοι τους, όλοι χωρίς καμιά εξαίρεση, ξορκίζουν τις εκλογές σαν τον διάολο. Ότι, και καλά, θα ήταν κάτι σαν εθνική καταστροφή. Και ότι, ως εκ τούτου, είναι πάση θυσία απευκταίες. Αλλά τότε πώς; Τι; Ποιο αίσθημα εθνικής ευθύνης τούς ωθεί ώστε να ζητούν επιμόνως την απομάκρυνση του Αλέξη Τσίπρα; Ότι δεν μπορεί να κυβερνήσει, αποφαίνονται εν χορώ. Δίχως πάντως να εξηγούν πόθεν προκύπτει το συμπέρασμά τους. Ούτε τι διαφορετικό, τι καλύτερο (έστω με τα δικά τους «μέτρα») θα συνέβαινε, σε περίπτωση άλλης κυβερνώσας πλειοψηφίας. Ούτε κι αυτό το εξηγούν. Και, πάντως, είναι βέβαιο ότι με τα σχετικά, εφ' όσον δεν ζητούν τη διενέργεια εκλογών, το αίτημά τους οδηγεί στην κατάφωρη παραβίαση της λαϊκής εντολής της 20ής Σεπτεμβρίου του 2015. Όπως εκφράστηκε μόλις πέντε μήνες πριν. Αυτό ακριβώς ζητούν. Ιδίως όταν, όπως το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι και η Ένωση Κεντρώων, προτείνουν κάτι σαν οικουμενική λύση, με τον τρόπο του ο καθένας. Κι ας το ονομάζουν με διάφορα ευφάνταστα φραστικά σχήματα, όπως κυβέρνηση φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων ή κυβέρνηση εθνικού σκοπού ή κυβέρνηση αξίων! Δίχως, εν προκειμένω, να προτείνουν, ως θα όφειλαν, τα κριτήρια διάκρισης, ας πούμε, των αξίων από τους... ανάξιους.
Οι δύο εκδοχές
Και καλά, οι απιθανότητες του Βασίλη Λεβέντη δεν μπορούν ν' αντέξουν σε σοβαρό σχολιασμό. Καθώς τη μια εισηγείται οικουμενική με τον Στουρνάρα, την άλλη με τον Προβόπουλο, την παράλλη προβλέπει(!) συγκυβέρνηση Τσίπρα - Καραμανλή, ό,τι του κατέβει τέλος πάντως κάθε μέρα, ανάλογα, ίσως, με το όνειρο που είδε την προηγούμενη νύχτα.
Οι άλλοι όμως; Η Φώφη Γεννηματά, ας πούμε, η οποία μάλιστα αναλαμβάνει, λέει, «πρωτοβουλίες σωτηρίας». Πού ακριβώς το πάει; Πέρα από το να γίνεται κουβέντα για λογαριασμό της. Και να καταγράφει, όπως - όπως, πόντους εν όψει του συνεδρίου της Συμπαράταξης. Ή να διαφοροποιηθεί από τον Βαγγέλη Βενιζέλο, ο οποίος λέει, όμως, τα ίδια πράγματα με διαφορετικό περιτύλιγμα. Ή ο Σταύρος Θεοδωράκης, ο οποίος από τους «άξιους τεχνοκράτες» μεταπήδησε στους «ευρωπαϊστές». Και, γενικώς, κουβέντα να γίνεται.
Έλα όμως που τόσο ο πρωθυπουργός όσο και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχουν, μετά πάσης κατηγορηματικότητας, αποκλείσει τα κάθε μορφής «οικουμενικού χαρακτήρα» ενδεχόμενα. Οπότε τι ακριβώς θέλουν να πουν οι ποιητές; Δύο μόνο μπορεί να είναι οι ερμηνευτικές του αιτήματός τους εκδοχές. Είτε πρόκειται, απλώς, περί κλασικής αντιπολιτευτικής αμηχανίας. Οπότε ψάχνουν να βρουν τρόπους έτσι για να φαίνεται πως κάτι λένε, πως κάτι προτείνουν, πως κάτι κάνουν. Είτε έχουμε να κάνουμε με δόλια προσπάθεια ακύρωσης στην πράξη κάθε απόπειρας προοδευτικής (εκσυγχρονιστικής κατ' ουσίαν) παρέμβασης στον δημόσιο βίο.
Γιατί, ας μην γελιόμαστε, στην περίπτωση που η διακυβέρνηση θα εξαρτιόταν και από τις δικές τους επιλογές, ούτε η εξυγίανση του ραδιοτηλεπτικού τοπίου θα προχωρούσε, ούτε οι ποικίλες «λίστες» θα ξεσκονίζονταν, ούτε οι διάφοροι μεγαλομπαταχτσήδες θα πέρναγαν από το γραφείο του ανακριτή «δι' υπόθεσίν τους». Κι ακόμη, το ασφαλιστικό θα προσανατολιζόταν προς «ιδιωτικού τύπου» λύσεις, το δε «παράλληλο πρόγραμμα» θα κουτσουρευόταν, τουλάχιστον ως προς το σκέλος του που προνοεί για την κάλυψη των ανασφάλιστων συμπολιτών μας. Ούτε το «αρχείο στελεχών» του Δημοσίου (διά του οποίου θα προκύπτουν στο εξής ακόμη και οι γενικοί γραμματείς των υπουργείων) θα εγκαινιαζόταν, ούτε, ούτε, ούτε γενικώς. Όσο για το προσφυγικό, θα βλέπαμε τότε να ξεδιπλώνονται πολύ πιο «περιοριστικές» (για να το πούμε έτσι κάπως κομψά) λογικές αντιμετώπισης. Και δεν πρόκειται, εν προκειμένω, για αυθαίρετες εικασίες. Τα σχετικά τεκμαίρονται από την, κατά περίπτωση και κατά θέμα, στάση τους στη Βουλή ή από όσα έχουν πει κατά καιρούς. Θα βρισκόμαστε δηλαδή μπροστά σε θεαματική συντηρητική αναδίπλωση, σε ενός τύπου αντιμεταρρύθμιση με χονδροειδές νεοδεξιό πρόσημο.
Αλλά ας μην κουράζονται οι τα «οικουμενικά» φρονούντες. Αν αποφάσιζε, που λέει ο λόγος, να φύγει ο Τσίπρας ή αν εξαναγκαζόταν προς τούτο από, ποιος ξέρει ποιες μεταφυσικής ισχύος υπέρτερες δυνάμεις, μία και μόνη θα ήταν η συνέπεια στις πολιτικές εξελίξεις. Εκλογές. Εκλογές εδώ και τώρα, μετά τις προδήλως άκαρπες διερευνητικές εντολές. Και πέραν αυτής ουδέν. Ε, όσο γρηγορότερα το εμπεδώσουν, τόσο το καλύτερο. Για κείνους, για μας, για όλους...
