«Πολλά ήταν τα ψέματα που είπαμε ώς εδώ, ας πούμε και μια αλήθεια κι ας πέσει στον γιαλό...» τραγουδούσε, πριν από χρόνια, ο Διονύσης Σαββόπουλος στη «Σημαία από νάιλον». «Ο κόσμος είναι ζόρικος κι εμείς ασθενικοί...» συνέχιζε, προκειμένου ίσως να καταθέσει την άποψή του για τη σχετικότητα της αλήθειας ή για την αντικειμενική δυσκολία αναζήτησής της.
Υποκειμενική πάντα η αλήθεια. Έτσι κι αλλιώς, ο καθένας έχει «τη δική του», οπότε περί αυτής και μόνο μπορεί να μαρτυρήσει...
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Ας επιχειρήσουμε, λοιπόν, όσο πιο ψύχραιμα μπορούμε, να προσεγγίσουμε την «αλήθεια» σε σχέση με καταστάσεις και φαινόμενα της πολιτικής συγκυρίας. Ας το επιχειρήσουμε θέτοντας κάποια ερωτήματα. Και αναζητώντας τις απαντήσεις τους.
Ερώτημα 1ο Έχει όντως «παλλαϊκές διαστάσεις» η αντίδραση και ο εξ αυτής ξεσηκωμός των πολιτών απέναντι στο κυβερνητικό σχέδιο για το ασφαλιστικό;
Φαίνεται πως ναι. Κι αν είναι μεγάλη κουβέντα, ίσως και υπερβολική η χρήση του όρου «παλλαϊκός», πρόκειται πάντως για ευρύτατη, σχεδόν γενικευμένη δυσφορία. Όπως είναι πολύ μαζικές και οι κινητοποιήσεις που προκαλεί. Κατά παράδοση, βλέπετε, οποιαδήποτε συζήτηση περί το ασφαλιστικό ξεσηκώνει τους πάντες. Το έχουμε ζήσει και ξαναζήσει. Δικαιολογημένα; Αδικαιολόγητα; Δεν έχει και πολλή σημασία. Το γεγονός παραμένει...
Ερώτημα 2ο Είναι υποκινούμενες οι αντιδράσεις; Έχουν βάλει το χέρι τους τα κόμματα της αντιπολίτευσης;
Αμφιβάλλω πολύ. Αμφιβάλλω αν θα το ήθελαν (πλην του ΚΚΕ, εννοείται) αλλά κι αν θα το μπορούσαν. Και, στο κάτω - κάτω, μικρή σημασία έχει. Και σήμερα, και χθες, και με τον Κατρούγκαλο, και με τον Γιαννίτση, και με τον Σπράο, κανένα κόμμα δεν θα μπορούσε να ξεσηκώσει τόσο κόσμο. Όχι, τουλάχιστον, αν δεν υπήρχε «αντικειμενικό» πεδίο αντίδρασης...
Ερώτημα 3ο Έχουν καθαρά αντικυβερνητικό χαρακτήρα οι λαϊκές εκδηλώσεις;
Όχι απαραίτητα, ίσως και όχι στην πλειονότητά τους. Είναι βέβαιο πως πολλοί από τους διαμαρτυρόμενους επιμένουν στηρίζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ, όσο κι αν δυσφορούν με το ασφαλιστικό. Και, πάντως, τα συνθήματα του τύπου «φύγε Τσίπρα» σίγουρα δεν εκφράζουν πολλούς, πέρα από κείνους που τα εκφωνούν. Πολύ περισσότερο που δύσκολα θα βρεθεί κάποιος να απαντήσει στο τι ακολουθεί την τυχόν αποχώρηση του Τσίπρα. Και τι θα σήμαινε κάτι τέτοιο, ακόμη και για το ίδιο το ασφαλιστικό...
Ερώτημα 4ο Πώς μεταφράζονται πολιτικά αποδοκιμασίες ή και προπηλακισμοί κυβερνητικών στελεχών; Πώς αξιολογούνται οι βίαιες διακοπές κυβερνητικών εκδηλώσεων, η εισβολή σε κομματικά γραφεία και λοιπά;
Μάλλον δεν σημαίνουν και πολλά, παρά το όντως εντυπωσιακό (και καταλλήλως «αξιοποιήσιμο» τηλεοπτικά) της εικόνας τους. Δεδομένου ότι είναι βέβαιο πως πέντε - δέκα άνθρωποι μπορούν να προκαλέσουν τα σχετικά με άκρα «επιτυχία». Και για τόσους πρόκειται στην πλειονότητα των περιπτώσεων. Σίγουρα δε δεν εκφράζουν παρά πολύ μικρή μερίδα των κατοίκων των κατά περίπτωση περιοχών. Το ίδιο ίσχυε, φυσικά, και προκειμένου για τις ομοειδείς εκδηλώσεις άλλων εποχών...
Ερώτημα 5ο Δικαιούται άραγε ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κόμμα, να ισχυρίζεται πως στηρίζει τις λαϊκές κινητοποιήσεις;
Πρόκειται όντως για πρωτότυπη πολιτική συμπεριφορά. Μια και δεν έχει ξαναγίνει. Και κατά τούτο προκαλεί σχόλια, συνήθως ειρωνικά. Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει μεγάλη σχέση με όλους όσοι κυβέρνησαν ώς τώρα. Η κινηματική του πολιτική φύση αιτιολογεί τέτοιες συμπεριφορές. Και τις δικαιώνει. Ας μη λησμονείται, εξάλλου, ότι σε αρκετές περιπτώσεις εκφράστηκε διαφορετικά, αν όχι αντίθετα (κινητοποιούμενος κιόλας), προς τις κυβερνητικές επιλογές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο φράχτης στον Έβρο...
Ερώτημα 6ο Υπάρχει άραγε σήμερα το περιθώριο να «πάρει πίσω» η κυβέρνηση το σχέδιο Κατρούγκαλου; Όπως ζητούν πολλοί εκ των διαμαρτυρομένων, αλλά και η αντιπολίτευση στο σύνολό της; Είτε προκειμένου ν' αφήσει τα πράγματα ως έχουν, είτε για να ξεκινήσει η συζήτηση από μηδενική βάση.
Σε καμία περίπτωση. Αν δεχθεί να μην ανοίξει καν το ασφαλιστικό, σε 4-5 χρόνια απλώς δεν θα υπάρχει ασφαλιστικό. Ούτε ταμεία, ούτε περίθαλψη, ούτε συντάξεις, ούτε τίποτα. Και βέβαια το σύστημα δεν κατέρρευσε επί ΣΥΡΙΖΑ. Είναι φορτωμένο με αμαρτίες δεκαετιών.
Όσο για τη συζήτηση από μηδενική βάση, ούτε λόγος. Οι προθεσμίες τρέχουν και πιέζουν. Είμαστε εμείς δε (και όχι οι δανειστές) που επειγόμαστε να κλείσει η αξιολόγηση. Καθώς, διαφορετικά, δεν μπορεί να ξεκινήσει η κουβέντα για την απομείωση του χρέους. Και, για να μην ξεχνιόμαστε, η συζήτηση από μηδενική βάση θα μπορούσε, πράγματι, να είχε ξεκινήσει τον περασμένο Νοέμβριο. Όταν ο πρωθυπουργός ζήτησε από τους πολιτικούς αρχηγούς να μετάσχουν τα κόμματά τους στην επεξεργασία του ασφαλιστικού. Κι εκείνοι αρνήθηκαν...
Ερώτημα 7ο Μήπως υπερβάλλει η κυβέρνηση όταν καταφεύγει στη συνωμοσιολογία; Όταν επικαλείται τα συμφέροντα της -καλομαθημένης για χρόνια- «διαπλοκής» που την πολεμούν;
Η αλήθεια είναι πως υπάρχει βαριά προϊστορία επ' αυτού. Μια και σχεδόν όλες οι κυβερνήσεις πάντα εκεί κατέφευγαν στα δύσκολα. Όμως τώρα τον έχουμε δει όλοι αυτόν τον πόλεμο, με τα μάτια μας. Και συνεχίζουμε να τον βλέπουμε. Από το 2012, οπότε ο ΣΥΡΙΖΑ σήκωσε κεφάλι, δέχεται ανηλεή πόλεμο από τους κατ' εξοχήν ισχυρούς φορείς της διαπλοκής. Τώρα μάλιστα, οπότε κινδυνεύουν να χάσουν τα πάντα, είτε με τις τηλεοπτικές άδειες, είτε με το ξεσκόνισμα των «λιστών της αμαρτίας», τα παίζουν όλα για όλα. Το βλέπουμε, το ζούμε. Ε, κι αν κάποιου του διαφεύγει ακόμη το γεγονός, ας παρακολουθήσει αυτές τις μέρες ένα τηλεοπτικό δελτίο, όποιο να 'ναι. Δεν θα του μείνει η παραμικρή αμφιβολία...
