Αλλεργικό σοκ προκαλούσε στα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια, έως πριν από ένα χρόνο, κάθε ιδέα, κάθε μορφή λαϊκής κινητοποίησης. Με κύριο φορέα των συμπτωμάτων του σοκ τα κεντρικά τους δελτία ειδήσεων και τους βασικούς τους σχολιαστές. Κάθε συλλαλητήριο, κάθε απεργία, κάθε κινηματική δράση, η όποια. Εκεί όπου ποτέ δεν είδαν εργαζομένους ή πολίτες διαμαρτυρομένους και διεκδικούντες, παρά μονάχα «συνδικαλιστές και συντεχνίες». Μετά πάσης βδελυγμίας τα σχετικά προσωνύμια, εννοείται.
Ε, λοιπόν, αν δεν το προσέξατε, τα πράγματα άλλαξαν. Μονάχα αμπέχονο που δεν έχουν φορέσει πια τα δελτία, οι τηλεσχολιαστές, μη σου πω και οι καναλάρχες αυτοπροσώπως, να πιάσουν το μετερίζι...
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Έως πριν από ένα χρόνο.
- Τότε που οι απεργίες και οι διαδηλώσεις έβλαπταν σοβαρά το κοινωνικό σύνολο, άσε που έδιωχναν και τους τουρίστες. Τότε που βρισκόταν στα σκαριά ο νέος συνδικαλιστικός νόμος, τον οποίο τα κανάλια έβρισκαν απολύτως λογικό και αναγκαίο. Ο νόμος ο οποίος θα περιόριζε ασφυκτικά, μέχρι καταργήσεως, το δικαίωμα στην κήρυξη απεργίας. Μιας και ζητούσε περίπλοκες προϋποθέσεις και θηριώδεις πλειοψηφίες. Τότε που οι διαδηλώσεις βρίσκονταν ήδη εκ ποδών, εις το πυρ το εξώτερον. Και οι νόμοι που θα τις απαγόρευαν, στο κέντρο τουλάχιστον της Αθήνας, πήγαιναν κι έρχονταν. Με τα κανάλια να συνηγορούν με θέρμη σε κάθε τέτοια προοπτική.
- Τότε που τα αγροτικά μπλόκα στις εθνικές οδούς εθεωρούντο ακραία αντικοινωνική συμπεριφορά. Που έπρεπε να παταχθεί παντί τρόπω. Οι κινητοποιήσεις των αγροτών, «των βολεμένων αγροτοπατέρων με τις πόρσε, που συστηματικά φοροδιαφεύγουν, αυτοί που ξεκοκάλιζαν τις επιδοτήσεις, παίζοντας πρέφα στα καφενεία». Εκείνοι που «με την απαράδεκτη τακτική τους πάγωναν την κάθε μορφής οικονομική δραστηριότητα στη χώρα».
- Τότε που τα κανάλια φρικιούσαν με τις «καταλήψεις». Αυτές τις συμβολικές καταλήψεις υπουργικών γραφείων και δημόσιων υπηρεσιών που, πάντοτε και τώρα, επιχειρούν ομάδες του ΠΑΜΕ κατά κύριο λόγο.
- Τότε που η παρεμπόδιση της έναρξης ή της εξέλιξης εκδηλώσεων, συζητήσεων, διαδικασιών από οργανωμένες ομάδες χαρακτηριζόταν, από τα κανάλια, καθαρά φασίζουσα αντίληψη με πατεντάτη φασιστική συμπεριφορά.
- Τότε που η κάθε πράξη βίας, της κάθε μορφής, απ' όπου κι αν προέρχεται, ήταν απολύτως καταδικαστέα στη λογική και στη ρίζα της. Κουνούσαν δε με αυστηρότητα το δάχτυλο οι περί ων ο λόγος τηλεσχολιαστές σε όποιον (στον ΣΥΡΙΖΑ συνήθως) δεν τις καταδίκαζε με τη δέουσα αυστηρότητα, με τη δέουσα, άνευ όρων καθαρότητα. Τότε...
Τότε και σήμερα
Έως πριν από ένα χρόνο όλ' αυτά. Τότε. Αλλά πόσοι αιώνες πέρασαν άραγε, από τότε ώς τα σήμερα; Δεν βαριέστε, ένας χρόνος μονάχα. Όπου όμως ήρθαν τα πάνω-κάτω. Άλλοι καιροί, άλλα ήθη.
- Τώρα. Οπότε, για τα κανάλια, για τα κεντρικά τους δελτία και για τους βασικούς τους σχολιαστές, «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη». Νόμος είναι και το δίκιο του αγρότη, επίσης. Και του γιατρού και του μηχανικού και του δικηγόρου και του φαρμακοποιού, των πάντων. Πάντων των εξεγερμένων αδιακρίτως. Οπότε υπερπροβάλλονται απλόχερα οι κινητοποιήσεις τους, πριμοδοτούνται πλουσιοπάροχα τα -πάντα- δίκαια αιτήματά τους, δοξολογείται το μέγα πλήθος και το μέγα πάθος.
- Τώρα. Οπότε δεν είναι οι συνδικαλιστές και οι συντεχνίες που κινητοποιούνται, είναι οι εργαζόμενοι, οι πολίτες. Οπότε δεν συναντάς φοροφυγάδες αγροτοπατέρες στα μπλόκα ούτε ψάχνεις τις κρυμμένες πόρσε στους παραδίπλα θάμνους. Τώρα πρόκειται απλώς για τη χειμαζόμενη πλην υπερήφανη αγροτιά. Που την υποβοηθούμε κιόλας στην αποστολή της άμα λάχει, κάνοντας σήμα για να χυθεί το γάλα στην άσφαλτο, ώστε να εξασφαλιστεί καλύτερο τηλεοπτικό ντεκόρ.
- Τώρα. Οπότε οι καταλήψεις από το ΠΑΜΕ, ε, δεν είναι και τίποτα σπουδαίο, βρ' αδερφέ, αγανακτισμένοι είναι οι άνθρωποι, τι να κάνουν.
- Τώρα. Οπότε η βίαιη παρεμπόδιση εκδηλώσεων από οργανωμένες ομάδες (δύο φορές έως τώρα ματαιώθηκε, μ' αυτό τον τρόπο, η έναρξη εκδηλώσεων στο πλαίσιο του εθνικού διαλόγου για την Παιδεία) δεν αποτελεί, βέβαια, φασιστική συμπεριφορά ούτε προδίδει φασίζουσα αντίληψη.
- Τώρα. Οπότε η επίθεση, με τις συνεπαγόμενες ζημιές, στο δικηγορικό γραφείο της συζύγου του υφυπουργού Εργασίας απλώς δεν υπήρξε ποτέ. Δεν έγινε, πως το λένε. Το γεγονός δε ότι κανένα αντιπολιτευόμενο κόμμα δεν σκέφτηκε να αποδοκιμάσει, δεν κινητοποίησε τα ευαίσθητα ανακλαστικά των καναλιών. Ώστε να τους εγκαλέσουν για την αδράνειά τους. Αλλά πώς να τους εγκαλέσουν για ένα ζήτημα που ποτέ δεν υπήρξε;
Τότε και τώρα. Άλλοι καιροί, άλλα ήθη. Τώρα, οπότε οι καναλάρχες, απλώς, παίζουν τα ρέστα τους. Τα ρέστα τους στην κυριολεξία. Έχουν τώρα, βλέπετε, κι άλλους λόγους, καθαρά «δικούς» τους, πλην των γενικότερων ιδεολογικο-πολιτικών. Λογαριάζοντας να καταφέρουν τώρα, διά της καθολικής αποδομήσεως της κυβέρνησης της Αριστεράς, ό,τι δεν κατάφεραν από το 2012 ήδη. Όταν άρχισε να ξεδιπλώνεται η επιθετική αντι-ΣΥΡΙΖΑ στρατηγική τους. Με το που η Αριστερά άρχισε να γίνεται «επικίνδυνη». Με την οργιώδη αντι-ΣΥΡΙΖΑ προπαγάνδα, την προεκλογική και προ-δημοψηφισματική, αλλά και στη διάρκεια της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές.
Τότε λοιπόν δεν κατάφεραν τίποτα. Τίποτα απολύτως, ίσως μάλιστα έφεραν και το εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα. Οπότε, τώρα, υπολογίζουν σε καλύτερο αποτέλεσμα, με τη συνδρομή και της λαϊκής δυσφορίας περί το ασφαλιστικό.
Είπαμε, τώρα παίζουν τα ρέστα τους. Που πάει να πει, ό,τι τους έχει απομείνει. Και, όπως γίνεται πάντα με τα ρέστα, ή τα μαζεύεις όλα και ρεφάρεις ή μένεις ταπί.
Πρόβλεψη; Δεν υπάρχει. Βλέπεις, η έκβαση της επιχείρησης σήμερα δεν συναρτάται μόνο με την επιδεξιότητα των παικτών, εξαρτάται και από την αντίδραση των πολιτών. Οπότε, εδώ είμαστε, ας περιμένουμε και θα δούμε...
