ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΣΙΜΟΥ
Το πιο ενδιαφέρον σημείο της συνέντευξης του πρώην υπουργού Οικονομικών Γ. Βαρουφάκη στον τηλεοπτικό σταθμό Σκάι ήταν αυτό σχετικά με τη δομή και τη λειτουργία του Eurogroup. Το... σοκαριστικό στοιχείο, για το οποίο εξανέστη σύσσωμη σχεδόν η αντιπολίτευση της χώρας, με επικεφαλής τον Κ. Μητσοτάκη, σε συγχορδία με μια πλειάδα μέσων ενημέρωσης, ήταν πως ο πρώην υπουργός ηχογραφούσε τις συνεδριάσεις των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης, καθώς σε αυτές δεν τηρούνται πρακτικά.
Η μη τήρηση πρακτικών στο Eurogroup, όπως ήδη γνωρίζαμε κι όπως μας υπενθύμισε η συγκεκριμένη συνέντευξη, απορρέει από τους κανόνες της συγκεκριμένης δομής, κανόνες που ορίζονται επί τη βάσει συγκεκριμένων συσχετισμών δύναμης. Με βάση λοιπόν τις 10 εντολές του σύγχρονου θεού, όπως μας τις μεταφέρει ως άλλος Μωυσής ο Β. Σόιμπλε, οι πολίτες της Ευρώπης δεν έχουν κανένα δικαίωμα ενημέρωσης για όσα συζητιούνται σε ένα όργανο που λαμβάνει κρίσιμες αποφάσεις για την καθημερινότητα της ζωής τους. Η δικαιολογία γι' αυτή τη «μεταρρυθμιστική» απόφαση είναι ότι υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να προκληθεί ανησυχία στις αγορές αν υπάρχει ενημέρωση για όσα συζητιούνται στις συνεδριάσεις του Eurogroup. Ο θεός δεν πρέπει να ανησυχεί και όλοι οφείλουν να υποταχθούν στην εντολή του.
Ακόμα πιο ενδιαφέρουσα ήταν η υποδοχή της είδησης από τους εγχώριους σχολιαστές της συνέντευξης στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Η πρόσληψη της ηχογράφησης των συνεδριάσεων κινήθηκε ανάμεσα στην αμαρτία -«πώς είναι δυνατόν να κάνει κάτι τέτοιο ο βέβηλος»- και στην άγνοια -«κοίτα τι έκανε ο άσχετος». Και οι δύο μορφές υποδοχής οδηγούσαν τους σχολιαστές στην άρρητη ή ακόμα και ρητή απόφανση πως η συγκεκριμένη κυβέρνηση δεν μπορεί να εκπροσωπεί τη χώρα στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, οι οποίοι διέπονται από κανόνες λειτουργίας εξ ορισμού σοβαρούς, ουδέτερους και αμετάκλητους, όπως άλλωστε και το κάθε θείο δόγμα.
Το επεισόδιο αυτό δεν είναι άσχετο με τη συνολικότερη τροπή των πραγμάτων στην Ελλάδα και την Ευρώπη ευρύτερα. Συνδέεται δε άμεσα με το περιστατικό ανάμεσα στον Αλ. Τσίπρα και τον Β. Σόιμπλε στο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός, όταν ο δεύτερος προκάλεσε τον Έλληνα πρωθυπουργό με την παρά-φράση «Είναι η εφαρμογή, ανόητε». Η οποιαδήποτε ενόχληση των νεοφιλελεύθερων ισορροπιών που χτίστηκαν με κόπο και μεθοδικότητα από τις αρχές της δεκαετίας του '90 και μετά οφείλει να παταχθεί. Προκειμένου να διατηρηθούν οι ισορροπίες αυτές, δεν υπάρχει χώρος για πολυτέλειες του είδους «δημοκρατία», «διαφάνεια» και «λογοδοσία».
Στο πλαίσιο αυτό, τα συνδικάτα ονομάζονται πλέον «συντεχνίες» και «οργανωμένα συμφέροντα», τα οποία εμποδίζουν τις «μεταρρυθμίσεις», την «ανάπτυξη» και μας κρατούν «καθηλωμένους στο παρελθόν». Κι όλα αυτά τη στιγμή που οι αγορές, οι τράπεζες, οι επενδυτές δίνουν μάχη για να... ξεκολλήσουμε από τη λάσπη της Μεταπολίτευσης. Η μάχη αυτή δεν κρύβει κανένα συμφέρον, καμία ιδιοτέλεια, καμία σκοπιμότητα. Ο μοναδικός της σκοπός είναι να σώσει τους αδύναμους από την ασθένεια της τεμπελιάς, την οποία διασπείρει το μικρόβιο της κομμουνιστικής αναδιανομής της κυβέρνησης, όπως είπε πρόσφατα ο Β. Κικίλιας. Είναι γνωστό, άλλωστε, πως ο πλούτος παράγεται από την επιχειρηματικότητα, όχι από την εργασία. Έτσι δεν έγινε και με τον ΟΛΠ;
