Ε, όχι λοιπόν, δεν υπάρχουν συγκεκριμένοι ενδυματολογικοί κώδικες, προκειμένου κάποιος να διαμαρτυρηθεί διαδηλώνοντας. Δεν είναι υποχρεωτικό, εν προκειμένω, το αμπέχονο. Μπορεί και με κοστούμι και με γραβάτα, αν το επιθυμεί. Η περί του αντιθέτου άποψη, όπως εκφράστηκε πολλαπλώς, συχνά με όλως απαξιωτική διάθεση, μετά τα τελευταία συλλαλητήρια για το ασφαλιστικό, αγγίζει ίσως τα όρια του ρατσισμού.
Στο κάτω - κάτω, όπως μπορεί ο πρωθυπουργός να συναντάται με τον Ομπάμα και με τον Πάπα δίχως γραβάτα, επειδή έτσι θέλει και καλά κάνει, έτσι μπορεί και ο διαμαρτυρόμενος να διαδηλώνει με κοστούμι και γραβάτα. Έτσι θέλει και καλά κάνει...
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Όμως το ζήτημα δεν βρίσκεται, βέβαια, στη γραβάτα. Δεν έχει σχέση με το dress code του κινηματικού comme il faut. Το ζήτημα βρίσκεται στην ουσία των λαϊκών κινητοποιήσεων. Όπου, ναι, απ' ό,τι όλα δείχνουν, έχουμε πράγματι να κάνουμε με εκτεταμένη δυσαρέσκεια. Έχουμε να κάνουμε με σχεδόν γενικευμένη ανησυχία, απέναντι στην περί την ασφαλιστική μεταρρύθμιση κυβερνητική πρόταση. Η οποία, πάντως, είναι αυτό ακριβώς, πρόταση. Και όχι νομοσχέδιο όπως πολλοί νομίζουν. Πρόταση, σχέδιο, το οποίο δεν αποκλείεται ν' αλλάξει σημαντικά ώσπου να 'ρθει η ώρα της Βουλής.
Γενικευμένη λοιπόν η ανησυχία, που κάποιοι μάλιστα την βλέπουν να εξελίσσεται με κλιμακούμενη κινηματική δράση. Ώστε φτάνουν να μιλούν για συνθήκες κοινωνικής έκρηξης. Την οποία κοινωνική έκρηξη, αν εκδηλωθεί, δεν είναι βέβαιο ότι μπορεί να αντέξει η κυβέρνηση της Αριστεράς. Πολύ περισσότερο που, από τη «φύση» της, δεν μπορεί να λάβει μέτρα άγριας καταστολής, δεν μπορεί να ξεφουσκώσει, ας πούμε, τα λάστιχα των τρακτέρ στις εθνικές οδούς, δεν μπορεί... γενικώς.
Κάθε κοινωνική ομάδα που θεωρεί ότι πλήττεται από το κυβερνητικό σχέδιο εκδηλώνει, λιγότερο ή περισσότερο δυναμικά, τη δυσφορία της. Και τούτο δεν είναι ασυνήθιστο, ούτε βέβαια παράλογο. Το παράλογο θα ήταν αν όλες οι κοινωνικές ομάδες αξίωναν να μείνουν εντελώς ανεπηρέαστες από την ασφαλιστική μεταρρύθμιση. Να μην τις αγγίξει, στο ελάχιστο, η όποια απόπειρα αλλαγής. Θα ήταν παράλογο, δεδομένου ότι κάτι τέτοιο, απλώς, δεν γίνεται...
Κριτήρια απλής λογικής
Ανάμεσα στα συνθήματα που ακούγονται στις κινητοποιήσεις αυτών των ημερών, τα περισσότερο ή λιγότερο εύστοχα συνθήματα (κάποια εκ των οποίων και ιδιαιτέρως ευρηματικά, όπως το «κάτσε καλά Κατρούγκαλε»), υπάρχει και κάποιο στο οποίο χρειάζεται να σταθούμε. «Κάτω τα χέρια από το ασφαλιστικό». Σύνθημα το οποίο μάλιστα ακούγεται όλο και συχνότερα, όλο και περισσότερο. Ένα σύνθημα που, αν εύρισκε τον στόχο του, αν πράγματι δεν έμπαινε «χέρι στο ασφαλιστικό», σε λίγα χρόνια απλώς δεν θα υπήρχε ασφαλιστικό. Δεν θα υπήρχαν συντάξεις, δεν θα υπήρχε περίθαλψη, δεν θα υπήρχαν ασφαλιστικά ταμεία, δεν θα υπήρχε ασφαλιστικό σύστημα. Δεδομένο που δεν μπορεί, στα σοβαρά και με τη στοιχειώδη λογική, ν' αμφισβητηθεί από κανέναν.
Ας επιχειρήσουμε λοιπόν να δούμε τη μεγάλη εικόνα. Απαντώντας, ο καθένας για λογαριασμό του, απέναντι στη λογική και στη συνείδησή του, σε κάποια βασικά ερωτήματα.
- Το προτεινόμενο κυβερνητικό σχέδιο δίνει ή δεν δίνει απαντήσεις στο πρόβλημα; Εξασφαλίζει ή όχι την -μεσοπρόθεσμη έστω- επιβίωση του συστήματος;
- Διασώζονται ή όχι, δι' αυτού, τα ασφαλιστικά ταμεία, ανεξαρτήτως του τελικού τους αριθμού;
- Διασφαλίζονται ή όχι οι σήμερα παρεχόμενες συντάξεις; Αποφεύγεται ή όχι η περαιτέρω, η 12η κατά σειρά, μείωσή τους;
- Εξασφαλίζεται ή όχι η παροχή αξιοπρεπούς σύνταξης και στους νέους συνταξιούχους; Μεριμνά δηλαδή η κυβερνητική πρόταση και για την κατοχύρωση των επόμενων γενεών συνταξιούχων;
- Θωρακίζονται ή όχι, δίχως περικοπές και αφαιμάξεις, οι πιο αδύναμες κατηγορίες των παλαιών αλλά και των νέων συνταξιούχων; Επιδεικνύει, μ' άλλα λόγια, το προτεινόμενο σχέδιο ένα είδος «ταξικής μεροληψίας» υπέρ των πλέον αδύναμων συμπολιτών μας;
Πρόκειται για κάποια (μπορεί, ασφαλώς, να υπάρχουν και πολλά άλλα) από τα κριτήρια, στη βάση των οποίων ο καθένας μπορεί να εκτιμήσει τους κυβερνητικούς, περί το ασφαλιστικό, σχεδιασμούς. Και να λειτουργήσει αναλόγως.
Και επειδή πολύς λόγος γίνεται, εδώ και χρόνια, για την κακή τύχη του σχεδίου Σημίτη - Γιαννίτση. Επειδή είναι πολλοί, πάρα πολλοί, όσοι πιστεύουν πως οι απέναντι σ' εκείνο θυελλώδεις αντιδράσεις, που οδήγησαν στην ακύρωσή του, ευθύνονται για τη σημερινή κακοδαιμονία. Ε, θα περίμενε κανείς, απ' αυτούς τουλάχιστον, να είναι λίγο πιο προσεκτικοί, λίγο πιο «μετρημένοι», ν' αντιμετωπίζουν με περισσότερη ευθύνη την όποια ανάλογη απόπειρα. Και την παρούσα...
