Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια. Στην 41χρονη ιστορία της Ν.Δ., ο πόλεμος "καραμανλικών"-"μητσοτακικών" είναι το πιο... σταθερό μοτίβο εσωκομματικών συγκρούσεων, παρά το γεγονός ότι τα πράγματα ξεκίνησαν εντελώς διαφορετικά.
Ο Κων. Καραμανλής, αμέσως μετά τη Μεταπολίτευση, είχε "ξεχωρίσει" τον Κων. Μητσοτάκη και ήθελε να τον εντάξει στη Ν.Δ., αλλά συναντούσε έντονες αντιδράσεις από τον στενό συνεργάτη του Παναγή Παπαληγούρα και άλλα "γαλάζια" στελέχη. Έτσι, ο Κων. Μητσοτάκης πολιτευόταν με το κόμμα των Φιλελευθέρων, που εξέλεξε δύο βουλευτές στις εκλογές του 1977: τον ίδιο και τον Π. Βαρδινογιάννη. Έναν χρόνο αργότερα και αφού ο ιδρυτής της Ν.Δ. είχε καταφέρει να κάμψει τις αντιδράσεις των κορυφαίων "γαλάζιων" στελεχών, ο Κων. Μητσοτάκης προσχώρησε στο κόμμα του Κων. Καραμανλή. Δεν χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια έως ότου ο Κων. Μητσοτάκης να πείσει ότι είναι ο "αντι-Ανδρέας" και, άρα, ο κατάλληλος να ηγηθεί της Ν.Δ. για να ηττηθεί το ΠΑΣΟΚ. Έτσι, την 1η Σεπτεμβρίου 1984, ο Κων. Μητσοτάκης εξελέγη αρχηγός της Ν.Δ. και την οδήγησε στις εκλογές του 1985, όπου και ηττήθηκε. Μετά την ήττα του, παραιτήθηκε και έθεσε θέμα ηγεσίας, ωστόσο στις εσωκομματικές εκλογές που ακολούθησαν επανεξελέγη πρόεδρος του κόμματος εκμεταλλευόμενος -και πάλι- το προφίλ του ως... "αντι-Ανδρέα".
Η "αποκαραμανλοποίηση"
Η άνετη επανεκλογή του στην ηγεσία της Ν.Δ. οφείλεται στο ότι ουδείς τού χρέωσε πραγματικά την ήττα: ο Ανδρ. Παπανδρέου παρέμενε.. ολετήρας στο πολιτικό σκηνικό και ουδείς περίμενε στα σοβαρά να ηττηθεί από τη Ν.Δ. του Κων. Μητσοτάκη. Ωστόσο, από το 1984 ώς το 1985, ο πρόεδρος του κόμματος κρατούσε τις ισορροπίες με τον ιδρυτή, Κων. Καραμανλή, αφού ο χρόνος για τις εκλογές μετρούσε αντίστροφα. Και αμέσως μετά την επανεκλογή του στην ηγεσία της Ν.Δ., ο Κων. Μητσοτάκης ξεκίνησε τη διαδικασία "αποκαραμανλοποίησης" του κόμματος. Ολόκληρες τοπικές και νομαρχιακές οργανώσεις "ξηλώθηκαν", ενώ η ΟΝΝΕΔ γύρισε σελίδα και άφησε πίσω το αβερωφικό της προφίλ με τους "ρέιντζερς" του Βασ. Μιχαλολιάκου για να περάσει στα χέρια των "μητσοτακικών" Ευ. Μεϊμαράκη και Γ. Βουλγαράκη. Το εσωκομματικό σκηνικό αναδιατάχθηκε και ο Κων. Μητσοτάκης προσπάθησε αφενός να δώσει "φιλελεύθερα" χαρακτηριστικά στη Ν.Δ., αφετέρου να ελέγξει τον μηχανισμό του κόμματος που ίδρυσε ο Κων. Καραμανλής. Αυτή η διαδικασία, κατά τη διάρκεια της οποίας έγιναν και ορισμένες... "αγριότητες", έμεινε στην εσωκομματική ιστορία ως "αποκαραμανλοποίηση" της Ν.Δ. Και, ευλόγως, δεν άρεσε καθόλου στον Κων. Καραμανλή...
Η κόντρα αλλάζει γενιά
Για τον λόγο αυτό, εξάλλου, ο ιδρυτής της Ν.Δ. ουκ ολίγες φορές είχε εναντιωθεί στην κυβέρνηση Μητσοτάκη από το 1990 ώς το 1993, καθώς οι σχέσεις του τότε πρωθυπουργού με τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας ήταν συγκρουσιακές -με αποκορύφωμα το "δάκρυ του Εθνάρχη" για το Μακεδονικό, όταν ο Κων. Καραμανλής είχε εναντιωθεί στο ενδεχόμενο σύνθετης ονομασίας, βάσει της πρότασης Πινέιρο, την οποία προέκρινε ο Κων. Μητσοτάκης για να κλείσει το θέμα.
Και μπορεί στη συνέχεια οι πρωταγωνιστές να άλλαξαν ρόλους, ωστόσο η κόντρα συνεχίστηκε, έχοντας πια λάβει ιστορικές διαστάσεις: όταν ο Κ. Καραμανλής έγινε πρωθυπουργός, αντιμετώπιζε διαρκώς την... αντιπολίτευση από τον Κων. Μητσοτάκη, ενώ έχει μείνει στην ιστορία η δήλωση του επιτίμου προέδρου της Ν.Δ., σύμφωνα με την οποία θα έκανε τον Κ. Καραμανλή... υφυπουργό.
Η καχυποψία μεταξύ των "καραμανλήδων" και των "μητσοτάκηδων" ουδέποτε ξεπεράστηκε: ακόμη κι όταν η Ντ. Μπακογιάννη έφυγε από τον Δήμο Αθηναίων προκειμένου να αναλάβει καθήκοντα υπουργού Εξωτερικών της κυβέρνησης Καραμανλή. Κ. Καραμανλής και Ντ. Μπακογιάννη εμφανίζονταν σχεδόν να συγκυβερνούν, καθώς η τότε επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας είχε άποψη για όλα. Μάλιστα, ένας ανασχηματισμός του Κ. Καραμανλή είχε ονομαστεί... "ανασχηματισμός Ντόρας", αφού είχαν αναλάβει ως υφυπουργοί όλοι οι βουλευτές που συνδέονταν πολιτικά με την Ντ. Μπακογιάννη.
Παρά, λοιπόν, την "αγαστή" συνεργασία μεταξύ των δύο, ο Κ. Καραμανλής είχε φροντίσει να επανεντάξει στη Ν.Δ. τον Αντ. Σαμαρά, προκειμένου, όταν ερχόταν η ώρα της "επόμενης μέρας", να υπήρχε αντίπαλο δέος απέναντι στην Ντ. Μπακογιάννη. Όπως κι έγινε, αφού στη μάχη του 2009, όλοι οι "καραμανλικοί", με εξαίρεση τον Πρ. Παυλόπουλο και τον Ευ. Αντώναρο, στήριξαν τον Αντ. Σαμαρά, ενώ ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός έμεινε παντελώς αμέτοχος και "απελευθέρωσε" τα στελέχη της επιρροής του να κάνουν ό,τι θέλουν - γνωρίζοντας, όμως, ότι οι περισσότεροι θα κατευθύνονταν προς την υποψηφιότητα Σαμαρά λόγω "αντιμητσοτακικών" αντανακλαστικών.
Ευθεία αναμέτρηση
Τα επόμενα χρόνια η ιστορική κόντρα "μητσοτακικών"-"καραμανλικών" βρέθηκε σε φάση ύφεσης, αφού μια άλλη ιστορική κόντρα εξελισσόταν: η κόντρα... "μητσοτακικών"-"σαμαρικών". Ωστόσο, μετά την "παρένθεση" Σαμαρά, ο πρώην πρωθυπουργός, Κ. Καραμανλής, έχει διαμηνύσει προς όλες τις κατευθύνσεις ότι δεν σκοπεύει να αφήσει ξανά το κόμμα που ίδρυσε ο θείος του να πέσει σε... "ξένα χέρια". Εξ ου και προσφέρει απλόχερη στήριξη στον Ευ. Μεϊμαράκη από την αρχή της προεκλογικής εκστρατείας για την ανάδειξη αρχηγού στη Ν.Δ. Μιας εκστρατείας η οποία έφερε στην επιφάνεια τη σύγκρουση "μητσοτακικών"-"καραμανλικών". Ο Κυρ. Μητσοτάκης δεν έκρυψε ήδη πριν την έναρξη της διαδικασίας ότι και ο ίδιος... είναι φορέας της εν λόγω σύγκρουσης, αφού είχε απουσιάσει από την προεδρική εκλογή, αρνούμενος να ψηφίσει τον Πρ. Παυλόπουλο για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Παράλληλα, έχει επανειλημμένως αφήσει αιχμές για την οικονομική πολιτική των κυβερνήσεων Καραμανλή, ενώ προσφάτως απέδωσε στον πρώην πρωθυπουργό ευθύνες για τα όσα έγιναν στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 2008, κατηγορώντας, μάλιστα, στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, που ήταν ο αρμόδιος υπουργός, ότι "παρέδωσε την Αθήνα στους αναρχικούς".
Στον αντίποδα, ο Ευ. Μεϊμαράκης εμφανίζεται ως η αμιγώς "καραμανλική" υποψηφιότητα, ενώ μόλις προχθές ο διεκδικητής της ηγεσίας της Ν.Δ. μας ενημέρωσε ότι... οψέποτε θελήσει ο Κ. Καραμανλής να γυρίσει, είναι "αυτονόητο" ότι μπορεί να το κάνει.
Σε κάθε περίπτωση, ανεξαρτήτως των φάσεων έξαρσης και ύφεσης που περνούσε κατά καιρούς η ιστορική διαμάχη "καραμανλικών"-"μητσοτακικών", πλέον αυτή έχει εγγραφεί στο DNA της Ν.Δ. Και αν υπάρχει κάτι στο οποίο να συμφωνούν όλα τα "γαλάζια" στελέχη, αυτό είναι πως, ανεξαρτήτως αποτελέσματος στη σημερινή αναμέτρηση, η κολόνια της συγκεκριμένης σύγκρουσης θα συνεχίσει να κρατάει αρκετά ακόμη χρόνια.
Γ. ΜΕΛΙΓΓΩΝΗΣ
